ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΑΜΟΥ - ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΙΡΙΔΑ

Here and There

2012-02-17T07:09:00.000+02:00

ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΕΙ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

» David Thornton
» Mirjana Karanovic
» Cyndi Lauper
» Branislav Trifunovic
» Jelena Mrdja

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

» Darko Lungulov

ΔΙΑΡΚΕΙΑ

» 85 λεπτά

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

» 14-04-11

ΔΙΑΝΟΜΗ

» Ama Films

LINKS

» Επίσημο Site

» Imdb

Ένας αποτυχημένος μουσικός της Νέας Υόρκης ψάχνει απεγνωσμένα λεφτά. Ο σπιτονοικοκύρης τον πετάει έξω από το διαμέρισμα που μένει και τότε γνωρίζει τον μεταφορέα Branco (Branislav Trifunovic), έναν Σέρβο μετανάστη που του προτείνει ένα τρόπο να κερδίσει 5.000 δολλάρια. Η πρότασή του είναι φαινομενικά απλή. Να πάει στο Βελιγράδι να παντρευτεί την κοπέλα του και να την φέρει στην Αμερική. Ο Robert (David Thornton) ταξιδεύει στην σερβική πρωτεύουσα με την σκέψη ότι κατάφερε να κλείσει μια εμπορική συναλλαγή. Αυτό όμως που θα συναντήσει στο Βελιγράδι θα του αλλάξει την γνώμη και θα τον σημαδέψει για όλη του την ζωή...
Η λιτή αναπαράσταση ενός ανορθόδοξου love story μαζί με την απλή αλληλουχία περίπλοκων καταστάσεων, συνθέτουν μια απρόσμενα καλαίσθητη κατάθεση συναισθημάτων που αναλαμβάνει να σου διδάξει την σημασία της κάθε κουλτούρας και την αναγκαιότητα της ανάγνωσης της ιδιαιτερότητάς της. Όταν ο Robert φτάνει στο Βελιγράδι δεν θέλει να κάνει φίλους. Είναι ένας εγωκεντρικός καταθλιπτικός καλλιτέχνης που βρίσκεται σε αγγαρεία. Όταν φεύγει, είναι ένας αλτρουιστής ερωτευμένος καλλιτέχνης που έχει απαλλαγεί από την μελαγχολία του και έχει ξαναμάθει να ζει. Δεν ερωτεύεται μόνο την γυναίκα. Ερωτεύεται μια νέα νοοτροπία, μια πραγματικότητα που δεν είναι σαν κι αυτή που τον έχει απογοητεύσει.
Η αλλαγή στο εσωτερικό ενός ανθρώπου είναι ένα συνηθισμένο θέμα ταινιών. Η υπέρβαση επιτυγχάνεται όταν αυτή η αλλαγή βιώνεται από τον θεατή ή έστω όταν ο θεατής θεωρήσει ότι αυτό που παρακολουθεί είναι πολυ πιθανό να το βιώσει κάποια στιγμή και ο ίδιος. Η ερμηνεία του David Thornton είναι απόλυτα πειστική και σου μεταδίδει όλα τα συναισθήματα της διαδρομής του από την μοναξιά στην συντροφικότητα. Η αρχική αντιπάθεια προς το πρόσωπό του μετατρέπεται σε μια αβίαστη ταύτιση. Το «Here And There» εμπεριέχει όλες τις συγκινήσεις που του επιτρέπουν να υπερβεί την ίδια του την ιστορία...

Η όμορφη διαδρομή, όμορφες εικόνες και εξαιρετικό φινάλε για μια ταινία που σε κερδίζει με την απλότητα και την αληθινή της πρόθεση...

CHANTRAPAS

2012-02-09T23:33:00.000+02:00

Είδος ταινίας
ΔΡΑΜΑ

Σκηνοθεσία
Otar Iosseliani
Βοηθός Σκηνοθέτη
Zaza Rusadze

Σενάριο
Otar Iosseliani

Χρονολογία παραγωγής
2010

Γλώσσα
ΓΑΛΛΙΚΑ

Διάρκεια
122'

Πρωταγωνιστούν:

Nika Endeladze
Pierre Étaix
Fanny Gonin
Tamuna Karumidze
Bulle Ogier
David Tarielashvili

Υπόθεση
Ο Nicolas είναι ένας καλλιτέχνης, ένας σκηνοθέτης που θέλει απλώς να εκφραστεί και τον οποίο όλοι επιθυμούν να υποβαθμίσουν υποβάλλοντάς τον σε αναγκαστική σιωπή. Όταν αυτός ξεκινά πρώτα στη Γεωργία, οι "ιδεολόγοι" ελπίζουν να τον φιμώσουν, γιατί το έργο του δεν ακολουθεί τους κανόνες που ορίζει η "ιδεολογία" τους. Ενόψει της αποφασιστικότητάς τους, ο Nicolas αφήνει την πατρίδα του για τη Γαλλία - τη γη της ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Αλλά η "κατάσταση της χάριτος" δεν θα διαρκέσει πολύ καιρό.

Συνέντευξη του σκηνοθέτη

Ο Ιοσελιάνι, που έχει κάνει περισσότερες από 20 ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ (από τη δεκαετία του ’50) και έχει τιμηθεί πολλάκις στα φεστιβάλ του Βερολίνου και της Βενετίας, με το "Chantrapas" αναφέρεται στη λογοκρισία του σοβιετικού καθεστώτος όπως αυτός τη βίωσε αλλά και στη μετέπειτα ευρωπαϊκή «πραγματικότητα». Παρόλο που ο ίδιος δεν παραδέχεται ότι η ταινία είναι αυτοβιογραφική, έχει δηλώσει: «Το “Chantrapas” είναι το πορτρέτο διαφόρων κινηματογραφιστών. Όσων από μας καταφέραμε να νικήσουμε τη λογοκρισία, κι ας μετριόμαστε στα δάχτυλα του ενός χεριού: Σεργκέι Παρατζάνοφ, Αντρέι Ταρκόφσκι, Georgui Chenguelaia, Gleb Pantilov, Αλεξάντρ Ασκόλντοφ. Εκείνη την εποχή, 120 κινηματογραφιστές εργάζονταν για το καθεστώς, το σινεμά ήταν ένα όργανο προπαγάνδας. Παρόλα αυτά, δεν θα έλεγα ότι οι λογοκριτές ήταν ιδιαίτερα αυστηροί. Λογόκριναν τις ταινίες, είχαν όμως σεβασμό στους δημιουργούς. Μας επέτρεπαν να ολοκληρώνουμε τις ταινίες, πριν τις απαγορεύσουν».

Η ταινία σας διαπνέεται από έναν ποιητικό ρεαλισμό. Είναι αυτό που έχει ανάγκη και ο καλλιτέχνης της ιστορίας σας, ώστε να αφεθεί ελεύθερος και να δημιουργήσει;
Η ποιητική είναι μια τέχνη, που πρώτα βασίζεται στα λόγια. Ο κινηματογράφος είναι κάτι άλλο. Δεν ξέρω αν αυτά τα δυο μπορούν να ταυτιστούν. Και δεν είναι τόσο εύκολο να λέω ότι υπάρχει μια ποιητική στην ταινία μου. Η ποίηση μπορεί να περιγράψει την κινηματογραφική τέχνη, εντέλει, αλλά όχι να τη διαπνέει.

Ο Νίκολας του "Chantrapas" βασίζεται πολύ στους φίλους και την οικογένειά του. Αυτό δεν αντικρούει την εικόνα του μοναχικού καλλιτέχνη, που έχουμε στο μυαλό μας;
Καταρχάς να σου πω ότι όντως ισχύει η μοναχικότητα του καλλιτέχνη. Όποια τέχνη και να κάνει. Είναι απαραίτητη, αναγκαία. Μην ξεχνάς όμως ότι υπάρχουν τέχνες, όπως αυτή του κινηματογράφου, που ο σκηνοθέτης πρέπει να μπει σε μια ομάδα. Η δουλειά αυτή απαιτεί ομαδικότητα. Άρα, διαμορφώνεται και ένας άλλος κόσμος, πλέον. Τότε, ο καλλιτέχνης συναναστρέφεται με πολύ κόσμο, είναι πιο κοινωνικός. Έχει μεν τις δικές του ιδέες, τις συζητά κιόλας.

Σας έχουν λογοκρίνει ποτέ;
Η λογοκρισία ενός καλλιτεχνικού έργου είναι δεδομένη. Δεν έχω αυταπάτες. Και είναι δυο ειδών: ιδεολογική και ηθική. Εκείνη που δεν ανέχομαι με τίποτα είναι την ιδεολογική. Και αυτή μπορεί να εμφανιστεί και σε επίπεδο καθεστώτος και σε επίπεδο κόσμου. Ειδικώς, η λογοκρισία του κόσμου συναντάται όλο και πιο συχνά, πια. Να σου πω όμως την αλήθεια; Αν δεν υπήρχε λογοκρισία θα ήταν βαρετά.

Το "Chantrapas" φέρεται να έχει αυτοβιογραφικά σας στοιχεία. Υπάρχει μια ταύτιση με εσάς και τον ήρωα, έτσι δεν είναι;
Διαφωνώ. Δεν ταυτίζομαι επ’ ουδενί με τον Νίκολα. Μου το λένε όλοι αυτό και έχουν άδικο. Ίσως, γιατί είναι σκηνοθέτης ο ήρωας και όχι κάποιος άλλος καλλιτέχνης. Η ταινία είναι μυθοπλασίας, φανταστική, και όχι ρεαλιστική. Δεν υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία, επίσης. Από την άλλη μεριά, με την προσωπικότητα του Νίκολας έχω κοινά στοιχεία, αλλά μέχρι εκεί. Γιατί και αυτός βλέπει την τέχνη, κάνει πράγματα σε αυτή, όπως εγώ. Από κει και πέρα, όμως, δεν έχουμε άλλα κοινά. Πάντως, η ερώτησή σου είναι εύλογη. Ίσως, τελικά, το μεγάλο λάθος της ταινίας να είναι η επιλογή της ιδιότητας του σκηνοθέτη.

* Σημείωμα του δημοσιογράφου: Να ευχαριστήσω τον Τάσο Μονοκρούσο για τη μετάφραση από τη γαλλική γλώσσα και την Κατερίνα Καναβάρη που κανόνισε τη διευκόλυνση αυτή. Επίσης, τη Σοφία Σταυριανίδου για τη συνέντευξη.

15 Νοεμβρίου 2010 | SevenArt.gr

Σάββατο 11/2 και Κυριακή 12/2 Σάμος

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο (poulakos@sevenart.gr)

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΣΕΡΑΦΙΝ- SERAPHINE

2012-02-03T07:02:00.000+02:00

Παρασκευή 3/2 Καρλόβασι,
Σάββατο 4 και Κυριακή 5/2/12 Σάμος

Σκηνοθεσία: Martin Provost
Σενάριο: Martin Provost & Marc Abdlenour
Πρωταγωνιστούν: Ζενεβιέβ Μινς, Αν Μπενετ, Αδελάιδα Λερού, Γιολάντ Μορό, Ούλριχ Τουκούρ, Νίκο Ρόγκνερ.
Φωτογραφία: Laurent Brunet, A.F.C.
Ήχος: Philippe Van Den Driessche
Κοστούμια: Madeline Fontaine
Σκηνικά: Thierry François
Μοντάζ: Ludo Troch
Τη μουσική της ταινίας έχει συνθέσει ο Michael Galasso, γνωστός από το soundtrack της ταινίας "Ερωτική Επιθυμία" (In the Mood for Love).
Διάρκεια: 125 λεπτά
Είδος ταινίας: Βιογραφική, εποχής.
Διανομή: FilmTrαde
Έτος: 2008
Γλώσσα: Γαλλικά

Διακρίσεις
7 Βραβεία Σεζάρ για το 2008:
-Καλύτερη Γαλλική Ταινία της Χρονιάς,
-Α΄ γυναικείος ρόλος (Γιολάντ Μορό),
-Σενάριο (Μαρτέν Προβόστ),
-Φωτογραφία (Λοράν Μπρουνέ),
-καλλιτεχνική διεύθυνση (Τιερί Φρανσουά),
-κοστούμια (Μαντλέν Φοντέν),
-και πρωτότυπη μουσική (Μάικλ Γκαλάσο)

Η Ταινία
Βιογραφία της ναϊφ ζωγράφου Σεραφίν Λουίς.
1912: Λίγο πριν ξεσπάσει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, στη μικρή πόλη Σενλίς, 50 χιλιόμετρα βόρεια από το Παρίσι, η μοναχική και ιδιόρρυθμη Σεραφίν Λουίς (Γιολάντ Μορό) δουλεύει ως οικιακή βοηθός στο σπίτι της Μαντάμ Ντυφό. Η Σεραφίν, αν και δεν είναι πια νέα, κάνει οποιαδήποτε δύσκολη δουλειά προκειμένου να κερδίσει κάποια χρήματα και να αγοράσει τα υλικά που της χρειάζονται για να ασχοληθεί με το πάθος της, τη ζωγραφική. Περνά τα βράδια της κλεισμένη σε μια σοφίτα και ζωγραφίζει μικρούς, περίπλοκους και με πολύ έντονα χρώματα πίνακες, οι οποίοι απεικονίζουν φρούτα και φυτά. Στα χρώματά της χρησιμοποιεί ασυνήθιστα υλικά που βρίσκει γύρω της όπως κρασί, λάσπη, αίμα ζώων, λάδια από τα κεριά της εκκλησίας, φρούτα και πέταλα λουλουδιών.
Την ίδια εποχή ο γερμανός κριτικός τέχνης και συλλέκτης Βίλχελμ Ούντε (Ούλριχ Τουκούρ), ένθερμος υποστηρικτής του ρεύματος των μοντερνιστών και πριμιτίφ καλλιτεχνών, αποφασίζει να μετακομίζει στο Σενλίς για να ξεφύγει από τους έντονους ρυθμούς του Παρισιού. Νοικιάζει το σπίτι της Μαντάμ Ντυφό και γνωρίζεται με τη Σεραφίν η οποία είναι η οικιακή βοηθός του. Μήνες αργότερα και εντελώς τυχαία στη διάρκεια ενός δείπνου, ο Βίλχελμ βλέπει έναν μικρό ξύλινο πίνακα που είχε ζωγραφίσει η Σεραφίν. Μένει καταγοητευμένος και επιμένει στη Σεραφίν να δει και άλλα της έργα…

ΒΙΛΧΕΛΜ ΟΥΝΤΕ (1874-1947): Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗ ΣΕΡΑΦΙΝ
Ο γερμανικής καταγωγής κριτικός και συλλέκτης Βίλχελμ Ούντε, μετακόμισε στο Παρίσι το 1903 για να αφιερωθεί στην τέχνη. Ανακάλυψε τον Ντουνιέ Ρουσσώ, συναντήθηκε με τον Πικάσο (ο οποίος μάλιστα ζωγράφισε το πορτρέτο του το 1907), τον Μπρακ, τον Ντελονέ και σιγά-σιγά έφτιαξε μια εξαιρετική συλλογή έργων τέχνης. Όταν μετακόμισε στο Σενλίς το 1912 ανακάλυψε έναν πίνακα που τον συνάρπασε, της Σεραφίν Λουί της οικιακής του βοηθού! Με τον πόλεμο αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Γερμανία και δεν ξαναγύρισε στο Παρίσι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του είκοσι. Ο Ούντε υποστήριξε πολλούς νέους ζωγράφους του ρεύματος "ναϊφ" (Βεβάν, Μπομπουά, Μποσάν) γοητευμένος από το φυσικό τους ταλέντο και την αμεσότητα των έργων τους.
Λόγω της αποκήρυξης της γερμανικής του υπηκοότητας το 1938, ο Ούντε πέρασε τα χρόνια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου κρυμμένος στην νοτιοανατολική Γαλλία. Πέθανε στο Παρίσι το 1947 έχοντας μόλις καταφέρει να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής της Σεραφίν Λουί: μια έκθεση αποκλειστικά με δικά της έργα, που πραγματοποιήθηκε τελικά το 1945 στη Galerie de France στο Παρίσι.

Σημείωμα του σκηνοθέτη
"Στο σενάριο θέλησα να αναπτύξω την ιστορία της Σεραφίν γύρω από τη φιλία της με το Βίλχελμ Ούντε, ο οποίος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που διέκρινε αυτό που πραγματικά ήταν η Σεραφίν και ο οποίος την υποστήριξε μέχρι το τέλος. Λόγω της σχολαστικότητάς της Σεραφίν και της έντονης πίστης της, επιβάλλεται ένα ιδιαίτερο ύφος στην επεξεργασία της ιστορίας της ζωή της. Στην ταινία, προσπάθησα να προσδιορίσω τη διαδικασία μέσα από την οποία μια γυναίκα ταπεινής προέλευσης και αγαθών πεποιθήσεων κατάφερε να γίνει μία ολοκληρωμένη καλλιτέχνης σε μία εποχή που ήταν σχεδόν αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο. Καθώς και το πώς ένας ευγενικός και περίπλοκος άνδρας, που είχε μάθει να τον υπηρετούν έφτασε στο σημείο να υπηρετεί αυτός την ταπεινή γυναίκα, την καλλιτέχνη και το έργο της. Επιθυμία μου ήταν η ταινία να είναι ασυμβίβαστη, καθαρή και τακτοποιημένη, όσο το δυνατόν δηλαδή πιο κοντά στην ιδιοσυγκρασία της Σεραφίν και τον αισθησιασμό που χαρακτήριζε τη σχέση της με τη φύση. Χωρίς να τονίσω υπερβολικά τις πτυχές της ασθένειάς της, προσπάθησα να παρουσιάσω τον κόσμο όπως θα τον έβλεπε εκείνη. Πρέπει να κατανοήσει κάποιος την τέχνη της Σεραφίν, τα βάσανά της, την απόρριψη που ένοιωσε και τη βασανιστική αίσθηση του σκοπού της ζωής της να παράγει σπουδαία τέχνη, προκειμένου να αντιληφθεί το χάρισμα που την οδήγησε στη σφαίρα του παραλόγου."

