Η Εσπεράνθα, ισπανίδα τουρίστρια και η Τριστέσα, φοιτήτρια από τον Ισημερινό, γνωρίζονται σ’ ένα λεωφορείο με προορισμό την Κουένκα, όπου πηγαίνουν για διαφορετικούς λόγους. Στη διάρκεια της διαδρομής όμως, βρίσκονται ακινητοποιημένες εξαιτίας μιας εθνικής απεργίας. Επειδή έχουν αποκλειστεί οι δρόμοι, οι δυο κοπέλες αποφασίζουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους με ωτοστόπ. Αρχίζουν να γνωρίζονται καλύτερα μεταξύ τους, αλλά και να γνωρίζουν αρκετά πιο ουσιαστικά την χώρα του Ισημερινού και τους ανθρώπους της. Έτσι, ο προορισμός τους αποδεικνύεται πως βρίσκεται τελικά πολύ πιο μακριά απ’ όσο υπολόγιζαν.
*Σε συνεργασία με το Προξενείο του Ισημερινού και το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας.
Βορειοδυτική Αμερική, 1850. Ο πυρετός της χρυσοθηρίας έχει φέρει στην Καλιφόρνια τυχοδιώκτες από όλες τις φυλές των αποικιοκρατών: Αγγλοι, Ιρλανδοί, Ρώσοι, Ολλανδοί, Καναδοί, όλοι ταξιδεύουν από σταθμό σε σταθμό ψάχνοντας για χρυσάφι. Οταν ο Οτις «Cookie» Φίγκοβιτς, ένας ντροπαλός, καλοκάγαθος μάγειρας που προσλαμβάνεται από μία ομάδα άξεστων συμμοριτών για να τους μαγειρεύει, βρίσκει τον Κινγκ-Λου, έναν Κινέζο μετανάστη στο δάσος, τον προστατεύει και τον κρύβει, μία φιλία γεννιέται. Οι δυο τους ξανασυναντιούνται στο Ορεγκον, τον κομβικό σταθμό των ταξιδιωτών, όπου ο Βρετανός Διοικητής της περιοχής, αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού, υποδέχεται την πρώτη αγελάδα. Ο Cookie εύχεται να είχε λίγο από το γάλα για να μπορέσει να φτιάξει τα διάσημα μπισκότα του (από μαθητευόμενος ζαχαροπλάστης στη Βοστώνη άλλωστε πήρε και το παρατσούκλι του). Ο Κινγκ-Λου, το πιο επιδέξιο επιχειρηματικό μυαλό του διδύμου, τον μαθαίνει να κλέβει γάλα τα βράδια. Ο Cookie μαγειρεύει, μαζί πουλάνε τα μπισκότα στη λαϊκή αγορά του Ορεγκον σε ταξιδιώτες, τυχοδιώκτες, φτωχούς και πλούσιους και όλα πάνε καλά μέχρι που...
Η Κέλι Ράιχαρντ («Certain Women», «Meek’s Cutoff», «Wendy and Lucy») διασκευάζει, μαζί με τον πιστό συνεργάτη της Τζόναθαν Ρέιμοντ, το βιβλίο του ιδίου «The Half-Life» για να δώσει τη δική της εκδοχή για «τα χέρια που έχτισαν την Αμερική». Φιλόδοξοι τσαρλατάνοι, ιδιοτελείς χρυσοθήρες, πολιτικάντες και αριστοκράτες Ευρωπαίοι στρατιωτικοί εδραιώνουν, μέσα από το κυνήγι του φυσικού πλούτου αρχικά, τον αμερικανικό καπιταλισμό. Απέναντί τους, ο «Cookie» (η εργατική τάξη που ονειρεύεται απλά να ανοίξει τον φούρνο του) κι ο Κινγκ-Λου (έξυπνοι, εργατικοί μετανάστες που αποτελούν απειλή όταν προκόβουν). Ποιος έχει δικαίωμα πάνω στην πρώτη αγελάδα;
Η Ράιχαρντ παίρνει το χρόνο της (ίσως και λίγο παραπάνω από ό,τι χρειάζεται) για να στήσει την εικονογραφία μίας απάτητης φύσης που έκρυβε θησαυρούς κι ο άνθρωπος λεηλάτησε. H κάμερά της περιπλανιέται στα δάση, τα ξέφωτα και τα ρυάκια, χωρίς αποστάσεις, άμεσα και προσωπικά - όπως ακριβώς σκαλώνει και περιεργάζεται τα πρόσωπα των ηρώων της. Ακόμα κι ο τρόπος που οι ανθρώπινες φιγούρες περιπλανιούνται ανάμεσα στα φυλλώματα, παίζοντας με τον ήλιο και μπαινοβγαίνοντας στις σκιές, έχει μία διεισδυτική ομορφιά.