Η Παγίδα

2012-01-26T22:16:00.000+02:00

ΕΙΔΟΣ: Είδος: ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ, ΘΡΙΛΕΡ
Σκηνοθεσία: ΣΕΡΝΤΑΝ ΓΚΟΛΟΥΜΠΟΒΙΤΣ
Σενάριο: ΜΕΛΙΝΑ ΠΟΤΑ ΚΟΛΙΕΒΙΤΣ, ΣΕΡΝΤΑΝ ΚΟΛΙΕΒΙΤΣ, Βασισμένο στο θεατρικό έργο του ΝΕΝΑΝΤ ΤΕΟΦΙΛΟΒΙΤΣ

Πρωταγωνιστούν : ΝΕΜΠΟΖΑ ΓΚΛΟΓΚΟΒΑΤΣ, ΝΑΤΑΣΑ ΝΙΝΚΟΒΙΤΣ, ΜΙΚΙ ΜΑΝΟΛΟΒΙΤΣ, ΑΝΙΤΣΑ ΝΤΟΜΠΡΑ, ΜΠΟΓΝΤΑΝ ΝΤΙΚΛΙΤΣ, ΒΟΥΚ ΚΟΣΤΙΤΣ, ΒΟΖΙΝ ΤΣΕΤΚΟΒΙΤΣ
Μουσική: ΜΑΡΙΟ ΣΝΑΪΝΤΕΡ
Φωτογραφία: ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΙΛΙΤΣ
Μοντάζ: ΣΜΑΡΚΟ ΓΚΛΟΥΣΑΚ, ΝΤΕΓΙΑΝ ΟΥΡΟΣΕΒΙΤΣ
Χρονολογία παραγωγής: 2007
Χώρα παραγωγής: ΣΕΡΒΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΟΥΓΓΑΡΙΑ
Γλώσσα: ΣΕΡΒΟΚΡΟΑΤΙΚΑ
Διάρκεια: 106'

Διανομή: AMA FILMS
Διακρίσεις:
Μεγάλο Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σόφιας 2007
Πρόταση Σερβίας για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας 2008
Κριτική της ταινίας
Βασισμένο στο πετυχημένο θεατρικό έργο του Nenad Teofilovic, ο φέρελπις Σέρβος σκηνοθέτης Srdjan Golubovic φτιάχνει ένα σύγχρονο φιλμ νουάρ με δραματικές προεκτάσεις και ηθικά διλήμματα, το οποίο ενθουσίασε κοινό και κριτικούς, κέρδισε το μέγα βραβείο του Φεστιβάλ της Σόφιας.
Στη μετά-Μιλόσεβιτς Σερβία, με τον απόηχο των πρόσφατων πολέμων να δονεί ακόμη το μυαλό και την ψυχή των κατοίκων της, o αρχιτέκτονας Μλάντεν, ο οποίος ζει με την καθηγήτρια γυναίκα του και τον αγαπημένο τους γιο ευτυχισμένες μέρες, καλείται να πάρει σκληρές αποφάσεις, όταν πρέπει να εξασφαλίσει αρκετές χιλιάδες ευρώ για να χειρουργηθεί το παιδί του που πάσχει από μια βαριάς μορφής καρδιοπάθεια. Του γίνεται πρόταση να δολοφονήσει έναν ισχυρό άντρα του επιχειρηματικού κόσμου με αντάλλαγμα τα απαιτούμενα χρήματα και μπροστά στη ζωή του αγαπημένου του προσώπου, δεν βάζει τίποτε. Εξωθείται λοιπόν στο να λάβει ασυμβίβαστες με τον χαρακτήρα του και τον εσωτερικό του κόσμο αποφάσεις.
Τα πράγματα περιπλέκονται όταν διαπιστώνει ότι γνωρίζει και συμπαθεί την γυναίκα και την κόρη του υποψηφίου θύματος και, κυρίως, όταν εκείνη αποφασίσει να τον βοηθήσει στο πρόβλημά του…..

Νέστορας Πουλάκος [cine.gr]

2. Συνέντευξη του σκηνοθέτη στον Bernd Buder για Berlinale (Ιανουάριος 2007)
Πώς προέκυψε η ιδέα για την ταινία;
Οι εφημερίδες στη Σερβία είναι γεμάτες αγγελίες μέσα από τις οποίες οι άνθρωποι ζητούν βοήθεια για τα πολύ άρρωστα παιδιά τους. Θυμάμαι το αίσθημα που είχα όταν είδα για πρώτη φορά αυτές τις αγγελίες: είχα σοκαριστεί. Αλλά συνέβη ό,τι ακριβώς συμβαίνει και με τις ειδήσεις για τις φυσικές καταστροφές: την ίδια ημέρα προκαλούν φόβο, συμπάθεια και θλίψη αλλά την επόμενη μέρα έχουν κιόλας ξεχαστεί.
Οι πρωταγωνιστές είναι άνθρωποι μορφωμένοι που ανήκουν στη μεσαία αστική τάξη. Ο αρχιτέκτονας Mladen και ο γιατρός που χειρουργεί το παιδί έχουν και οι δύο το ίδιο αυτοκίνητο, το 30χρονο Renault r4. Θυμούνται μάλιστα ότι πριν 3 δεκαετίες το συγκεκριμένο αυτοκίνητο είχε διαφημιστεί ως ο "μικρός γίγαντας".
Ο Mladen και η Marija έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο αλλά επιβιώνουν με δυσκολία σε αυτή την νέα εποχή και τις νέες συνθήκες ζωής. Επειδή ακριβώς το να τα «καταφέρνεις» -όπως λέει η Marija σε μία σκηνή- σημαίνει «ξεπερνάς τα όρια της ηθικής». Είναι άνθρωποι φυσιολογικοί, αξιοπρεπείς, καλοί. Η Παγίδα αφορά έναν άνθρωπο φυσιολογικό ο οποίος γίνεται δολοφόνος. Αφορά έναν άνδρα ο οποίος ποτέ δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να σκοτώσει, και την κατάρρευση όλων των ηθικών αξιών στις οποίες πίστευε. Το Renault 4 είναι το κοινό στοιχείο του Mladen και του γιατρού. Ως αυτοκίνητο, το R4 ήταν το σύμβολο της μεσαίας αστικής τάξης, που πλέον δεν υφίσταται στη Σερβία. Στη σημερινή Σερβία που διαρκώς αλλάζει υπάρχουν οι πάρα πολύ πλούσιοι και οι πάρα πολύ φτωχοί. Το R4 τώρα συμβολίζει τη φτώχια αυτών των χαρακτήρων καθώς και την ανικανότητά τους να προσαρμοστούν στη νέα κοινωνία που ζουν.
Πόσο εξοικειωμένος είσαι με τέτοιες εμπειρίες, του καθημερινού δηλαδή αγώνα για επιβίωση;
Η Παγίδα είναι μία ταινία για τους φίλους μου: μορφωμένους, έξυπνους και τίμιους ανθρώπους που πίστευαν ότι οι αξίες που έχουν αρκούν για μία φυσιολογική ζωή. Δυστυχώς, η δεκαετία του ‘90 δημιούργησε στη Σερβία κάποιες νέες αξίες που δεν ξέραμε από πριν την ύπαρξή τους.
Από την άλλη, έχουμε το πολυτελές lifestyle του σκοτεινού επιχειρηματία. Η ταινία σου δίνει αυτό το τμήμα της κοινωνίας στο πρόσωπο της Anica Dobra ως τη γυναίκα του γκάνγκστερ που ψάχνει για έναν "καλό άνθρωπο"…
Στη δεκαετία του ΄90 οι γκάνγκστερ στη Σερβία τριγυρνούσαν με αθλητικές φόρμες, κουβαλούσαν όπλα, τα κεφάλια τους ήταν ξυρισμένα. Ήταν bodybuilders και έμοιαζαν σαν μπουλντόγκς. Οι σημερινοί γκάνγκστερ ή για να είμαστε πιο ακριβείς οι μεγιστάνες επιχειρηματίες, είναι άνθρωποι καλοντυμένοι, μορφωμένοι και με καλούς τρόπους. Ανήκουν σε ένα χειραφετημένο τμήμα της κοινωνίας – την ελίτ. Οι γυναίκες τους είναι όμορφες και έξυπνες και οι ίδιοι είναι καλοί σύζυγοι και στοργικοί πατεράδες. Αλλά το χρήμα τους είναι ματωμένο. Και αυτό είναι που χαρακτηρίζει αυτή τη μεταβατική περίοδο.
Όπως και στην προηγούμενη μεγάλου μήκους ταινία, τον Κινούμενο στόχο (Absolute hundred), αρνείσαι να δημιουργήσεις «ασπρόμαυρους» χαρακτήρες. Βλέπουμε το Mladen, ο οποίος ενώ αρχικά παρουσιάζεται ως στοργικός πατέρας, σταδιακά μετατρέπεται σε ένα είδος διαβόλου. Ποια ήταν η αρχική ιδέα; Να δείξεις τη συναισθηματική ισορροπία των ανθρώπων όταν πλέον δεν έχουν άλλα οικονομικά και ψυχολογικά αποθέματα; Ή να δημιουργήσεις μία μεταφορά για την κατάσταση της σερβικής κοινωνίας;
Τίποτα στη ζωή δεν είναι ξεκάθαρα άσπρο ή μαύρο. Κανείς από εμάς δεν είναι απόλυτα καλός ή απόλυτα κακός. Η Παγίδα είναι για έναν καλό άνδρα ο οποίος σταματά να είναι καλός. Η αλλαγή του από ένα στοργικό πατέρα σε δαίμονα είναι σταδιακή, με έντονο το συναίσθημα του αυτό-οίκτου και της δειλίας. Δεν ήθελα αυτή η αλλαγή να είναι διακριτή παρά μέχρι τη σκηνή που ο Mladen εισβάλει στο σπίτι του Miloš. Αυτή είναι η σκηνή όπου βλέπουμε το Mladen με ένα πρόσωπο διαφορετικό… έναν άντρα εντελώς διαφορετικό.
Στο σημείο αυτό μοιάζουν Ο Κινούμενος στόχος και Η Παγίδα, καθώς και οι δύο ταινίες διαπραγματεύονται την κατάρρευση των ηθικών αξιών στις οποίες πίστευαν οι πρωταγωνιστές, και την επίδραση που οι κοινωνικές συνθήκες έχουν στις ζωές τους. Ο Κινούμενος στόχος είναι μία ταινία για το θυμό και την απόγνωση. Είναι μία ταινία ωμή, γεμάτη ενέργεια. Νομίζω πως Η Παγίδα είναι μία ταινία περισσότερο ώριμη, που αφορά την απογοήτευση, γιατί έξι χρόνια μετά την πτώση του Μιλόσεβιτς, εξακολουθούμε να μη ζούμε σε μία κοινωνία καλύτερη. Το σύστημα των κοινωνικών αξιών δεν είναι διαφορετικό από ότι ήταν. Κι εμείς εξακολουθούμε να είμαστε μισαλλόδοξοι και εγωιστές.
Η ταινία δείχνει τα αποτελέσματα της οικονομικής και ηθικής παρακμής της κοινωνίας: ο άντρας που διατάζει το φόνο, για παράδειγμα, παρουσιάζει τον εαυτό του ως μέλος μίας ομάδας από ανθρώπους με υψηλό το πατριωτικό φρόνημα. Πώς μπορούν οι βασικές ηθικές αξίες να αναδομηθούν;
Αυτοί που αυτό-αποκαλούνται πατριώτες μάς κοστίζουν πολλά. Στο όνομα αυτού του δήθεν πατριωτισμού, έχουν δολοφονήσει, κλέψει και αποκτήσει πλούτη. Ακόμη και σήμερα, στις πολυτελείς τους βίλες, πιστεύουν ειλικρινά ότι έχουν πράξει σωστά. Η αλλαγή στην κοινωνική συνείδηση είναι μία διαδικασία δύσκολη. Μόνο μέσα από την ομολογία και τη συνειδητοποίηση ότι έχουν κάνει φρικτά πράγματα μπορούν να φθάσουν στην κάθαρση και να εξαγνιστούν. Μόνο όταν όλοι στη Σερβία συνειδητοποιήσουν ότι ο Μιλόσεβιτς δεν ήταν ήρωας αλλά εγκληματίας πολέμου, αποτυχημένος και κλόουν, μόνο τότε θα έχουμε πραγματικά μία ευκαιρία…
Η διασταύρωση όπου βλέπουμε το Mladen να σταματά κάθε μέρα με το κόκκινο "μικρό γίγαντα" έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία;
Κάποια χρόνια πριν, σταμάτησα σε ένα φανάρι στη γειτονιά όπου μεγάλωσα, μέσα στο Opel Kadett του 1988. Δίπλα μου ήταν ένα νέο Touareg SUV και δίπλα ακριβώς από αυτό ένα σκουριασμένο Fiat του 1970 και κάτι. Από το πλάι ήρθε ένα 10χρονο γυφτάκι να πλύνει το παρμπρίζ. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι στο ίδιο σημείο. Ταυτόχρονα, και οι τέσσερίς μας ζούμε στην ίδια γειτονιά αλλά ανήκουμε σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Αυτό είναι χαρακτηριστικό για το Βελιγράδι. Η διασταύρωση είναι μία μεταφορά για τις διαφορές αυτές στη σύγχρονη Σερβική κοινωνία. Και η σκηνή με τους γύφτους στο "little Diana" είναι ένας φόρος τιμής σε ένα όμορφο ντοκιμαντέρ, το Pretty Diana, σε σκηνοθεσία του Boris Mitić. Είναι μία ταινία που μου θυμίζει τους Los Olvidados του Louis Buñuel.
Η αρχιτεκτονική έχει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στις ταινίες σου. Στην Η Παγίδα, το βλέπουμε στη σκάλα με τα κάγκελα, στο σοσιαλιστικό περιβάλλον του νοσοκομείου… Από πού αντλείς αυτή την αγάπη για την αρχιτεκτονική;
Στον Κινούμενο Στόχο αυτοί οι μεγάλοι ουρανοξύστες από μπετόν αποτελούσαν έναν από τους τρεις βασικούς χαρακτήρες της ταινίας και σε ολόκληρη την ταινία, σε κάθε πλάνο, κρύβουν τον ουρανό. Οι περισσότεροι θυμούνται την ταινία για αυτό. Η Παγίδα δεν έχει κάποιο τέτοιο διακριτικό οπτικό στοιχείο αλλά πιστεύω ότι έχει μία ολοκληρωμένη οπτική αλληλουχία. Ενδιαφέρομαι πολύ για την αρχιτεκτονική και τα περισσότερα βιβλία που έχω είναι για την αρχιτεκτονική. Ίσως να διάλεξα λάθος επάγγελμα.

ΧΩΡΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ

2012-01-19T22:58:00.000+02:00

HOMELAND

Παρασκευή 19/1/2012 Καρλόβασι
Σαββατοκύριακο 20-21/1/2012 Σάμος

Σκηνοθεσία: Σύλλας Τζουμέρκας
Σενάριο: Σύλλας Τζουμέρκας, Γιούλα Μπούνταλη
Παραγωγός: Μαρία Δρανδάκη, Θάνος Αναστόπουλος
Διεύθυνση Φωτογραφίας Παντελής Μαντζανάς
Μοντάζ: Πάνος Βουτσαράς
Μουσική: Drog_A_Tek
Σκηνικά - Κοστούμια: Μαγιού Τρικεριώτη
Παραγωγή Φαντασία Οπτικοακουστική, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ΕΡΤ, Pan Entertainment, DANZAprojekt, Ηomemade Films, με την υποστήριξη του Υ.ΜΑ.Θ.
Ήχος: Άρης Λουζιώτης, Δημήτρης Κανελλόπουλος, Πάνος Βουτσαράς, Κώστας Βαρυμποπιώτης
Μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου
Διανομή: Nutopia
Χώρα Παραγωγής: ΕΛΛΑΔΑ
Γλώσσα: Ελληνικά
Έτος Παραγωγής: 2010
Διάρκεια: 111'
Παίζουν: Αμαλία Μουτούση, Θάνος Σαμαράς, Ιωάννα Τσιριγκούλη, Ερρίκος Λίτσης, Γιούλα Μπούνταλη, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Χρήστος Πασσαλής, Γιώργος Βαλαής, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Μαρία Καλλιμάνη

Κριτικές της ταινίας
1. Στη δεκαετία του 1970, σε κάποιο νοσοκομείο της Ελλάδας, μια οικογένεια θα αναγκαστεί να πάρει μια σκληρή απόφαση: να δώσει για υιοθεσία το νεογέννητο μωρό της μιας αδερφής, την οποία οι υπόλοιποι συγγενείς έκριναν ακατάλληλη για να μεγαλώσει και δεύτερο παιδί, στον ωριμότερο και πιο 'τακτοποιημένο' οικογενειακά αδερφό της. Μια εικοσαετία αργότερα, το μυστικό αποκαλύπτεται και οι δεσμοί της οικογένειας έρχονται σε ρήξη, ενώ η χώρα βρίσκεται σε έντονες κοινωνικές αναταραχές.
Μετά από μια επιτυχημένη και πολυβραβευμένη πορεία ως μικρομηκάς, ο Σύλλας Τζουμέρκας παρουσιάζει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, «Χώρα Προέλευσης», ένα φιλόδοξο δράμα που βάζει στο στόχαστρό του τη (νεο)ελληνική οικογένεια και τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Φιλόδοξο τόσο ως αφηγηματική δομή όσο και ως περιεχόμενο. Από τη μια, ο θαρραλέος σκηνοθέτης αποπειράται να μας συστήσει μια ιδιότροπη φιλμική γλώσσα, κατακερματίζοντας την αφήγησή του με μανιασμένο μοντάζ που κάνει ασταμάτητα άλματα στο χρόνο, στο χώρο, αλλά και στα πρόσωπα των πολλών πρωταγωνιστών του. Από την άλλη, μέσω μιας ιδιαίτερης διαλεκτικής που προσπαθεί να αναπτύξει, επιχειρεί μια σύνδεση διαφορετικών μεταξύ τους στοιχείων, όπως για παράδειγμα της κοινωνίας με την οικογένεια ή του παρελθόντος με το παρόν.
Μόνο που ο Τζουμέρκας, εξαιτίας της υπερβολικής σιγουριάς του, βουτάει σε πολύ βαθιά σκηνοθετικά και σημειολογικά νερά και, παρόλο που στην αρχή φαίνεται ότι μπορεί να κολυμπήσει, σύντομα γίνεται αντιληπτό ότι ο πήχης έχει μπει πολύ ψηλά και τελικά η ταινία 'κουράζεται' και αδυνατεί να διαχειριστεί επάξια όλα αυτά με τα οποία θέλει να αναμετρηθεί. Η ένταση και ο ρυθμός της φρενήρους πρώτης πράξης εξαφανίζονται, τα σκηνοθετικά ευρήματα τελειώνουν, οι ερμηνείες κάνουν κύκλους και η δραματουργία μολύνεται με το μικρόβιο της εσωστρέφειας και αδυνατίζει σταδιακά πέφτοντας, ενίοτε, και σε αντιφάσεις. Η ουσιαστική σύνδεση της Ιστορίας με το Σήμερα και της κοινωνίας με τη 'μικρή κοινωνία', την οικογένεια, δεν έρχεται ποτέ. Όλος αυτός ο πληθωρισμός εννοιών, προσώπων και συναισθημάτων αποδεικνύεται υπεράνω του Τζουμέρκα και καταλήγει να λειτουργεί εναντίον της 'Χώρας Προέλευσης', χαρίζοντάς της εύκολα τον χαρακτηρισμό μιας 'φιλόδοξης αποτυχίας'.
Σημαντικότατο μειονέκτημα της ταινίας είναι η επιλογή του Θάνου Σαμαρά για το ρόλο του γιου που έχει μεγαλώσει νομίζοντας τον αδερφό του για ξάδερφο. Η απόφαση να κουβαλήσει στους ώμους του όλο το δραματουργικό βάρος της κορύφωσης της ταινίας συγκαταλέγεται στις λανθασμένες επιλογές του Τζουμέρκα, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την αδυναμία του ίδιου του ηθοποιού να ξεφύγει από τη μία και μοναδική υποκριτική μανιέρα που χρησιμοποιεί όλα αυτά τα χρόνια, καταλήγοντας να παίζει και πάλι τον εκκεντρικό και προβληματικό νεαρό άνδρα. Αντίθετα, η Ιωάννα Τσιριγκούλη, στον άλλο 'προβληματικό' χαρακτήρα της ταινίας, αυτόν της αδερφής που της πήραν το παιδί, διαπρέπει με εξαιρετική ωριμότητα ξεδιπλώνοντας το πηγαίο ταλέντο της στην μακράν καλύτερη ερμηνεία όλου του συνόλου των ηθοποιών.
Σπύρος Θωμόπουλος
.
2. Μια οικογένεια και μια χώρα στην ίδια πορεία, αυτή της ελεύθερης πτώσης. Δυο γυναίκες καλούνται να καθορίσουν την τύχη ενός μωρού. Η φυσική μητέρα κρίνεται ακατάλληλη από την οικογένειά της κι έτσι η θεία αναλαμβάνει τον ρόλο της τελευταίας. Η γενιά του ’50, η γενιά της μεταπολίτευσης και η νεότερη γενιά, μέσα από ένα στρόβιλο βίας, ανομολόγητων μυστικών κι ενοχής θα βρεθούν αντιμέτωπες με τις πράξεις τους αλλά και η μία απέναντι στην άλλη. Η «Χώρα Προέλευσης» μιλά ανοιχτά για όλα εκείνα που το ελληνικό σινεμά κάνει εδώ και χρόνια τα στραβά μάτια: την πολυεπίπεδη υποκρισία, την κοινωνία του ψέματος, την ιστορική ευθύνη και το (αβέβαιο) μέλλον. Και όλα αυτά, σε ένα φιλμ που είναι πολιτικό όσο είναι πολιτικά μη ορθό.
Μέσα από ένα δαιδαλώδες μοντάζ παράλληλων δράσεων, μελετημένο μέχρι το τελευταίο καρέ, το κουβάρι της ιστορίας ξετυλίγεται μπλέκοντας την μίνι-τραγωδία μιας ενδοοικογενειακής υιοθεσίας με την ιστορία του τόπου τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αρχειακό υλικό από διαδηλώσεις, ειρηνικές και μη, εικόνες ξεσηκωμού και βίας, μπερδεύονται με το δράμα των χαρακτήρων, που κινούνται ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, νοσοκομεία, δρόμους, πανεπιστημιακές και σχολικές αίθουσες. Με έναν εξίσου ακραία δουλεμένο ηχητικό σχεδιασμό, η αφήγηση, παρά το αρχικό σοκ του θεατή -που βρίσκεται ελαφρώς μετέωρος μεταξύ ιστοριών, σκηνών και κινηματογραφικού χρόνου- δένει συνεπώς με την ιστορία και τη φόρμα της ταινίας.
Ο Σύλλας Τζουμέρκας, στην πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους σκηνοθετεί ένα μεγαλοπρεπές μελόδραμα επιβεβαιώνοντας το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του. Ο μαξιμαλισμός στα μέσα του και στον τρόπο που σκηνοθετεί μπορεί να ξενίσει τον -συνηθισμένο σε πιο μίνιμαλ καταστάσεις θεατή- ωστόσο συμβαδίζει απόλυτα με τις προθέσεις του. Η «Χώρα Προέλευσης» στοχάζεται τελικά πάνω στην ελευθερία. Μπορεί αυτή να υπάρξει ή θα μεταλλάσσεται αέναα, υπό το βάρος νέων μυστικών; Η απάντηση στη σκοτεινή αίθουσα.

Φαίδρα Βόκαλη (e-go.gr)

Blue Valentine

2012-01-12T22:20:00.000+02:00

Παρασκευή 13/1/2012 Καρλόβασι
Σάββατο 14 και Κυριακή 15/1/2012 Σάμος

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:
Derek Cianfrance
ΣΕΝΑΡΙΟ:
Ντέρεκ Σιανφράνς, Τζόι Κέρτις, Κάμι Ντελαβίν

ΔΙΑΡΚΕΙΑ:
120 λεπτά
ΧΩΡΑ:
ΗΠΑ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ:
03-02-11
ΔΙΑΝΟΜΗ:
Seven Films

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ:
Ryan Gosling
Michelle Williams
Mike Vogel
John Doman
Ben Shenkman

Κριτικές της ταινίας
1. Η βαθμιαία φθορά στη σχέση ενός ζευγαριού, μέσα από τρεις σημαντικές στιγμές της εξάχρονης συμβίωσής του, σε μια δοσμένη με λεπτομέρεια, οξυδέρκεια και ρεαλισμό και με έξοχες ερμηνείες ταινία.
Οι συζυγικές σχέσεις, από το ξεκίνημα ως τη σταδιακή φθορά τους, είναι στο επίκεντρο της θαυμάσιας αυτής μελαγχολικής ταινίας. Πρωταγωνιστές ένα συνηθισμένο ζευγάρι εργατικής τάξης: ο μπογιατζής Ντιν και η νοσοκόμα Σίντι. Η ταινία αρχίζει στο παρόν, με το ζευγάρι να έχει κλείσει έξι χρόνια γάμου κι ενώ η σχέση τους έχει ήδη φθαρεί.
Οι πρώτες σκηνές, με την αναζήτηση του εξαφανισμένου, και στη συνέχεια το θάψιμο του νεκρού σκυλιού του τετράχρονου κοριτσιού τους και την ιδιαίτερη συμπεριφορά του καθενός από τους δυο μάς αποκαλύπτουν την ήδη προβληματική σχέση τους και καθορίζουν την πορεία, αλλά και το μέλλον τους.
Σε μια σειρά φλας-μπακ χωρίς χρονολογική σειρά, που τα αναμιγνύει κάθε τόσο με το παρόν, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος, από τις αποκαλύψεις του Φεστιβάλ του Σάντανς, Ντέρεκ Σιανφράνς, παρακολουθεί το ζευγάρι μέσα από σκηνές επιλεγμένες για να φωτίσουν τις αλλαγές στη συμπεριφορά τους, από την αρχική ειδυλλιακή, όλο ενέργεια και αληθινό πάθος σχέση τους ως τη σταδιακή, αναπόφευκτη διάλυσή της.
Μια χαμηλών τόνων, μελαγχολική στην πραγματικότητα ταινία, με έξοχες ερμηνείες από τους δυο πρωταγωνιστές: τον Ράιαν Γκόσλινγκ, που τονίζει ιδιαίτερα το ρομαντισμό, την ενέργεια και τον αυθορμητισμό του Ντιν και τη Μισέλ Γουίλιαμς (υποψήφια για ΄Οσκαρ α' γυναικείου ρόλου), που υποβάλλει με ελεγχόμενη λεπτότητα όχι μόνο τις μικρές, διαρκώς αναπτυσσόμενες, διαφορές ανάμεσά τους, αλλά και την κουραστική καθημερινότητα της μητέρας και συζύγου με τις πολλές, συχνά αξεπέραστες ευθύνες. Συνολικά, μια ταινία δείγμα του πολύ καλού ανεξάρτητου κινηματογράφου που διαρκώς συρρικνώνεται.
Νίκος Φένεκ Μικελίδης

2. Ο Dean και η Cindy δεν είναι μεγάλοι σε ηλικία, ωστόσο, αν και μόλις τριαντάρηδες, δείχνουν ήδη γερασμένοι. Παραιτημένοι από τη σχέση τους, από την αγάπη τους, από τη ζωή. Εκείνη, γλυκιά και όμορφη μα πάντα ατημέλητη και κουρασμένη, δουλεύει σ' ένα νοσοκομείο χωρίς σημαντικές ιατρικές αρμοδιότητες. Εκείνος, κάποτε σίγουρα γοητευτικός, μα που έχει πλέον βαριεστημένα αφήσει τον εαυτό του να κατρακυλήσει, βγάζει τα προς το ζην μπογιατίζοντας σπίτια -η μόνη δουλειά που του επιτρέπει να πίνει μπύρες πριν καλά-καλά ξεκινήσει την εργάσιμη μέρα. Ζουν σ' ένα μοναχικό, μάλλον φτωχικό σπίτι έξω από τη Νέα Υόρκη, σαν ξένοι κάτω από την ίδια στέγη, μεγαλώνοντας την 5χρονη κόρη τους.
Βυθισμένοι και απορροφημένοι καθώς είμαστε στη ρουτινιασμένη, αβάσταχτα μουντή και άδεια καθημερινότητά τους, μας ξενίζει η πρώτη κινηματογραφική βουτιά στο παρελθόν τους. Είναι μόλις λίγα χρόνια πριν, μα μοιάζει σαν να βλέπουμε το παρελθόν δυο ολότελα διαφορετικών ανθρώπων: ένα παρελθόν ζωγραφισμένο με απαλά, φωτεινά χρώματα που η γκρίζα καθημερινότητα δεν έχει ακόμα αγγίξει. Πρώτα συναντούμε εκείνον, απερίγραπτα όμορφο και ανέμελο, γεμάτο ζωντάνια και ελπίδες να ψάχνει για δουλειά. Κι ύστερα βλέπουμε εκείνη, ακόμα μαθήτρια, ανεπιτήδευτα όμορφη και γεμάτη σιγουριά για το μέλλον της, τις σπουδές της και την ιατρική. Και παρακολουθούμε, χαμογελώντας ασυναίσθητα, τη μοιραία διαδρομή του ενός προς τον άλλον, μια διαδρομή τόσο φυσική και ταιριαστή, που όλα τα εμπόδια που εμφανίζονται στην πορεία τους μοιάζουν μικρά μπροστά στην χημεία τους. Και παρασυρόμαστε μαζί τους, χαμογελώντας χαζά, παρακούγοντας τη φωνή της λογικής, κι αφηνόμαστε κι εμείς στη ρομαντική επιμονή του Dean, στο παιχνιδιάρικο φλερτ τους, στην μοιραία παράδοση της Cindy, στο ελπιδοφόρο ξεκίνημα της κοινής τους ζωής. Και καθώς ακούμε τον Dean να της τραγουδά στον έρημο δρόμο το (τόσο σπαρακτικά συμβολικό) "You always hurt the one you love", και την βλέπουμε να χορεύει άτσαλα στο τραγούδι του, την πατάμε κι εμείς σαν ερωτευμένοι πρωτάρηδες, σαν να μην ξέρουμε εξαρχής το τέλος της ιστορίας, σαν να μην έχουμε ήδη δει την κατάντια της σχέσης τους, σαν μην ήμασταν μάρτυρες της επίπονα γκρίζας κατάληξής της.
Κι αυτό ακριβώς είναι που σε διαλύει στο «Blue Valentine»: Που δεν ξέρεις αν πονάς για την έλλειψη του έρωτα ή γιατί ξέρεις πως αυτός κάποτε υπήρξε. Γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις αν η αγάπη τους ξεθύμανε πριν ακόμα ξεκινήσει ή αν πέθανε στην πορεία. Και γιατί συνειδητοποιείς ότι οι σχέσεις κάποτε τελειώνουν όχι γιατί κάποιος φταίει, αλλά γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι. Κι ακούγοντας το "You and Me" των Penny and the Quarters που με τόσο ενθουσιασμό ο Dean βιάστηκε να βαφτίσει 'το τραγούδι τους', θυμάσαι όλα τα τραγούδια που ήταν κάποτε 'μας' και τώρα μαζεύουν σκόνη σε κάποιο συρτάρι των αναμνήσεων. Και καταλαβαίνεις ότι το «Blue Valentine» είναι αληθινό, όχι γιατί περιγράφει ωμά κι επίπονα το τέλος μιας σχέσης, αλλά γιατί χώρεσε μαζί και την αρχή της
Μαριάννα Ράντου

ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΓΑΜΟΣ

2011-12-15T23:13:00.000+02:00

NUNTA MUTA

ΚΩΜΩΔΙΑ, ΔΡΑΜΑ

Παρασκευή 16/12/2011 Καρλόβασι, Σάββατο 17-Κυριακή 18/12/11 Σάμος

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

Horatiu Malaele

ΣΕΝΑΡΙΟ
Adrian Lustig
Horatiu Malaele

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Meda Andreea Victor
Alexandru Potocean
Valentin Teodosiu
Alexandru Bindea
Ioana Anastasia Anton

ΔΙΑΡΚΕΙΑ

87 λεπτά

ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Ρουμανία, Λουξεμβούργο

ΓΛΩΣΣΑ

Ρουμάνικα

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

17-06-10

ΔΙΑΝΟΜΗ

PCV

Κριτική της ταινίας

Πίσω στην κομμουνιστική Ρουμανία του 1953, υπάρχει ένα μικρό χωριό, ξεχασμένο από τον Θεό, ακόμα κι από τη... 'μαμά ΕΣΣΔ'. Οι κάτοικοι είναι ελάχιστοι, όμως αρκετοί ώστε να γεμίζουν την πλατεία του χωριού και την εκκλησία, σε γάμους, κηδείες και βαπτίσεις. Συναντάμε το χωριό ανάστατο από τις προετοιμασίες για το γάμο ενός νεαρού ζευγαριού. Τα τραπέζια έχουν στρωθεί, η αυτοσχέδια μπάντα έχει ξεκινήσει να παίζει και η γαμήλια πομπή βρίσκεται καθ' οδόν. Ξαφνικά μπροστά τους εμφανίζεται μια πομπή οχημάτων του Ρωσικού Στρατού, που τους ανακοινώνει ότι ο Ιωσήφ Στάλιν πέθανε κηρύσσοντας εθνικό πένθος επτά ημερών. Οι κάτοικοι έχουν μια ώρα προθεσμία να μαζέψουν τις ετοιμασίες του γάμου και να κλειστούν στα σπίτια τους. Όμως κρυφά αποφασίζουν ότι τίποτα δεν θα διακόψει τη χαρά τους και ότι θα γιορτάσουν το γάμο των παιδιών. στα μουγκά.
Θανάσης Γεντίμης [cinemanews.gr]