Ομως, όπως κάθε ταινία εποχής, έτσι κι εδώ, η ιστορία είναι παλιά, αλλά το μήνυμα σύγχρονο. Η Ράιχαρντ σκιαγραφεί αυτή την πρώτη μικροκοινωνία διακριτικά, αλλά αυστηρά. Ο ισχυρός θα διεκδικήσει με βία τη θέση του στο αμερικανικό όνειρο κι ο αδύναμος στρατιώτης/εργάτης/μετανάστης θα μείνει στο περιθώριο.
Η θέση όμως που η ίδια παίρνει απέναντι στα πράγματα είναι πανανθρώπινη, τρυφερή και, τελικά, άκρως πολιτική. Η ταινία ξεκινά με μία ρήση του Γουίλιαμ Μπλέικ: «Ο,τι για τα πουλιά, η φωλιά. Ο,τι για την αράχνη, ο ιστός. Για τον άνθρωπο, η φιλία». Η πραότητα και η καλοσύνη του «Cookie» (που στη σύγχρονη εποχή ονομάζεται αφέλεια) και η φιλία του εργάτη με τον μετανάστη στέκονται ως αντίπαλο δέος στον αδίστακτο οπορτουνισμό αυτής της χώρας.
*Η είσοδος στην αίθουσα θα επιτρέπεται μόνο για όσους έχουν πιστοποιητικό εμβολιασμού ή νόσησης*
8.7.20
Το 9ο SIMF είναι γεγονός!
Δελτίο Τύπου – Φεστιβάλ SIMF 2020
Το 9 ο κατά σειρά Φεστιβάλ SIMF (Summer Island Movie Festival) έρχεται για να δροσίσει τις θερινές μας βραδιές μεταξύ 20 και 25 Ιουλίου στην πόλη τη Σάμου. Ο θεσμός, ο οποίος φέτος περιλαμβάνει εκτός από ταινίες του κλασικού κινηματογράφου, μία συναυλία μουσικής, μία παρουσίαση βιβλίου και την καθιερωμένη βραδιά Ουρανογραφίας γίνεται σε συνδιοργάνωση της Κινηματογραφικής Λέσχης Σάμου με το Δήμο Ανατολικής Σάμου.
Όλες οι εκδηλώσεις θα λάβουν χώρα στον προαύλιο της πρώην Μαυρογενείου Σχολής στο Μαλαγάρι (εκτός από την Ουρανογραφία), στις 9.00μμ (προσέλευση μετά τις 8.30μμ) και με ελεύθερη είσοδο.
Προκειμένου να τηρηθούν τα μέτρα υγειονομικής προστασίας, το κοινό θα πρέπει να γνωρίζει τις οδηγίες που έχουν δοθεί για τα θεάματα από το Υπουργείο Πολιτισμού:
- Ο αριθμός των θέσεων είναι περιορισμένος (ως πληρότητα 75%). Για το λόγο αυτό θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας με βάση την ώρα προσέλευσης.
- Επιτρέπονται μόνο καθήμενοι σε όλες τις εκδηλώσεις.
- Κατά την είσοδο και την έξοδο από / προς τα καθίσματα θα πρέπει το κοινό να χρησιμοποιεί προστατευτική μη ιατρική μάσκα.
Πρόγραμμα εκδηλώσεων
20/07 ΟΥΡΑΝΟΓΡΑΦΙΑ στο μνημείο των Ιερολοχιτών στη Ζωοδόχο Πηγή «Παρατηρησιακή αστρονομία και Μυθολογία ουρανού», με τους Δημήτρη Τσιαγκλή και Αντώνη Παναγιώτου (Αναχώρηση 8.30μμ από το χώρο εκδηλώσεων στο Μαλαγάρι)
21/07 ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ “THE MAN WITH THE GOLDEN ARM”, με τους: Φρανκ Σινάτρα, Κιμ Νόβακ (Δράμα,νουάρ)
22/07 ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ Παρουσίαση του βιβλίου «Κάτω στο γιαλό» με διηγήματα των Νίτσας Κιάσσου και Έλσας Χίου, από το Σύλλογο Μουσικής και Πολιτιστικής Δημιουργίας «ΗΔΥΛΗ» με συμμετοχή της χορωδίας του συλλόγου. Ομιλήτριες: Άννα Ασημίνα, Τριβέλα Δήμητρα και οι συγγραφείς.