Συνέντευξη του σκηνοθέτη
Γεννημένος το 1952, ο Horatiu Malaele είναι ένας από τους δημοφιλέστερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες στη Ρουμανία.
Εργάζεται για περισσότερα από 10 χρόνια στο γνωστό και αξιόλογο Bulandra Theatre στο Βουκουρέστι. Εκεί έχει σκηνοθετήσει και πρωταγωνιστήσει σε έργα σπουδαίων θεατρικών συγγραφέων όπως του Τσέχωφ, Ιονέσκο , Μολιέρο, Γκολντόνι. Ο Horatiu Malaele έχει παίξει σε πάνω από 50 Ρουμάνικες ταινίες. Έπαιξε επίσης στην ταινία του Κώστα Γαβρά, ΑΜΕΝ, το 2002. Επίσης, είναι γελοιογράφος: έχει κάνει πάνω από 30.000 πορτρέτα και περισσότερες από 30 εκθέσεις στη Ρουμανία και στο εξωτερικό. Ο Σιωπηλός γάμος είναι η πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτης.
Είστε ένας καταξιωμένος ηθοποιός και σκηνοθέτης θεατρικών έργων.
Γιατί αποφασίσατε να σκηνοθετήσετε αυτήν την πρώτη σας ταινία;

Πιστεύω ότι όλοι οι ηθοποιοί, οι σκηνογράφοι, οι συγγραφείς, οι ποιητές, οι χορογράφοι και οι σκηνοθέτες παίζουν στον ίδιο κήπο. «Δεν είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε όλοι από την Αθήνα,» είχε πει κάποτε ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Για να πας από τη μια μεριά του κήπου στην άλλη, είναι απλά ζήτημα χρόνου και τύχης. Εγώ αισθάνθηκα την ανάγκη να αφηγηθώ αυτήν την πραγματική ιστορία. Έλαβε χώρα στο «Ανατολικό Μπλοκ» την εποχή που η ανθρωπότητα είχε κατρακυλήσει σε μια περίεργη νωθρότητα. Δεν έχει σημασία σε ποιο μέρος εξελίχτηκε αυτή η τραγωδία. Θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε οποιοδήποτε μέρος της πατρίδας μου. Είχα αναφέρει την ιστορία σε πολλούς σκηνοθέτες, αλλά κατέληξα να γυρίσω την ταινία εγώ. Το σενάριο κέρδισε ένα βραβείο από το Εθνικό Κέντρο Κινηματογράφου της Ρουμανίας. Βρήκαμε ένα μικρό χρηματικό ποσό και ξεκίνησα κατευθείαν τα γυρίσματα.

Η βασική σκηνή της ταινίας, που είναι και ο τίτλος του έργου, είναι μεταφορική. Αντιπροσωπεύει την κατάσταση της Ρουμανίας όταν ήταν κάτω από τον ζυγό του κομμουνισμού;

Όχι, η Ρουμανία δεν υποχρεώθηκε ποτέ να μείνει σιωπηλή. Το δικαίωμα να μιλάει κανείς δυνατά και ξεκάθαρα ήταν υπό απαγόρευση. Ο λαός της Ρουμανίας όμως ψιθύριζε άλλο τόσο. Υπέφερε, αλλά πάντα διατηρούσε το χιούμορ του. Παραδόξως, όσο πιο πολύ καταπιεζόταν η χώρα αυτή, άλλο τόσο μας έβγαινε στην επιφάνεια ένα μαζοχιστικό χιούμορ.

Γιατί τοποθετήσατε την ιστορία αυτή στο 1953 όταν πέθανε ο Στάλιν; Θα φανταζόταν κανείς ότι τα πράγματα θα βελτιωνόταν από ‘κει και πέρα!

Αντιθέτως, «Πέθανε ο Βασιλιάς, να ζήσει ο Βασιλιάς!» Μόνο που άλλαξε ο δήμιος. Ο κόσμος συνέχισε να τρομοκρατείται από έναν νέο δικτάτορα. Έτσι απλά. Εγώ δεν είχα γεννηθεί τότε, αλλά ο πατέρας μου, ο οποίος πέθανε πριν δυο χρόνια, μου τα είχε πει πάρα πολλές φορές.

Τι στυλ θέλατε να δώσετε στην ταινία σας;

Σε καμιά από τις δουλειές μου δεν έχω πέσει θύμα κάποιου συγκεκριμένου στυλ, τάσης ή δόγματος. Η φόρμα του έργου βγαίνει από την ουσία του και η κάθε ιστορία βρίσκει την δική της απόχρωση. Ή μάλλον αποχρώσεις, γιατί η ζωή δεν είναι μονόχρωμη και πάντα απαιτεί πολλαπλές αλλαγές παλέτας. Η ταινία στρέφεται εναλλακτικά από την τραγωδία στην παρωδία και από την πραγματικότητα στην φαντασία. Οι ταινίες του Εξπρεσιονισμού μου κινούν το ενδιαφέρον ή μπορεί και να έχει να κάνει με αυτόν τον «φανταστικό ρεαλισμό» με την έννοια που περιγράφει τον εαυτό του ο συγγραφέας Γκάμπριελ Γκαρθία Μάρκες ως «ρεαλιστικός!» Στην Δυτική Ευρώπη, ο κόσμος έχει την τάση να ξεχνάει ότι η Ρουμανία είναι η χώρα του Ιονέσκο, του Σιοράν, του Μιρσέα Ελιάντ και του Μπρανκούσι. Ελάτε στην Ρουμανία για να πραγματοποιήσετε ό,τι έχετε στη φαντασία σας!

Όταν ο Iancu φιλάει την Mara πάνω από το σεντόνι, δίνει την εντύπωση ότι φιλάει ένα φάντασμα. Έχει να κάνει η ταινία σας με φαντάσματα;

Δυστυχώς όχι. Όλοι οι χαρακτήρες είναι δραματικά πραγματικοί. Το «Iancu» ήταν και θα παραμείνει για πάντα το όνομα του πατέρα μου.

Πώς διαλέξατε τους ηθοποιούς;

Τους γνώριζα ήδη. Με πολλούς είχα συνεργαστεί στο παρελθόν, ενώ τους υπόλοιπους είχα σκηνοθετήσει σε άλλα έργα. Όλα ήταν πολύπλοκα γιατί είχα μόνο 26 μέρες για να ολοκληρώσω τα γυρίσματα και πολλές σκηνές έπρεπε να στηθούν με ιδιαίτερο τρόπο. Γι'αυτόν τον λόγο διάλεξα την Μeda Victor για τον ρόλο της Mara, η οποία ήταν ήδη καταξιωμένη ηθοποιός και καταληκτική χορεύτρια. Ο Alexandru Potocean, που παίζει τον Iancu, ήταν ήδη μεγάλος ηθοποιός του οποίου η μοναδική προσωπικότητα φαίνεται από την ερμηνεία του στο έργο «4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες» του Cristian Mungiu. Πιστεύω ότι οι δυο αυτοί ηθοποιοί θα έχουν ένα λαμπρό μέλλον.

Πώς ακριβώς έχει επηρεάσει η διεθνής επιτυχία αυτού του «Ρουμανικού Νέου Κύματος» τον Ρουμανικό κινηματογράφο;

Οι ταινίες του Mungiu ή Puiu είναι μινιμαλιστικές. Αυτές οι ταινίες είναι το αποτέλεσμα ενός δυναμικού κινηματογραφικού παρελθόντος που είχε εκμηδενιστεί από την πολιτική κατάσταση της Ρουμανίας. Επίσης σημαντικό ρόλο στην αισθητική των ταινιών αυτών έπαιξε και το οικονομικό πρόβλημα. Η δική μου ταινία είναι διαφορετική.

[myfilm.gr]

Honey

2011-12-08T22:43:00.000+02:00

ΤΟ ΜΕΛΙ

Σκηνοθεσία: Semih Kaplanoglu
Σενάριο: Semih Kaplanoglu, Orçun Köksal
Φωτογραφία: Baris Ozbicer
Πρωταγωνιστούν: Bora Altas, Erdal Besikçioglu, Tülin Özen, Ayse Altay, Alev Uçarer, Özkan Akcay, Selami Gökce, Adem Kurkut, Kamil Yilmaz
Διάρκεια: 103'
Έγχρωμη, Τουρκία, 2010

Διακρίσεις:

Βραβείο Χρυσής Άρκτου Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2010

Ειδικό Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2010

Σημείωμα του σκηνοθέτη

Τριλογία του Γιουσούφ
Το Μέλι είναι η τρίτη ταινία της «Τριλογίας του Γιουσούφ». Η ιδέα για την τριλογία, μου ήρθε ενώ ξαναδιάβαζα ένα σενάριο το οποίο είχα γράψει καιρό πριν και που πάνω-κάτω μιλάει για την ιστορία του νεαρού Γιουσούφ, όπως αυτή αποτυπώθηκε στο Γάλα. Ενώ διαμόρφωνα τον χαρακτήρα του Γιουσούφ, άρχιζα να σκέφτομαι τόσο το μέλλον του ως ενήλικα (στο Αυγό) όσο και το παρελθόν του ως μικρό παιδί (τώρα, στο Μέλι). Αυτές οι ιδέες με βοήθησαν στο να δώσω σάρκα και οστά στην τριλογία. Ξεκίνησα με το Αυγό, πιθανώς επειδή ήθελα να δείξω κατευθείαν την κύρια ουσία του χαρακτήρα του Γιουσούφ. Η τριλογία μπορεί να «διαβαστεί» ως ένα εκτεταμένο φλασμπάκ, ωστόσο καμία από τις τρεις ταινίες δεν είναι εποχής. Όλες διαδραματίζονται στη σύγχρονη Τουρκία, σε διάφορα μέρη, με μια ποικιλία στις σχέσεις όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί και με βάση τα οικονομικά δεδομένα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Τέλος, αποφάσισα να μη μιλήσω ούτε και να αποκαλύψω τα μυστηριώδη μέρη του χαρακτήρα του Γιουσούφ, την οποιαδήποτε εμφανή ή όχι σχέση των ταινιών μεταξύ τους, όπως και τα σκοτεινά στοιχεία που αυτές σίγουρα έχουν.
Οι εμπειρίες μου από το παρελθόν
Στο Μέλι, για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του Γιουσούφ χρησιμοποίησα πολλές από τις δικές μου εμπειρίες και θύμησες του παρελθόντος. Άρα, μπορώ να πω ότι ο Γιουσούφ έχει κάτι από εμένα. Προτίμησα να βασιστώ στα δικά μου νεανικά και παιδικά χρόνια ενώ έγραφα τα τρία σενάρια, και έτσι πιστεύω ότι δόθηκαν πιο πειστικά και ρεαλιστικά τα ζητήματα, τα προβλήματα και οι αναζητήσεις του Γιουσούφ. Ειδικώς για το Μέλι, οι αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων λειτούργησαν σε βαθμό απόλυτο. Τα προβλήματά μου στο σχολείο ενώ προσπαθούσα να μάθω πως να γράφω και να διαβάζω, οι απορίες μου για τον κόσμο των μεγάλων που έμειναν βέβαια αναπάντητες, η έντονη σκληρότητα που έβλεπα ότι υπάρχει στον κόσμο, η αφθονία της φύσης… Με έναν τρόπο, το μικρό παιδί διαμορφώνει την προσωπικότητα του ενώ ανακαλύπτει τον κόσμο με την περιέργειά του. Μέσα από περιστασιακές μικροπαρεξηγήσεις οδηγείται σε αφελή λάθη, σε όνειρα και παιχνίδια και σε μελαγχολίες που τον σπρώχνουν να βρει την αλήθεια. Και εύχομαι το Μέλι να μας προτρέψει να ν’ ανακαλύψουμε την αλήθεια του Γιουσούφ, που έχει ο καθένας μας.
Ένα ασυνήθιστο μέρος
Για τον Γιουσούφ και τον πατέρα του Γιακούπ, το δάσος αντιπροσωπεύει έναν παραμυθένιο κόσμο που ενέχει πολλά από τα μυστήρια της καρδιάς τους. Το δάσος είναι μια μαγική σφαίρα μέσα στην οποία πατέρας και γιος εξαφανίζονται και εμφανίζονται πίσω ξανά. Δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο μέρος, αυτοί όμως το περνούν καθημερινά γιατί πρέπει να ζήσουν. Είναι ένας άλλος κόσμος με μεγάλα γέρικα δέντρα, πολλά ιδιαίτερα πλάσματα, όπως μουλάρια και γεράκια που τους κρατάνε συντροφιά κατά το πέρασμά τους. Ήταν λίγο δύσκολο να βρω ένα μέρος που να υπάρχουν πολλά και ψηλά δέντρα με μεγάλους κορμούς. Προσπάθησα πολύ ώστε ν’ ανακαλύψω το μέρος που θα είναι και κατάλληλο για να τοποθετηθούν οι κυψέλες αλλά και να μπορεί να διαμορφώσει αυτό τον οπτικό κόσμο που ήθελα να αποτυπώσω στο Μέλι. Δούλεψα με το συνεργείο μου σε διάφορες δασικές εκτάσεις, ιδιαιτέρως σε εκείνες που γνωρίζαμε ότι βρίσκουν καταφύγιο οι μέλισσες εδώ και χρόνια. Αυτές ζουν σε κυψέλες 30-40 χιλιομέτρων απόσταση η μία από την άλλη, σε ποικίλα ύψη από το επίπεδο της θάλασσας, και όλες έχουν το χαρακτηριστικό γνώρισμα των πολλών ειδών δέντρων, στα οποία μένουν.
Γιακούπ ο μελισσοκόμος
Ο πατέρας του Γιουσούφ, ο Γιακούπ, είναι ένας μελισσοκόμος που παράγει ένα είδος μελιού, το οποίο θεωρείται από τα καλύτερα στον κόσμο και βγαίνει συγκεκριμένα στην περιοχή που ζει. Σε αυτό το θεραπευτικό μέλι βρίσκεται η ουσία ενός παλαιότερου κόσμου, μιας ανέγγιχτης φύσης και μιας ιερής γνώσης για τους κατοίκους της περιοχής. Παράγεται από ένα μικρό αριθμό μελισσοκόμων. Το επάγγελμα του Γιακούπ σύντομα όμως θα χαθεί. Πρόκειται για μια σκληρή δουλειά, στην οποία πρέπει να τοποθετεί τις ειδικώς κατασκευασμένες κυψέλες σε ψηλά δέντρα στις ορεινές περιοχές. Αυτή η δουλειά είναι και επικίνδυνη και εξαντλητική. Ο θαυμασμός του Γιουσούφ για τον πατέρα του οφείλεται βεβαίως στην αντισυμβατική δουλειά του. Κατά τη γνώμη μου, εδώ υπάρχει και η απάντηση για τη μελλοντική κλίση του Γιουσούφ στην ποίηση, όπως την είδαμε στις άλλες ταινίες της τριλογίας.
Η απουσία του πατέρα
Δε μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι έντονη η πατρική φιγούρα για τον Γιουσούφ στην «Τριλογία» του, από τη στιγμή που βλέπουμε καθαρά στο Μέλι ότι έχει μια πολύ δυνατή σχέση με τον πατέρα του. Το θέμα είναι, πώς ο Γιουσούφ θα βιώσει τη μετέπειτα φυγή του πατέρα του, με ποιο τρόπο δηλαδή θα διαχειριστεί αυτή την απουσία. Από ψυχαναλυτικής πλευράς, η πρόωρη απώλεια του πατέρα μπορεί να οδηγήσει τον Γιουσούφ να δομήσει μια σχέση, βασισμένη σε σταθερές αρχές, με τη μητέρα του ας πούμε, όπως δηλαδή συμβαίνει στο Γάλα. Μπορεί αυτός ο λόγος να κρύβεται στο εύθραυστο του χαρακτήρα του Γιουσούφ, την εσωστρέφεια και την αναποφασιστικότητα καθώς και την ενδεχόμενη επανεύρεση του εαυτού του, όπως τα παρακολουθούμε στο Αυγό. Όμως, όλα αυτά είναι θέματα ψυχολογικά, τα οποία δεν ελκύουν πάντα τις ιστορίες μου. Προσωπικά, προσπαθώ να αποδώσω και να απεικονίσω την κατάσταση που διαχειρίζομαι σε πιο πνευματικά επίπεδα. Παρά τον κατακερματισμό της ύπαρξής μας από την επιστήμη της ψυχολογίας και τον περιορισμό της ουσίας της ζωής σε αιτίες και επιδραστικές σχέσεις, προσπαθώ να βάζω στις ιστορίες μου μια ανώτερη δύναμη. ……………………………………………………………………….
Τα παιδικά χρόνια της ανθρωπότητας
Εάν καθορίζαμε τους σύγχρονους καιρούς σαν τα ενήλικα χρόνια της ανθρωπότητας, τότε μπορώ να πω ότι οι περιοχές στις οποίες γυρίστηκε το Μέλι έχουν ακόμη κάτι από τα παιδικά χρόνια της ανθρωπότητας. Δουλέψαμε σε ορεινά χωριά, τα οποία πολύ γρήγορα θα εγκαταλειφθούν από τους κατοίκους τους, αφού εξακολουθούν να ζουν με τις παραδόσεις άλλων εποχών και σε συνθήκες και κανόνες ζωής που έχουν καθοριστεί από τη φύση. Σε κάποια μέρη, είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια την καταστροφή των φυσικών πηγών νερού εξαιτίας της κατασκευής εγκαταστάσεων παραγωγής θερμικής ενέργειας. Αυτό είναι ένα πρόβλημα το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί το συντομότερο δυνατό.
……………………………………………………
Πνευματικός ρεαλισμός
Έζησα και έμαθα πολλά πράγματα αυτά τα τέσσερα χρόνια στη διάρκεια της προετοιμασίας, της παραγωγής, και της κυκλοφορίας των τριών ταινιών της «Τριλογίας του Γιουσούφ». Ήταν επίσης μια διαδικασία όπου διαμόρφωσα το προσωπικό μου σκηνοθετικό στυλ, το οποίο και κάπως αδόκιμα αποκαλώ «πνευματικό ρεαλισμό»…………………………………………………
Amafilms.gr

ΣΤΙΣ ΠΑΡΥΦΕΣ

2011-12-01T22:02:00.000+02:00

PERIFERIC / OUTBOUND

Είδος ταινίας
ΔΡΑΜΑ

Σκηνοθεσία
Bogdan George Apetri

Σενάριο
Bogdan George Apetri
Cristian Mungiu
Ioana Uricaru
Tudor Voican

Διανομή
New Star (Ελλάδα)

Χρονολογία παραγωγής
2010

Χώρα παραγωγής
ΡΟΥΜΑΝΙΑ, ΑΥΣΤΡΙΑ

Γλώσσα
ΡOYMANIKA

Διάρκεια
87'

Πρωταγωνιστούν:

Ana Ularu ... Matilda
Mimi Branescu ... Paul
Andi Vasluianu ... Andrei
Ioana Flora ... Lavinia
Timotei Duma ... Toma
Ingrid Bisu ... Selena
Marius Chivu ... Sofer taxi
Andrei Gheorghe ... Cosmin
Cristian Gras ... Matei
Damian Oancea ... Domnul Cezar
Cristian Olescher ... Daniel
Ioan Popescu ... Preot
Teodor Ratescu ... Luca
Oana Rusu ... Functionar inchisoare
Ion Sapdaru ... Virgil

Διακρίσεις

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ- ΧΡΥΣΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ στο 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ- ΑΝΝΑ ΟΥΛΑΡΟΥ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΕΚΚ (ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ)

Κριτική της ταινίας

Η ρουμάνικη ταινία «Στις παρυφές» του Μπογκντάν Τζόρτζε Απέτρι, που κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας της κριτικής επιτροπής του φεστιβάλ καθώς και το βραβείο της Πανελλήνιας ΄Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου, ήταν αναμφισβήτητα μια από τις καλύτερες ταινίες του 51ου φεστιβάλ, μαζί με την τουρκική «Ζεφίρ» της Μπέλμα Μπας και την πολωνική «Το παρόραμα» του Μάρεκ Λέχκι.

Η ΄Αννα Ουλάρου, πρωταγωνίστρια της ταινίας «Στις παρυφές» του Μπογκντάν Τζόρτζε Απέτρι, κέρδισε το βραβείο ερμηνείας.

Εδώ και μερικά χρόνια ο ρουμανικός κινηματογράφος δεν σταματά να μας εκπλήσσει με την πρωτοτυπία και τη δύναμη των ταινιών του, όπως το «4 μήνες, τρεις βδομάδες και δύο μέρες» του Κρίστιαν Μουνγκίου, «Ο θάνατος του κυρίου Λαζαρέσκου» του Κρίστι Πούιου, «Αστυνομικός, επίθετο» του Κορνήλιου Παρουμπόιου. Είναι ταινίες γυρισμένες από μια νέα γενιά δημιουργών, που πέρα από τη φρεσκάδα της ματιάς τους, καταπιάνονται με τόλμη και ξεκάθαρο μυαλό με επίκαιρα θέματα που αφορούν τις σύγχρονες ευρωπαϊκές, και όχι μόνο, κοινωνίες.

Στην ίδια γραμμή πρέπει τώρα να τοποθετήσουμε και τον Μπογκντάν Τζόρτζε Απέτρι. Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι μια νέα γυναίκα, η Ματίλντα, που βγαίνει από τη φυλακή με προσωρινή άδεια για να παραστεί στην κηδεία της μητέρας της. Η ταινία εκτυλίσσεται σε ένα 24ωρο στη διάρκεια του οποίου η Ματίλντα συναντά τρία διαφορετικά πρόσωπα: τον Πολ, τον παντρεμένο αδερφό της, που προσπαθεί να τον πείσει ν' αναλάβει τη φροντίδα του 8χρονου γιου της, τον Αντρέι, τον νταβαντζή και πατέρα του γιου της, από τον οποίο ζητά το χρηματικό ποσό που της χρωστά για να μπορέσει να φύγει από τη χώρα και να πάρει μαζί της και τον γιο της, και τελικά τον γιο της, Τόμα, που τον ανακαλύπτει στο ορφανοτροφείο όπου τον είχε κλείσει ο πατέρας του.

Τίποτα όμως δεν λειτουργεί σωστά. Βρισκόμαστε σε μια κοινωνία αποξενωμένη, σε κρίση, οικονομική αλλά και αξιών, όπου η οικογένεια, το βασικό, δηλαδή, κύτταρό της, είναι τεμαχισμένη. Ο αδερφός αδιαφορεί για την πορεία της αδερφής του, ο πατέρας του παιδιού προσπαθεί μόνο να εκμεταλλευτεί τη γυναίκα ενώ εγκαταλείπει το παιδί του, το οποίο μεγαλωμένο σ' ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν μπορεί να έχει παρά αντίστοιχες συμπεριφορές. Είναι ένα θέμα που απασχόλησε πολλές από τις ταινίες του φετινού διαγωνιστικού, από μικρές βασικά χώρες (Τουρκία, Δανία, Πολωνία, Ελλάδα κ.ά.).

Ο Απέτρι χρησιμοποιεί ένα απλό, άμεσο, νατουραλιστικό στιλ, που τονίζει ακόμη περισσότερο τη μιζέρια, την απανθρωπιά, τη μοναξιά και την απογοήτευση που επικρατούν στη σύγχρονη κοινωνία μας και που καθορίζουν την πορεία των ανθρώπινων σχέσεων. Μια πορεία που δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην εκμετάλλευση, την εγκατάλειψη ακόμη και την προδοσία. Η ταινία του, βουτηγμένη σε μια μαύρη ατμόσφαιρα, είναι δοσμένη με οικονομία, πάθος, οξυδέρκεια και κριτική ματιά. Η νεαρή πρωταγωνίστριά του, Αννα Ουλάρου (δίκαια κέρδισε το βραβείο ερμηνείας του φεστιβάλ), εκφράζει μέσα από το πρόσωπό της αλλά και την όλη συμπεριφορά της την κακοποίηση, τον πόνο και το μαρτύριο που έχει περάσει.

ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Leaving - Φεύγω

2011-11-25T17:35:00.000+02:00

Παρασκευή 25/11/2011 Καρλόβασι

Σάββατο 26, Κυριακή 27/11/2011 Σάμος

PARTIR

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

Catherine Corsini

ΕΙΔΟΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Ερωτικό δράμα

ΓΛΩΣΣΑ:

Γαλλικά - Καταλανικά - Αγγλικά

ΔΙΑΡΚΕΙΑ

85 λεπτά

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

29-04-10

ΔΙΑΝΟΜΗ

Nutopia

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ

Kristin Scott Thomas
Sergi Lopez
Yvan Attal
Bernard Blancan
Aladin Reibel

Κριτικές ταινίας

1. Η οικογένεια είναι το παν. Αυτό ισχύει για την Suzanne (Christine Scott Thomas) και τον Samuel (Yvan Attal). Ο Samuel βγάζει τα λεφτά και η Suzanne μεγαλώνει τα παιδιά. Μέχρι που αποφασίζει να αρχίσει να δουλεύει ανακαινίζοντας μια αποθήκη δίπλα από το σπίτι. Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης θα γνωρίσει τον Ivan (Sergi Lopez) και μια ύποπτη χημεία θα αναπτυχθεί μεταξύ τους. Κάτι που θα γίνει ακόμα πιο έντονο όταν η Suzanne θα γίνει η αιτία για να τραυματιστεί ο Ivan. Όχι μόνο από τύψεις, θα αναλάβει να τον φροντίσει και η έντονη φλόγα που υπάρχει μεταξύ τους θα πυρώσει επικίνδυνα και θα μετατραπεί σε έναν παθιασμένο έρωτα που θα έρθει αντιμέτωπος με πολλά εμπόδια. Η Suzanne δεν μπορεί να μείνει άλλο με τον άντρα της. Τον ενημερώνει για την αποστασιοποίησή της. Ένας έρωτας τόσο παθιασμένος και τόσο αληθινός δεν μπορεί παρά να βρει εχθρούς και δυσκολίες και τον αναγκάζει να παλέψει για την ύπαρξή του...

Πέτρος Καλογεράς

2. Φεύγω, (Partir-Leaving) είναι ο τίτλος της νέας ταινίας της Κατρίν Κορσινί η οποία κάνει την Πέμπτη 29 Απριλίου πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματογράφους.

Πρόκειται για μια ταινία, ερωτικό δράμα ανάμεσα σε ένα ζευγάρι και τον χωρισμό τους, εξαιτίας ενός απρόσμενου εξωσυζυγικού πάθους.

Η Σουζάν είναι μια σαραντάρα γυναίκα παντρεμένη με τον χειρουργό Σάμουελ και μητέρα δύο παιδιών , οι οποία ζει μια ήρεμη και οικογενειακή ζωή σε μια πόλη της Νότιας Γαλλίας.

Τη γαλήνη της οικογένειας έρχεται να ταράξει ένας Ισπανός εργάτης που εργάζεται στο σπίτι τους, όταν ξαφνικά η Σουζάν ελκύεται από αυτόν τον άνδρα και για χάρη του πάθους που υπάρχει ανάμεσά τους παρατάει τον άντρα και τα παιδιά της.

Η συνέχεια δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα καθώς εμπόδιο στην προσπάθεια της Σουζάν και του εργάτη να ζήσουν τον μοιραίο τους πάθος, στέκεται ο πρώην άντρας της που κάνει τα πάντα για να τους χωρίσει.

Ωστόσο αξίζει να σημειωθεί πως ο «απατημένος» σύζυγος στήριξε οικονομικά και ψυχικά τη Σουζάν από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι της στη Γαλλία.

Η ταινία έχει μικρή διάρκεια, είναι γρήγορη στον ρυθμό, πολύ συγκεκριμένη σε αυτά που θέλει να διηγηθεί, χωρίς να κουράζει τον θεατή στοιχεία που είναι υπέρ της ταινίας, καθώς το θέμα και η πλοκή της είναι κάτι που το έχουμε δει αρκετές φορές και να παίζεται στον κινηματογράφο , αλλά και στη ζωή.

Α.Κοντούλη [i-live.gr]

3. Έρωτας, ο πραγματικός έρωτας (που συμβαίνει σπάνια και μόνο σε μια μικρή μερίδα του πληθυσμού) είναι μια ψυχική διαταραχή κατά την οποία στα μάτια του πάσχοντος, το ερωτικό του αντικείμενο συγκεντρώνει όλο το νόημα της ζωής. Κατέχοντας το ερωτικό αντικείμενο, βιώνει κανείς αυτό που ονομάζουμε ευτυχία και στερούμενός το, αυτό που ονομάζουμε κόλαση. Μέσα στη σκλαβιά του πόθου, φυσάει μια άγρια ελευθερία. Στον έρωτα καταργείται (επι τέλους) ο πολιτισμός που αστυνομεύει τη φύση μας, έρχεται στην επιφάνεια το ασυνείδητο και (επι τέλους) διαλύεται η σημασία του θανάτου. Το ασυνείδητο δεν γνωρίζει τον θάνατο και ο ερωτευμένος σταματάει να τον φοβάται με τρόπο που κανένα φάρμακο του πολιτισμού δεν το καταφέρνει – το προσπαθεί η τέχνη, η θρησκεία και η επανάσταση αλλά όχι τόσο αποτελεσματικά.

Έτσι, περιγράφοντας ένα περιστατικό έρωτα δεν έχει κανένα νόημα να αναλύσει κανείς αιτίες που τον προκάλεσαν. Μπορεί κανείς μόνο να τον «τραγουδήσει» στο σωστό τόνο και, πολύ σοφά, η Catherine Corsini κάνει αυτό ακριβώς. Παραμερίζει τις μελό παγίδες, δεν δραματοποιεί αλλά δείχνει το δράμα μέσα από μια λιτή σκηνοθετική γραμμή και επιλέγει εύστοχα τους πρωταγωνιστές της. Η ερωτευμένη είναι η Kristin Scott Thomas, δηλαδή μια ηθοποιός με ψυχρό φιζίκ, τέτοιο ώστε να προστατεύει το αληθινό δράμα από την μελοδραματική του παρέκκλιση. Στο σώμα και στο πρόσωπο της βγαίνουν τα έγκατα με μια σπαρακτική απλότητα. Το αντικείμενο του πόθου είναι ο Sergi Lopez, ένας ηθοποιός που ο τετράγωνος, γήινος σωματότυπος και η κάπως χωριάτικη ισπανική του συμπεριφορά αντιπαρατίθενται στον άγριο αλλά «κομψό πολιτισμό» του συζύγου. Η ηρωίδα ακούει το κάλεσμα της φύσης και επιστρέφει σε αυτήν. Θα ήταν πιο δύσκολο στην επίτευξη αλλά θα προέκυπτε ένα πιο σπουδαίο έργο αν το σενάριο ανέλυε κάπως την ψυχοσύνθεση της ηρωίδας π.χ. δείχνοντάς μας έναν ιδιαίτερο άνθρωπο που ασφυκτιούσε μέσα από μια εκλογικευμένη ζωή όπως ήταν η δική της. Ο έρωτας αφορά συγκεκριμένες ιδιοσυγκρασίες και ακόμη πιο ιδιαίτερα, συνήθως γυναίκες.

Χάρης Καλογερόπουλος [CINE.GR]

Ο ΜΥΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ

2011-11-17T22:24:00.000+02:00

Παρασκευή 18/11 Καρλόβασι
Σάββατο 18 και Κυριακή 20/11 Σάμος

ΕΙΔΟΣ ΤΑΙΝΙΑΣ: Ιστορική

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Lech Majewski

ΣΕΝΑΡΙΟ: Lech Majewski
Michael Francis Gibson (από το ομώνυμο βιβλίο του “THE MILL AND THE CROSS”)

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ: Rutger Hauer, Charlotte Rampling, Michael York

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 92 λεπτά

ΠΡΕΜΙΕΡΑ: 24-04-11

ΔΙΑΝΟΜΗ: New Star

Ειδικά Εφέ: Odeon Rybarczyk

Χρονολογία παραγωγής: 2011

Χώρα παραγωγής: ΠΟΛΩΝΙΑ, ΣΟΥΗΔΙΑ

Γλώσσα: ΑΓΓΛΙΚΑ

Οι μικρές ιστορίες και τα μυστικά της κατασκευής ενός από τους πιο αινιγματικούς πίνακες όλων των εποχών: του «Δρόμου προς τον Γολγοθά» του Πίτερ Μπρέγκελ (1564). Τι κρύβεται πίσω από τους 500 χαρακτήρες του πίνακα και πως ακριβώς τα εμπνεύστηκε όλα αυτά ο διάσημος Φλαμανδός ζωγράφος;

Κριτική της ταινίας.

Μυθοπλασία, ντοκιμαντέρ, φαντασία, πολιτική αλληγορία και καλλιτεχνικό δοκίμιο. Μια από τις πιο παράξενες ταινίες των τελευταίων χρόνων. Μια απλή (αλλά καθόλου απλουστευτική) και εξόχως εμπνευσμένη ανάλυση ενός διάσημου αναγεννησιακού πίνακα.

1. Το 1564 ο Φλαμανδός ζωγράφος Πίτερ Μπρέγκελ ζωγράφισε τον «Δρόμο προς τον Γολγοθά», έναν από τους πιο εντυπωσιακούς, αλλά και πιο αινιγματικούς πίνακες της Ιστορίας. Αναπαριστά βεβαίως την πορεία προς την Σταύρωση, ο ίδιος ο Ιησούς όμως «Ο Φέρων τον Σταυρό» (όπως είναι ο άλλος τίτλος του πίνακα) παρουσιάζεται ως μια μικρή φιγούρα χαμένη σε μια τεράστια σύνθεση 500 ανθρώπων.

Σε μια εποχή πολέμων, θρησκευτικών αναταράξεων και μισαλλοδοξίας ο Μπρέγκελ τόλμησε κάτι εξόχως πρωτοποριακό: τη σύγκλιση του Θείου με το ανθρώπινο πάθος και την πολιτική κριτική- εκείνο τον καιρό εξάλλου οι Ισπανοί κατακτητές της πατρίδας του επανέφεραν τον καθολικισμό και τον επέβαλαν με την βία σε όσους είχαν ήδη ασπαστεί τις αρχές του Λούθηρου.

Τεμαχίζοντας λοιπόν αυτό το εκπληκτικό ταμπλό ο Πολωνός σκηνοθέτης (και ποιητής, και ζωγράφος και μουσικός) Λεχ Μαγέφσκι προσπαθεί να ερμηνεύσει και να αναδείξει μερικές από τις μικρές ιστορίες που πλαισιώνουν την πορεία του Χριστού.

Εστιάζοντας στα μικρά ανθρώπινα πάθη και ξαναζωγραφίζοντας με την κάμερα τον πίνακα, ο 58χρονος σκηνοθέτης βάζει τον θεατή στην θέση του ζωγράφου και τον αφήνει να παρακολουθήσει όλα τα μυστικά της κατασκευής του. Ενδυματολογικός πλούτος, ζωγραφιστά ντεκόρ που διαχέονται μέσα στα ψηφιακά εφέ και πανέξυπνες κινηματογραφικές εκπλήξεις. Ένα σπάνιο και συναρπαστικό δοκίμιο κινούμενων εικόνων.

Ορέστης Ανδρεαδάκης,e-go.gr

2. Σε τεχνικό επίπεδο, η ταινία είναι μια αποκάλυψη, μεγαλύτερης κλίμακας από ταινίες του Πίτερ Γκρίναγουεϊ ή του Πίτερ Βέμπερ που είχε γυρίσει το «Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι». Η υλοποίηση της ταινίας θεωρήθηκε μια «απίθανη αποστολή», σχεδόν ανέφικτη! Όχι όμως για τον έμπειρο δημιουργό Majewski, που αποφάσισε να βασιστεί σε πρωτοποριακή χρήση ψηφιακών εφέ, για να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα: έναν ζωντανό πίνακα! Η ταινία είναι αξιοθαύμαστη για τον συνδυασμό blue-screen, ζωντανής δράσης σε πραγματικά τοπία και σκηνικά ζωγραφισμένα από τον ίδιο τον Majewski. Ο σκηνοθέτης αλλάζει τον τρόπο που η τέχνη απεικονίζεται στα φιλμ, εισάγοντας μια πρωτοποριακή μέθοδο για να «μπούμε» μέσα στον πίνακα και να δημιουργηθεί μια αφήγηση βασισμένη στις απεικονισμένες φιγούρες, που ενσαρκώνονται από τους ηθοποιούς. Ήταν δουλειά που χρειαζόταν υπομονή και φαντασία, με χρήση νέας CG τεχνολογίας και 3D εφέ….Ο Majewski, για την πραγματοποίηση του οράματός τους, χρησιμοποίησε τεχνολογία 3D και μια ψηφιακή κάμερα 4 ετών, γνωστή ως 4K Red One, για να εισχωρήσει στον πίνακα, δημιουργώντας μια εξερεύνηση της τέχνης μέσω της κάμερας, τέτοια που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ. Με την δύσκολη και κοπιαστική μέθοδο του διαχωρισμού των επιπέδων και του συνδυασμού τους στην τελική εικόνα, η διαδικασία για την ολοκλήρωση της ταινίας πήρε σχεδόν 3 χρόνια! «Χρησιμοποιήσαμε το 3D με έναν νέο τρόπο, συνδυάζοντας την απόδοση της Κόκκινης Κάμερας με τις υφές των πινάκων, δίνοντας αυτή την υφή σε κάθε πλάνο του τοπίου, με έναν τρόπο που δεν έχει ξαναγίνει» εξηγεί ο σκηνοθέτης. «Αυτή είναι η πρώτη φορά που η κάμερα έχει ποτέ χρησιμοποιηθεί σε μια ταινία πάνω σε ένα αντικείμενο τέχνης. Δημιουργούμε έναν νέο κόσμο.» Ο σκηνοθέτης έστησε επίσης το φιλμ σαν ένα έργο τέχνης. «Γυρίσαμε κάθε πλάνο σαν πίνακα» λέει, προσθέτοντας ότι η διαδικασία αυτή περιλάμβανε το κομμάτιασμα της εικόνας και μετά την επανασυναρμολόγηση σε ένα συνολικό κομμάτι. «Είναι σαν το έργο ενός Βενεδεκτίνου μοναχού, που συναρμολογεί την εικόνα από διάφορα υλικά. Δεν έχω δει ποτέ πριν ταινία σαν κι αυτή.» In.gr/ 20 Απριλίου 2011

Tο άλογο του Τορίνο

2011-11-10T22:24:00.002+02:00

Παρασκευή 11/11/2011 Καρλόβασι

Σάββατο 12 Κυριακή 13/11/2011 Σάμος

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:

Μπέλα Ταρ

ΔΙΑΡΚΕΙΑ

146 λεπτά

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

07-04-11

ΔΙΑΝΟΜΗ

New Star

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ:

Γιάνος Ντέρζι, Έρικα Μποκ, Μιχάλι Κόρμος

Διακρίσεις

Μεγάλο Βραβείο της επιτροπής, Φεστιβάλ Βερολίνου

Κριτική ταινίας

Τορίνο, 3 Ιανουαρίου 1889: ο Φρίντριχ Νίτσε βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού που διαμένει. Όχι μακριά από αυτόν, ο οδηγός ενός δίτροχου κάρου έχει πρόβλημα με το πεισματάρικο άλογό του. Όσο κι αν το τσιγκλά, το άλογο αρνείται να κουνηθεί και τότε ο οδηγός χάνει την υπομονή του και αρχίζει να το μαστιγώνει. Ο Νίτσε μπαίνει στη μέση με φούρια για να δώσει τέλος σε αυτή τη βίαιη σκηνή αγκαλιάζοντας το λαιμό του αλόγου και κλαίγοντας. Ο σπιτονοικοκύρης του τον παίρνει μέσα στο σπίτι, τον βάζει να ξαπλώσει ακίνητο και σιωπηλό για δύο μέρες, μέχρι που ο Νίτσε θα μουρμουρίσει τα απαραίτητα τελευταία του λόγια και θα ζήσει για ακόμα 10 χρόνια, βουβός και παράφρων, με τη φροντίδα της μητέρας του και των αδελφών του. Με αφορμή αυτό το πραγματικό περιστατικό, ο Bela Tarr δημιουργεί την φανταστική ιστορία που συνέβη αμέσως μετά και αποτελεί μια συγκλονιστική περιγραφή της δύσκολης ζωής του οδηγού του κάρου, της κόρης του και του αλόγου.

Θανάσης Γεντίμης [cinemanews.gr]

2. Συνέντευξη

Μπέλα Ταρ: «Ο κόσμος μας έφτασε στα όρια του»

Από τα πρόσωπα που ξεχώρισαν πριν από μερικούς μήνες στο Φεστιβάλ Βερολίνου, όπου η ταινία του Το άλογο του Τορίνο απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της επιτροπής, ο 66χρονος Ούγγρος σκηνοθέτης Μπέλα Ταρ βρίσκεται από το απόγευμα της Δευτέρας 6 Ιουνίου 2011 στην Ελλάδα με αφορμή το αφιέρωμα που διοργανώνει στις ταινίες του η κινηματογραφική εταιρία New Star.

Ο Ταρ σκηνοθετεί από το 1977 (Οικογενειακή φωλιά) αλλά το έργο του άρχισε να γίνεται γνωστό στην Ελλάδα μόλις το 2002, όταν το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διοργάνωσε μια μεγάλη ρετροσπεκτίβα στις δημιουργίες του. Με ταινίες όπως Οι αρμονίες του Werckmeister, Κολαστήριο και Ο άνθρωπος από το Λονδίνο ο ιδιότυπος αυτός δημιουργός ακολουθεί με συνέπεια το μοναχικό μονοπάτι που ο ίδιος χάραξε: μεγάλες λήψεις, αφαιρετικοί διάλογοι, αινιγματικό και μυστηριώδες κλίμα, μινιμαλιστική χρήση της μουσικής, τεράστιος χρόνος, μόνιμη θεματική για τον τραγικό ευτελισμό της ανθρώπινης κοινωνίας· στοιχεία που συντελούν στη μοναδικότητα του έργου του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που σκηνοθέτες όπως ο Τζιμ Τζάρμους και ο Γκας βαν Σαντ έχουν εκφραστεί με κολακευτικά σχόλια για τον Ταρ, χαιρετίζοντας τις ταινίες του ως κορυφαία έργα ανανέωσης του τρόπου που αντιμετωπίζουμε το σινεμά (το σχεδόν οκτάωρης διάρκειας Satan Tango έχει χαρακτηρισθεί από πολλούς κριτικούς το απόλυτο κινηματογραφικό επίτευγμα της δεκαετίας του '90).

- Αυτή είναι η δεύτερη φορά που έρχεστε στην Ελλάδα μετά το αφιέρωμα που είχε κάνει το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σε εσάς το 2002. Τι έχει αλλάξει από τότε;

Υπάρχουν οι πληροφορίες που δέχομαι από την τηλεόραση, ξέρω την ιστορία της Ελλάδας, μπορώ να αντιληφθώ τι γίνεται, αλλά δεν έχω τόσο πλήρη εικόνα των γεγονότων, πόσω μάλλον για να συγκρίνω το σήμερα με το χθες. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι αυτή τη φορά έχω δει λιγότερα χαμόγελα και περισσότερα κατεβασμένα μούτρα.

- Ποια είναι η εικόνα που έχετε σχηματίσει για τη σημερινή Ελλάδα μέσα από τα ουγγρικά ΜΜΕ;

Στις ειδήσεις βλέπουμε τις διαδηλώσεις και τις πορείες, νιώθουμε την ένταση, αλλά δεν μπορείς έτσι εύκολα να καταλάβεις πραγματικά τι γίνεται στην Ελλάδα . Αυτή η χώρα είναι η δική σου χώρα, είναι των Ελλήνων, και εσείς ξέρετε καλύτερα από τον καθένα το τι γίνεται εδώ. Δεν θέλω να εκφράσω γνώμη μέσω αυτών που βλέπω στην τηλεόραση. Είναι σίγουρα πιο πραγματικό αυτό που νιώθετε εσείς εδώ παρά αυτό που περνά έξω. Εξοργίζομαι ορισμένες φορές, όταν για παράδειγμα έρχονται Γερμανοί στην πατρίδα μου και εκφράζουν άποψη για το τι γίνεται εκεί, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουν ιδέα.

- Ωστόσο εσείς ο ίδιος έχετε πει ότι αυτή την εποχή η Ουγγαρία δεν είναι παράδεισος. Αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει σήμερα σημείο στον πλανήτη που να είναι παράδεισος.

Αυτός ο κόσμος, ο κόσμος μας, έτσι όπως τον έχουμε φτιάξει, όπως τον έχουμε σχεδιάσει ως σήμερα, έχει φτάσει στα όριά του. Αν συνεχίσουμε με αυτόν τον τρόπο, θα υπάρξει παντού πρόβλημα. Οπου και να πάω στον κόσμο αυτή την αίσθηση έχω. Σαν κάτι να έχει ξεπεράσει τον εαυτό του. Σαν κάτι να τελειώνει. Αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητα κακό. Ισως αυτό που ζούμε τώρα να είναι όντως το τέλος ενός συστήματος και χρειάζεται να αναζητήσουμε πια κάτι πιο ανθρωποκεντρικό.

- Ο ανθρωποκεντρισμός είναι αυτό που λείπει σήμερα από τους ανθρώπους;

Εδώ και εκατοντάδες χρόνια ο άνθρωπος έχει πάψει να είναι το κέντρο του ανθρώπου. Το χρήμα είναι το κέντρο του ανθρώπου. Εδώ και πολύ καιρό δεν μιλάμε για το πώς μπορούμε να ζήσουμε ανθρώπινα. Ζούμε σε έναν μονοδιάστατο κόσμο, όπου για όλα το κέντρο είναι το χρήμα. Είναι μια ευθεία και όλα μετριούνται με βάση αυτό.

- Από την άλλη μεριά, ακόμη και για εσάς το χρήμα δεν είναι ο Νο 1 παράγοντας όταν ξεκινάτε να φτιάξετε μια ταινία;

Ναι, διότι ακόμη και μια ταινία μου μέσα σε αυτό το σύστημα μπορεί να υπάρξει. Ακόμη και μια ταινία μου είναι το αποτέλεσμα αυτού του συστήματος.

- Να υποθέσω ότι δεν είστε και τόσο μεγάλος φίλος του καπιταλιστικού συστήματος;

΄Οχι, δεν είμαι μεγάλος φίλος του. Πολλοί περνούν άσχημα με αυτό το σύστημα, οι περισσότεροι. Αλλά και αυτοί που δεν περνούν άσχημα δεν είναι ευτυχισμένοι. Και εγώ θέλω ή καλύτερα θα ήθελα οι άνθρωποι να ζουν ευτυχισμένοι.

- Εχετε πει ότι στις ταινίες σας σάς ενδιαφέρει πάρα πολύ να ερευνάτε και να εξετάζετε το συναίσθημα των ανθρώπων. Τι βρίσκετε γοητευτικό σε αυτή την έρευνα;

΄Ολα τα όντα αισθάνονται. Και οι άνθρωποι αισθάνονται και τα ζώα αισθάνονται, ακόμη και τα δέντρα και τα φυτά αισθάνονται. Αν θέλουμε να προστατεύσουμε τη ζωή, πρέπει να μιλήσουμε για όλα αυτά. Να μιλήσουμε για τα συναισθήματα σε όλο το φάσμα τους. Θέλω να δείξω αυτά τα συναισθήματα. Εκπλήσσομαι και συγχρόνως χαίρομαι όταν αυτό που προσπαθώ να βγάλω από δύο ηθοποιούς όντως βγαίνει. Συνήθως παίρνουμε πολλά παραπάνω από αυτά που περιμένουμε. Χρειάζεται μια αισθαντικότητα για να επιτευχθεί. Πρέπει να νιώθουμε ο ένας τον άλλο. Χωρίς τη συναισθηματική σχέση δεν μπορεί να υπάρξει. Οταν κάνουμε μια ταινία πρέπει να είμαστε μια οικογένεια. Να ξέρουμε πώς ξύπνησε ο ένας, πώς αισθάνεται ο άλλος. Μόνον έτσι μπορεί να λειτουργήσει η ταινία.

- Κατά γενική ομολογία οι ταινίες σας έχουν πεσιμιστική διάθεση. Συμφωνείτε με αυτό; Είναι απαισιόδοξη η διάθεσή σας απέναντι στον κόσμο;

΄Οχι, δεν είμαι καθόλου πεσιμιστής. Θα έλεγα μάλιστα ότι είμαι ακριβώς το αντίθετο, αισιόδοξος. Αυτό που θέλουμε όλοι για όλους μας είναι να φτιάξουμε κάτι καλύτερο. Αυτό που δείχνω, όμως, είναι αυτό που υπάρχει. Δεν υπάρχει πεσιμισμός. Είναι η πραγματικότητα. Δουλειά μου είναι να αποτυπώνω στο φιλμ το πώς βλέπω εγώ τον κόσμο. Το πώς θα το ερμηνεύσει ο καθένας είναι δική του δουλειά.

- Το να δημιουργούνται σήμερα ταινίες όπως το «Αλογο του Τορίνο» είναι κάτι σαν πράξη ηρωισμού. Είναι όντως έτσι;

΄Ηταν μια αρκετά απλή και μάλλον φτηνή ταινία, οπότε ήταν σχετικά εύκολο να γίνει. Είναι απλώς θέμα να το πάρεις απόφαση.

- Είστε πολύ μετριόφρων.

΄Οχι, λέω απλώς την αλήθεια. ΄Ηταν μια απλή ταινία. Τρεις άνθρωποι, ένα σπίτι και ένα άλογο. Αυτό ήταν όλο.

- Αν ήταν τόσο απλή θα τη βλέπαμε συνέχεια μπροστά μας, αλλά νομίζω ότι έχουμε να δούμε τέτοια ταινία περίπου 30 χρόνια.

Οι Αρμονίες του Werckmeister ήταν μια πολύ πιο σύνθετη ταινία. Είχε 700 άτομα ηθοποιούς και συνεργείο, και αυτό έκανε τα πράγματα πολύ πιο πολύπλοκα.

Συνέντευξη του σκηνοθέτη στον Γιάννη Ζουμπουλάκη, εφημερίδα το Βήμα, 07/06/2011

Route Irish

2011-11-03T05:52:00.000+02:00

Παρασκευή 5/11 Καρλόβασι

Σάββατο 6/11-Κυριακή 7/11 Σάμος

Ιρλανδέζικος δρόμος

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΔΡΑΜΑ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

Ken Loach

ΣΕΝΑΡΙΟ:

Πολ Λάβερτι

ΔΙΑΡΚΕΙΑ

109 λεπτά

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

17-03-11

ΔΙΑΝΟΜΗ

Σπέντζος

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ

Mark Womack
Andrea Lowe
John Bishop
Trevor Williams
Stephen Lord

Κριτική

Παραπλανητικός είναι ο τίτλος της τελευταίας ταινίας του Κεν Λόουτς. Μονάχα η τελευταία σκηνή του «Route Irish» θυμίζει Μπέλφαστ. Το σενάριο (από τον Πολ Λάβερτι) αναφέρεται στη διαδρομή-ναρκοπέδιο από το αεροδρόμιο της Βαγδάτης μέχρι την Πράσινη Ζώνη, που προσφάτως μετονομάστηκε σε Διεθνή Ζώνη. Σχηματικά, ο Λόουτς σκηνοθετεί παραπλεύρως της αμερικανικής «Κοιλάδας του Ηλά» και στον αντίποδα του οσκαρικού «The Hurt Locker», δημιουργώντας ένα εύφλεκτο κράμα δράματος και πολιτικού θρίλερ. Για φόντο έχει το σημερινό Λίβερπουλ, ενώ ελάχιστες από τις εικόνες του παραπέμπουν άμεσα στη Βαγδάτη.

Στον πυρήνα της δραματουργίας έχουμε μια ιστορία παιδικής φιλίας μεταξύ δύο αντρών να μετατρέπεται σε ιστορία εκδίκησης για λόγους ηθικής τάξης.

Το 2004, ο Φέργκους, ένας πρώην βετεράνος του βρετανικού στρατού στο Ιράκ, συστήνει μια εταιρεία security για να παρέχει προστασία σε κατασκευαστικές κυρίως εταιρείες που έχουν αναλάβει την ανοικοδόμηση του Ιράκ. Παίρνει μαζί του και έναν αδελφικό φίλο του, τον Φράνκι, που κάνει δουλειές του ποδαριού, προσφέροντάς του μια ευκαιρία γρήγορου πλουτισμού. Ο δρόμος των δύο Βρετανών για το Ελντοράντο περνάει από το ναρκοπέδιο της Βαγδάτης.

Σε ενεστώτα χρόνο η δράση εκτυλίσσεται το 2007 και αρχίζει με την κηδεία του Φράνκι. Ο άτυχος μισθοφόρος έπεσε σε ενέδρα λίγο μετά την εμπλοκή του σε ένα μακελειό που στοίχισε τις ζωές μιας οικογένειας Ιρανών. Το ντοκουμέντο της σφαγής έχει καταγραφεί στο κινητό τηλέφωνο ενός νεαρού Ιρανού, που βρίσκεται ανάμεσα στα προσωπικά αντικείμενα του νεκρού Φράνκι. Η συσκευή φτάνει στα χέρια του Φέργκους, που θεωρεί χρέος του να ρίξει φως στις συνθήκες θανάτου του φίλου του. Δίπλα του έχει τη χήρα του Φράνκι και έναν Ιρανό μουσικό που ζει στο Λίβερπουλ.

Στον «Ιρλαδέζικο δρόμο», το προσωπικό δράμα είναι τραχύ, απογυμνωμένο από μελοδραματισμό, ενώ το πολιτικό θρίλερ δεν έχει δημαγωγικές κορόνες. Στον «Ανθρωπο που θα γινόταν βασιλιάς» ο Τζον Χιούστον σάρκασε την απληστία του ανθρώπου για χρήμα και δόξα, παρακολουθώντας το παράτολμο σχέδιο δύο πρώην στρατιωτών του βρετανικού αποικιοκρατικού στρατού στην Ινδία να φτάσουν σε ένα μυθικό κρατίδιο της Ασίας και να γίνουν βασιλιάδες. Τηρουμένων των αναλογιών, ο ρεαλιστής Λόουτς υπαινίσσεται μια παρόμοια χίμαιρα.

Δημήτρης Mπούρας / dbouras@kathimerini.gr

Συνέντευξη

Κεν Λόουτς: «Ο πόλεμος είναι μπίζνες»

Στην τελευταία του ταινία ο σκηνοθέτης εξετάζει τη δράση των επιχειρήσεων μισθοφόρων στο Ιράκ

Ο πόλεμος είναι μπίζνες. Μεγάλες μπίζνες μου λέει ο Κεν Λόουτς . Για τις κυβερνήσεις και το κράτος η ένταξη του πολέμου στο ιδιωτικό κεφάλαιο υπήρξε μια φυσική εξέλιξη. Για ποιον λόγο να θυσιάζεις τον στρατό σου όταν την ίδια βρώμικη δουλειά μπορούν να την αναλάβουν μισθοφόροι ιδιωτικών επιχειρήσεων; Το κόστος είναι λιγότερο γιατί...ποιος νοιάζεται αν πεθαίνουν οι μισθοφόροι; Ούτε σύνταξη, ούτε οικογένειες, ούτε συμβόλαια που πρέπει να εκπληρώσεις...Εχεις καθαρίσει. Για την κυβέρνηση και το κράτος αυτό το τερατώδες σύστημα είναι πολύ συμφέρον.
Καθόμαστε στην ταράτσα του ξενοδοχείου «Μartinez» στις Κάννες και μιλάμε για την τελευταία του ταινία, τον «Ιρλανδέζικο δρόμο», που αφορά τη δράση βρετανών μισθοφόρων στον πόλεμο του Ιράκ. Είναι η τέταρτη φορά που συναντώ από κοντά τον 75χρονο Κεν Λόουτς και πλέον ξέρω καλά τι θα αντιμετωπίσω. Ο Λόουτς ανήκει στους σκηνοθέτες οι οποίοι όταν δίνουν συνεντεύξεις μιλούν έτσι όπως γυρίζουν τις ταινίες τους: οι χαμηλοί τόνοι, η λιτότητα και η ακρίβεια λόγου είναι τα χαρακτηριστικά του.
Η ταινία ξεκινά από μια δυνατή φιλία προτού καταλήξει σε έναν τραγικό απολογισμό ανομολόγητων εγκλημάτων πολέμου: ο Φέργκους ( Μαρκ Γουόμακ ) και ο Φράνκι (Τζον Μπίσοπ) υπήρξαν αγαπημένοι φίλοι από τότε που ήταν συμμαθητές στο ίδιο σχολείο στο Λίβερπουλ. Το 2004, ως υπάλληλος ιδιωτικής εταιρείας ασφάλειας στο Ιράκ και πρώην μέλος της στρατιωτικής μονάδας ειδικών αποστολών SΑS, ο Φέργκους πείθει τον Φράνκι να δουλέψει μαζί του στη Βαγδάτη. Τρία χρόνια αργότερα ο Φράνκι σκοτώνεται μυστηριωδώς στη διαδρομή μεταξύ Πράσινης Ζώνης και αεροδρομίου της Βαγδάτης (ονομάζεται Route Ιrish- εξ ου και ο τίτλος της ταινίας). Ο Φέργκους, πεπεισμένος ότι κάτι ύποπτο κρύβει η υπόθεση, αποφασίζει να το ψάξει εξονυχιστικά. Η έρευνά του τον φέρνει αντιμέτωπο με μια τεράστια συνωμοσία των ιδιωτικών στρατιωτικών οργανισμών που έχουν πλουτίσει με το αίμα αθώων θυμάτων.
Είναι εμφανές ότι στο στόχαστρο του Κεν Λόουτς, αλλά και του μόνιμου πια γραφιά του Πολ Λάβερτι , βρίσκονται οι εταιρείες μισθοφόρων. Πρόκειται για την πρώτη ταινία για το Ιράκ που δίνει τόσο μεγάλη σημασία στο παρασκήνιο του πολέμου. Πακτωλοί δολαρίων κατέληξαν στους τραπεζικούς λογαριασμούς “εταιρειών θανάτου”,όπως η Ηalliburton, η CΑCΙ και η ΤΙΤΑΝ,ενώ περίπου 160.000 “ιδιωτικοί” στρατιώτες πολέμησαν όταν ο πόλεμος του Ιράκ βρισκόταν στο ζενίθ του , σημειώνει ο σκηνοθέτης. Τόσο ο πόλεμος όσο και η κατοχή που ακολούθησε θα ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθούν χωρίς τη συμμετοχή τους .
Ο Κεν Λόουτς δεν θα ήταν όμως αυτός που είναι αν αρκούνταν σε εύκολες λύσεις και σχήματα. Ευθύνες έχουν όλοι. Δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» παρά μόνον οι μισθοφόροι, οι νεκροί και το χρήμα. Ο σκηνοθέτης εστιάζει μεν στις θηριωδίες των Δυτικών, αλλά δεν τον ενδιαφέρει το φτηνό, «πορνογραφικό» θέ αμα του θανάτου στα χαρακώματα ή στους δρόμους της Βαγδάτης. Τον ενδιαφέρει η ουσία. Και η ουσία εδώ είναι το παρασκήνιο του πολέμου, οι «μπίζνες», όπως τις αποκάλεσε στην αρχή της συζήτησής μας. Οι μπίζνες αλλά και το ανθρώπινο στοιχείο, καθώς στην ψυχή του «Ιρλανδέζικου δρόμου» βρίσκεται η δυσκολία του Φέργκους να αποβάλει τον πόλεμο που σημάδεψε τη ζωή του.
«Με ενδιέφερε να φέρω τον πόλεμο στην πόρτα του σπιτιού μας.΄ Εχουμε δει πολλές ταινίες που λένε τι πάνω κάτω γίνεται στα χαρακώματα. Εγώ ήθελα να δείξω τι γίνεται όταν επιστρέφεις σπίτι, λέει ο Λόουτς. Αυτός άλλωστε ήταν ο λόγος για τον οποίο προσπάθησε να μη δει καμία ταινία με θέμα τον πόλεμο του Ιράκ προτού γυρίσει τη δική του. Αν πρόκειται να κάνεις μια ταινία για ένα θέμαν τότε υποσυνείδητα μπορεί να χρησιμοποιήσεις κάτι που έχεις ήδη δει. Δεν ήθελα να συμβεί κάτι τέτοιο, εξηγεί.
Για τη δημιουργία του Ιρλανδέζικου δρόμου οι Λόουτς- Λάβερτι συνάντησαν στρατιωτικούς (πρώην και ενεργούς) οι οποίοι τους κατατόπισαν ικανοποιητικά. Το παράξενο είναι ότι σε ορισμένες περιπτώσεις το Youtube υπήρξε εξίσου καλός σύμβουλος λέει ο σκηνοθέτης αναφερόμενος στην εφιαλτική σκηνή βασανισμού με το νερό, η οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθεί στο Ιnternet. Φυσικά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, πιστεύω όμως ακράδαντα ότι υπό τις κατάλληλες συνθήκες όλοι μπορούμε να γίνουμε τέρατα.
Ο Κεν Λόουτς αποκαλεί τον κινηματογράφο του έναν άλλο τρόπο για να πεις σε κάποιον “πρόσεξε, φίλε μου, υπάρχει και αυτή η διάσταση”.
Παρά τη σοβαρότητα που εκπέμπει ως άνθρωπος- και η οποία βρίσκεται σε συνάρτηση με τις ταινίες του- ο Κεν Λόουτς έχει υψηλή αίσθηση του χιούμορ. Εν προκειμένω, συζητώντας για το θέμα του παραλογισμού στον στρατό η κουβέντα πήγε στην εποχή που ο ίδιος ήταν 19 ετών και υπηρετούσε τη στρατιωτική θητεία του στην Αεροπορία. ΄Οταν περιγράφει το καψώνι με το σκάψιμο των λάκκων με τα πιρούνια, ο Λόουτς γίνεται απολαυστικός.
Πάντα ήθελα να κάνω μια ταινία για τον παραλογισμό του στρατού λέει χαμογελώντας. Η εμπειρία μου βεβαίως ήταν πολύ μικρότερου βεληνεκούς από αυτή που περιγράφω στην ταινία, αλλά το θέμα ισχύει. Στον στρατό κάνεις τα πιο βλακώδη πράγματα στον κόσμο!.

Συνέντευξη του σκηνοθέτη στον Γιάννη Ζουμπουλάκη, εφημερίδα το Βήμα 20/3/2011

Wendy and Lucy

2011-10-26T21:42:00.006+03:00

Παρασκευή 28/10 Καρλόβασι, Σάββατο 29 Κυριακή 30/10 Σάμος

Είδος: ΔΡΑΜΑ

Σκηνοθεσία:
Kelly Reichardt

Σενάριο
Jonathan Raymond
Kelly Reichardt

Διανομή
Amafilms (Ελλάδα)

Χρονολογία παραγωγής
2008

Χώρα παραγωγής
ΗΠΑ

Γλώσσα
ΑΓΓΛΙΚΑ

Διάρκεια
80'

Πρωταγωνιστούν:

Michelle Williams ... Wendy
Lucy ... Lucy the Dog
David Koppell ... Kid by Fire
Max Clement ... Kid by Fire
Sid Shanley ... Kid by Fire
Dave Hubner ... Kid by Fire
Michelle Worthey ... Sadie
Will Oldham ... Icky Wally Dalton ... Security Guard
Roger D. Faires ... Recycler in Wheelchair
Boggs Johnson ... Recycling Man
Tanya Smith ... Grocery Checker
Michael Brophy ... Grocery Store Stocker
John Robinson ... Andy
John Breen ... Mr. Hunt
Deneb Catalan ... Male Cop
Skeeter Greene ... Female Cop
Marilyn Faith Hickey ... Police Administrator
Jeanine Jackson ... Grocery Cashier
Brenna Beardsley ... Grocery Cashier
Winfield Jackson ... Teenager by Car
Gabe Nevins ... Teenager by Car
Connor O'Shea ... Teenager by Car
Josh Larson ... Teenager by Car
Ayanna Berkshire ... Pound Employee
Dan Wilson ... Man on Bus
Greg Schmitt ... Mechanic in Garage
Will Patton ... Mechanic
David Rives Curtright ... Man Reading Book
Larry Fessenden ... Man in Park
Holly Cundiff ... Security Guard's Woman
James Yu ... Cab Driver
George Haapala ... Home Owner

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Επίσημη συμμετοχή «Ένα κάποιο βλέμμα» - Φεστιβάλ Καννών 2008
Υποψήφια για βραβείο Kαλύτερης Tαινίας & Kαλύτερης Γυναικείας ερμηνείας - Independent Spirit Awards 2009
Bραβείο Καλύτερης Ταινίας & Καλύτερης Γυναικείας ερμηνείας - Toronto Film Critics Association Awards 2008

Κριτικές της ταινίας

1.Η Wendy Carol κατευθύνεται προς το Κέτσικαν της Αλάσκας προκειμένου να κερδίσει κάποια χρήματα εργαζόμενη κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε μια κονσερβοποιία ψαριών και να ξεκινήσει εκεί μια νέα ζωή. Tη συνοδεύει η σκυλίτσα της, Lucy. Όταν το αυτοκίνητό της χαλάει στο Όρεγκον, η εύθραυστη οικονομική της κατάσταση καταρρέει και η Wendy έρχεται αντιμέτωπη με μια σειρά δύσκολων αποφάσεων.

Ένα ταξίδι χωρίς σαφή σκοπό, όμως με συγκεκριμένο προορισμό: την ελευθερία που δίνει το έσχατο σύνορο -η Αλάσκα. Μια σκληρή όσο και ευαίσθητη κοπέλα, η Wendy, η πιστή μα απρόβλεπτη σκυλίτσα της Lucy και ένα σαραβαλιασμένο αυτοκίνητο διασχίζουν την Αμερική αναζητώντας την ξεγνοιασιά που δίνει η απουσία δεσμεύσεων. Όμως η τύχη παίζει σκληρά, ειρωνικά παιχνίδια στην ασυμβίβαστη Wendy. Στην αναζήτηση της ελευθερίας, βρίσκεται πιο εγκλωβισμένη από ποτέ σε μια κωμόπολη της 'βαθιάς' Αμερικής, φυλακισμένη με αόρατα κάγκελα μέσα στα όρια μιας πόλης που εκπροσωπεί όλα αυτά από τα οποία θέλει να φύγει μακριά. Συνεχόμενες αναποδιές την αναγκάζουν να μείνει καρφωμένη σ' ένα μέρος που δεν τη χωρά, μα εκείνη τις αντιμετωπίζει υπομονετικά και με επιμονή, μέχρι τη στιγμή που δε θα αντέξει άλλο, θα ξεσπάσει, και τελικά θα αναγκαστεί να συμβιβαστεί: γιατί εντέλει υπάρχουν δεσμεύσεις στις οποίες αναγκαζόμαστε, έστω και ασυναίσθητα, να υποταχθούμε.

Μια απλή ιστορία, με λιτή κινηματογράφηση που στηρίζεται στην πρωταγωνίστριά της (έκπληξη η Michelle Williams που κρατά ολόκληρη την ταινία με την ερμηνεία της) και καταφέρνει έτσι να αποτυπώσει με ακρίβεια τις εντάσεις και τις εσωτερικές συγκρούσεις, χωρίς ωστόσο να καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ολοκληρωτικά το θεατή σε κάποιο σημείο της.

Μαριάννα Ράντου [cinemanews.gr]

2. Ανεξάρτητο "road movie" που διαθέτει μια συγκλονιστική δραματική ερμηνεία (Μισέλ Γουίλιαμς), original ύφος και χίπικη αισθητική των '60ς - '70ς. Η πραγματική Αμερική σήμερα, βρίσκεται "στο δρόμο", χωρίς ιδεολογική πυξίδα και όραμα, αναζητώντας όχι το ξεφουσκωμένο "αμερικανικό όνειρο" αλλά ανθρωπιά κι αξιοπρέπεια. Η Γουέντι αναζητά τη Λούσι, το σκυλί της (με το οποίο είναι δεμένη σπαραχτικά, όπως κάθε φιλόζωος) σε μια πορεία με διαφαινόμενη τραγική κατάληξη από συνεχόμενες ατυχείς καταστάσεις.

Το φινάλε απελευθερώνει την ενέργεια της ηρωίδας, ανατρέπει την διαφαινόμενη άσχημη τροπή και με αισιοδοξία ατενίζει το μέλλον. Η φυσική της εναντίωση στην "κοινωνία της εκμετάλευσης και της αδικίας" μετατρέπεται σταδιακά κι υποσυνείδητα σε ταξικό αγώνα για την επιβίωση. Σκληρή η αλήθεια που δεν εξωραϊζεται.

Δημήτρης Παπαμίχος [me@myfilm.gr]

http://youtu.be/pASs3rerRCY

Σιωπηλές Ψυχές

2011-10-21T20:02:00.000+03:00

Σάββατο 22 και Κυριακή 23/10 Σάμος
(Η προβολή της Παρασκευής στο Καρλόβασι ματαιώθηκε λόγω απεργίας Π.Ν.Ο)
Silent Souls

Σκηνοθεσία: Αλεξέι Φεντορτσένκο

Πρωταγωνιστούν: Ιγκόρ Σερκέγιεφ, Γιούρι Τσουρίλο

Όταν η πολυαγαπημένη γυναίκα του Μίρον, Τάνια, πεθαίνει, ζητά από τον καλύτερό του φίλο Αϊστ να τον βοηθήσει να την αποχαιρετήσει σύμφωνα με τις παραδοσιακές τελετουργίες των Μέργια, μιας αρχαίας Φινλανδο-ουγγρικής φυλής από την λίμνη Nero (Μαύρη), μια γραφική περιοχή στην δυτικό- κεντρική Ρωσία.

Αν και οι Μέργια ενσωματώθηκαν στη Ρωσία τον 17ο αιώνα, οι μύθοι και οι παραδόσεις τους επέζησαν μέχρι τους σύγχρονους απογόνους τους. Οι δύο άνδρες ξεκινούν ένα ταξίδι με αυτοκίνητο εκατοντάδων χιλιομέτρων κατά μήκος των συνόρων της χώρας.Μαζί τους, δύο μικρά πουλιά σε ένα κλουβί. Στον δρόμο, όπως συνηθίζεται στους Μέργια, ο Μίρον μοιράζεται προσωπικές αναμνήσεις από τη συζυγική ζωή με τον φίλο του. Όσο πλησιάζουν, όμως, στις όχθες της ιερής λίμνης, όπου θα αποχωριστούν για πάντα το νεκρό σώμα, ανακαλύπτει πως δεν ήταν ο μόνος.
Μια ξεχωριστή ταινία για την αποδημία της ψυχής που τοποθετείται πέρα από τον κρατούντα πολιτισμό, ερευνά παγανιστικά έθιμα ριζωμένα στις ψυχές των ανθρώπων με τρόπο σχεδόν αταβιστικό, ενστικτώδη και ανείπωτο, και ποντάρει σε μια πνευματικότητα δυσεύρετη στο σύγχρονο σινεμά, χωρίς να μιμείται συγκεκριμένους δημιουργούς, κοιτάζοντας ευθέως το νεκρό σώμα, σαν ένα κρύο και ήρεμο αντικείμενο που αφορά (και βασανίζει) αυτούς που έμειναν στη γη. Αυτό δεν σημαίνει πως οι Σιωπηλές Ψυχές είναι ένα ευχάριστο καθαρτήριο ή εντελώς προσβάσιμο ταξίδι για τον θεατή. Διαθέτει εικόνες δυνατές, ανήμερες και αξέχαστες, από έναν σκηνοθέτη που ψάχνεται και προκαλεί στοχασμό.

Πίνα Μπάους

2011-10-08T23:52:00.003+03:00

Παρασκευή 14/10 Καρλόβασι
Σάββατο 15και Κυριακή 16/10 Σάμος

Pina Bausch

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

» Pina Bausch
» Malou Airaudo
» Jean-Laurent Sasportes
» Nazareth Panadero
» Dominique Mercy

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

» Wim Wenders

ΔΙΑΡΚΕΙΑ

» 106 λεπτά

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

» 24-04-11

Η Pina Bausch αποτελεί μια εμβληματική μορφή του μοντέρνου χορού. Το Χοροθέατρο του Βούπερταλ ιδρύθηκε το 1973, όταν η Pina Bausch έπειτα από σπουδές στο Essen και στη Νέα Υόρκη και μετά από μία σειρά εντυπωσιακών πρώτων χορογραφιών προσλαμβάνεται ως μόνιμη χορογράφος του Βούπερταλ. Οι παραστάσεις της ήταν ανατρεπτικές, γεμάτες ποίηση και χιούμορ μεταφέροντας επί σκηνής με έναν τρόπο μοναδικό την καθημερινότητα, τις προσωπικές σχέσεις, το φόβο, τον έρωτα, την αγωνία του θανάτου. Ανάμεσά τους 'Η ιεροτελεστία της άνοιξης' (1957), 'Κυανοπώγων' (1977), 'Cafe Muller' (1978), 'Kontakthof' (1978). O σκηνοθέτης Wim Wenders, φίλος της Bausch, θέλησε να μεταφέρει στον κινηματογράφο τη δουλειά της μεγάλης χορογράφου, αξιοποιώντας τη 3D τεχνολογία. Μετά από μισό χρόνο εντατικής δουλειάς, και μόλις 2 μέρες πριν τη σχεδιασμένη δοκιμή του 3D, συνέβη κάτι αναπάντεχο: η Pina Bausch πέθανε στις 30 Ιουνίου 2009, εντελώς απροσδόκητα. Μετά από μια περίοδο περισυλλογής ο Wenders αποφάσισε να ολοκληρώσει το project, αποτείνοντας ένα φόρο τιμής στην Pina.

http://www.pina-film.de/
http://www.youtube.com/watch?v=3ww0Ka08LSs&feature=player_embedded
http://www.youtube.com/watch?v=LGKzXUWAjnI

Ταξίδι στη Μυτιλήνη

2011-10-03T22:13:00.000+03:00

Παρασκευή 7/10 Καρλόβασι, Σάββατο 8 και Κυριακή 10/10 Σάμος

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

» Χρήστος Χατζηπαναγιώτης
» Μαρία Ζορμπά
» Δημήτρης Καταλειφός
» Λουκία Μιχαλοπούλου
» Νικόλας Παπαγιάννης

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

» Λάκης Παπαστάθης

ΔΙΑΡΚΕΙΑ

» 105 λεπτά

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

» 18-11-10

LINKS

» Επίσημο Site

Ο Κώστας μετά από είκοσι χρόνια παραμονής του στο Παρίσι αποφασίζει να επιστρέψει στην πατρίδα του τη Μυτιλήνη. Είχε προηγηθεί το τηλεφώνημα από έναν συμβολαιογράφο του νησιού που τον πληροφορεί πως κληρονόμησε το οικογενειακό σπίτι. Ο Κώστας είχε φύγει από την Μυτιλήνη στα δεκαοχτώ του για σπουδές κινηματογράφου στο Παρίσι και έκτοτε δεν ξαναγύρισε εξαιτίας του οικογενειακού ιστορικού. Επιστρέφοντας συναντάει όσους έχουν απομείνει από τους συγγενείς του και ξαναθυμάται εκείνους που έχουν φύγει. Θυμάται τον εαυτό του μικρό στην ηλικία των δέκα χρόνων, την εποχή δηλαδή που συνέβησαν τα δραματικά γεγονότα στην οικογένειά του. Η σχέση του με την Ελένη, μια νέα γυναίκα που εργάζεται στο γηροκομείο Μυτιλήνης, του ανοίγει νέους δρόμους για την ζωή του και την τέχνη του...

Ταξίδι στη Μυτιλήνη ** 1/2

Σε ένα δωμάτιο που έμεινε για χρόνια κλειστό Του Δημητρη Mπουρα / dbouras@kathimerini.gr

ΔΡΑΜΑ
Σκηνοθεσία: Λάκης Παπαστάθης
Ερμηνεία: Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Μαρία Ζορμπά, Δημήτρης Καταλειφός, Λουκία Μιχαλοπούλου, Θόδωρος Κατσαδράμης
ΚΡΙΤΙΚΗ. Οι εικόνες από το πρόσφατο ταξίδι του Λάκη Παπαστάθη στη Μυτιλήνη δεν προκαλούν ευχάριστους συνειρμούς, είναι σαν μια βαριά αποσκευή που την παίρνεις μαζί σου. Ο Παπαστάθης είναι πληθωρικός, και αυτό ενίοτε κρύβει ένα χάος. Ταυτοχρόνως είναι ευαίσθητος, ειλικρινής και τολμηρός. Σε αυτό το υπαρξιακό ταξίδι της επιστροφής του στο παρελθόν, που θα απογοητεύσει πλήρως τους εθισμένους στο φολκλόρ, η ρότα είναι πέρα από τη γαλήνη της νοσταλγίας και τη ζεστασιά της ηθογραφίας. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο ρίσκο.
Το «Ταξίδι στη Μυτιλήνη» είναι μια διαδρομή από το σκοτάδι στο φως. Το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας, το alter ego του Παπαστάθη, επιστρέφει από το Παρίσι στη Μυτιλήνη, όπου γεννήθηκε και έζησε μέχρι τα δεκαοχτώ του. Μετά τριάντα χρόνια απουσίας στο εξωτερικό (ουσιαστικά περί φυγής πρόκειται) ο «νόστος είναι ανέφικτος» και το ταξίδι του γυρισμού παίρνει διαστάσεις μιας μετωπικής αναμέτρησης με τα τραύματα που στιγμάτισαν την παιδική και την εφηβική του ηλικία. Ο θεατής μπαίνει μαζί του σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και τον ακολουθεί μέχρι το παράθυρο που έμεινε για χρόνια κλειστό.
Το «Ταξίδι στη Μυτιλήνη» είναι μια ταινία για τα τραύματα της νιότης και για τη συμφιλίωση με τα γηρατειά και τον θάνατο. Αισθητικά, είναι ο Παπαστάθης ανάμεσα στον «Θεόφιλο» και στο «Μόνον της ζωής του ταξείδιον», μετέωρος και με την αγωνία να βρει ένα σταθερό βήμα, μια ισορροπία ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν του «νέου ελληνικού κινηματογράφου».

Υμνος στη Λέσβο και στον νόστο

Του ΣΤΡΑΤΗ ΜΠΑΛΑΣΚΑ

Σαν θεόρατη νυχτερίδα κρεμόταν ο αστερισμός της Κασσιόπης το Σαββάτο το βράδυ πάνω από την κινηματογραφική οθόνη που στήθηκε στην αυλή του ελαιοτριβείου -και μουσείου πλέον- «Βρανά» στον Παπάδο της Γέρας.

Δυο χιλιάδες άνθρωποι έτρεξαν στην εκδήλωση που οργάνωσε η εταιρεία «Αρχιπέλαγος», ψυχή της οποίας είναι ο Νίκος Σηφουνάκης Και ήταν, την όμορφη αυτή λεσβιακή βραδιά, από τις λίγες φορές που ο αιώνιος αστερισμός πρέπει να ένιωσε να απειλείται. Αυτή τη φορά, από την κινηματογραφική μορφή ενός φτωχού φωτογράφου στην αυλή του Αγίου Θεράποντα, του ήρωα «Νυχτερίδα» της ταινίας «Ταξίδι στη Μυτιλήνη», που ερμήνευσε ο ηθοποιός Χρήστος Χατζηπαναγιώτης. Της νέας ταινίας του Λάκη Παπαστάθη, που πρωτοπαίχτηκε τιμής ένεκεν στο γενέθλιο τόπο του σκηνοθέτη.
Και έσπευσαν στο ανακαινισμένο λιοτρίβι περισσότεροι από 2.000 άνθρωποι (1.600 ήταν οι στημένες καρέκλες), χειροκροτώντας θερμά έναν ύμνο στην έννοια της επιστροφής. Ταυτόχρονα και ύμνο στη Μυτιλήνη, που πέρασε και «διενεμήθη» σε όσους έμειναν στο νησί -σαν τα ρούχα του μακαρίτη, αλλά και της ετοιμοθάνατης στην ταινία. Ή μάλλον σε όσους δεν έφυγαν ακόμα.
«Ο μεγαλύτερος θερινός κινηματογράφος, το "Σινέ Βρανά"», έτσι ονομάστηκε το εγχείρημα της εταιρείας «Αρχιπέλαγος», που έχει δημιουργήσει και λειτουργεί το μοναδικό αυτό χώρο πολιτισμού-ελαιοτριβείο του παππού του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Ηταν πραγματικά ο χώρος που περισσότερο απ' όλους ταίριαζε να φιλοξενήσει την πρεμιέρα της ταινίας του Παπαστάθη. Με τους πιτσιρικάδες του χωριού στα γύρω ντουβάρια, τη μυρωδιά του γερανιού και του γιασεμιού ανάκατη με αυτή της γης, θύμιζε το «Σαπφώ», το «Παλλάς», αλλά και τη «Δροσιά» και τη «Νίκη», τους θερινούς κινηματογράφους της Μυτιλήνης μισό αιώνα πριν. Κι ετούτο το πραγματικό και ταυτόχρονα και επινοημένο χαρακτηριστικό της ταινίας και συνάμα και του τόπου, ήταν τα δύο βασικά στοιχεία της ταινίας, σύμφωνα με τον κριτικό του κινηματογράφου Γιάννη Μπακογιαννόπουλο, που προλόγισε το «Ταξίδι στη Μυτιλήνη».
Οπως χαρακτηριστικά σημείωσε ο κ. Μπακογιαννόπουλος, «ο σκηνοθέτης χτίζει μια κιβωτό μνήμης. Οχι ταριχευμένη, αλλά ζωντανή».
«Τιμή για τη Λέσβο και το Αιγαίο», χαρακτήρισε ο υφυπουργός Μεταφορών, Υποδομών και Δικτύων, Νίκος Σηφουνάκης, το γεγονός της πρώτης προβολής της ταινίας στη Λέσβο. Ο υφυπουργός, ψυχή της εταιρείας «Αρχιπέλαγος», θυμήθηκε τις μέρες του στην ΕΡΤ, όταν γνώρισε τον Λάκη Παπαστάθη και την αγωνία του για κάθε δημιούργημά του. Δεν παρέλειψε να αναφερθεί σε δύο έννοιες που πηγάζουν από την ταινία: το συναίσθημα και την αναπόληση.
«Μεγάλο δημιουργό» χαρακτήρισε τον Λάκη Παπαστάθη ο ποιητής και στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος, αντιπρόεδρος της εταιρείας «Αρχιπέλαγος», υποδεχόμενος τον σκηνοθέτη αντί του απουσιάζοντος για λόγους υγείας προέδρου της, Νίκου Κούνδουρου.
«Απροετοίμαστος για τόση συγκίνηση», δήλωσε ανεβαίνοντας στο βήμα ο σκηνοθέτης της ταινίας, Λάκης Παπαστάθης. Κάλεσε δίπλα του παρόντες συμμέτοχους στη δημιουργία της ταινίας, τη μοντέζ Ιωάννα Σπηλιοπούλου και τους ηθοποιούς Μπάμπη Αλατζά, Μυρτώ Παράσχη και Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, και χαιρέτησε τους συμμαθητές του στο 2ο Γυμνάσιο Αρένων Μυτιλήνης και τους δεκάδες ερασιτέχνες ηθοποιούς θεατρικών ομάδων της Μυτιλήνης, που βοήθησαν στα γυρίσματα της ταινίας. Ας σημειωθεί εδώ πως, παρουσιάζοντας τον Χρήστο Χατζημαναγιώτη, εξήρε το ταλέντο του διακρίνοντας στο πρόσωπό του την ικανότητα του ηθοποιού που γνωρίζει να ισορροπεί ανάμεσα σε δύο χαρακτήρες. Του συγκροτημένα κωμικού και του τραγικού-μοιραίου προσώπου.
Και μετά τα φώτα έσβησαν και πλημμύρισαν νου και καρδιά οι εικόνες του κινηματογραφιστή από το Παρίσι που επιστρέφει στη Μυτιλήνη, εικόνες μέσα από την κάμερα με την οποία καταγράφει, πότε σαν ντοκιμαντέρ και πότε δραματικά, μνήμες και συναισθήματα του παρόντος.
Αργά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου και όταν οι τίτλοι του τέλους στο «Ταξίδι στη Μυτιλήνη» έπεσαν, μέσα από ένα ποτήρι ούζο στο Πέραμα, τα αστέρια της Κασσιόπης ξαναβρήκαν τη λάμψη τους. *