23/07 ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ “ΤΗΕ APPARTMENT”, με τους: Jack Lemmon, Sirley Maclein (ρομαντική κωμωδία)
24/07 ΣΥΝΑΥΛΙΑ: Μουσική Παρέα Σάμου και Ζβούρες - «Κέφια ρωμαίικα» με τη Μουσική Παρέα Σάμου (σάμπα-ρούμπα-μποσανόβα- σουίνγκ- ρεμπέτικα –λαϊκά - τσα τσα - αρχοντορεμπέτικα) - Το σχήμα «Ζβούρες» από το Καρλόβασι σε δικές του συνθέσεις
25/07 ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ «PΑΤΗ OF GLORY» , με τον Kirk Douglas σε σκηνοθεσία Stanley Kubrick (αντιπολεμικό)
Διακρίσεις: Γερμανικό κινηματογραφικό βραβείο καλύτερης
ταινίας μεγάλου μήκους
Γερμανικό
κινηματογραφικό βραβείο καλύτερου Α γυναικείου ρόλου
*Σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Γκαίτε. Με ελεύθερη είσοδο.
Η Χάννα Άρεντ (14 Οκτωβρίου 1906 – 4 Δεκεμβρίου
1975) ήταν Γερμανίδα πολιτική επιστήμονας και φιλόσοφος αναλαμβάνει να καλύψει
για το αμερικανικό περιοδικό «New Yorker» τη δίκη του ναζί εγκληματία
Άντολφ Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ και
σοκάρει τους πάντες με τη θαρραλέα, αντισυμβατική προσέγγισή της. Η προσπάθειά
της να απαντήσει στα ερωτήματα που έθεσαν τα εγκλήματα του ναζισμού, αλλά και η
έντονη θέλησή της να τοποθετηθεί πάνω στο θέμα της προσωπικής ηθικής ευθύνης σε
καιρούς που η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της, είχε ως αποτέλεσμα το βιβλίο «Ο
Αϊχμαν στην Ιερουσαλήμ - Η κοινοτοπία του κακού», φράση για την οποία («η
κοινοτοπία του κακού») έγινε γνωστή σε όλον τον κόσμο.
Η Margarethe Von
Trotta, έχοντας ήδη κάνει δύο biopic για τον κινηματογράφο, μεταφέροντας στο
σινεμά τη ζωή της Rosa Luxemburg και της Hildegard von Bingen, επιστρέφει με
μία ακόμη βιογραφική ταινία για την Hannah Arendt (Χάννα Άρεντ) για την οποία,
ακόμη κι αν κάποιος δεν γνωρίζει τίποτα, σίγουρα θα μάθει πολλά, και θα
παρασυρθεί από το πάθος, τη διανοητική και συναισθηματική ένταση στην
εξαιρετική ερμηνεία της Barbara Sokuwa, η οποία κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο
Διακρίσεις: Στο
φεστιβάλ του Βερολίνου κέρδισε το Guild Film Prize.
Η Τζάνετ, πολιτικός της αντιπολίτευσης, μόλις έχει
γίνει υπουργός Υγείας στη σκιώδη κυβέρνηση του κόμματός της και διοργανώνει στο
σπίτι της ένα πάρτυ. Στη συνάθροιση παρευρίσκονται ο σύζυγός της Μπιλ, η φίλη
της Έιπριλ με τον ιδιόρρυθμο σύντροφό της Γκότφριντ, που είναι θεραπευτής, η
καθηγήτρια Μάρθα με τη σύντροφό της Τζίνι, που είναι σεφ, και τον τραπεζίτη
Τομ, ο οποίος λέει πως η σύζυγός του Μαριάν θα έρθει αργότερα .Όσο βρίσκεται
στην κουζίνα, η Τζάνετ μιλά στο κινητό με την παράλληλη σχέση της, ενώ ο Τομ
πηγαίνει στο μπάνιο, παίρνει κοκαΐνη και βγάζει ένα όπλο από το σακάκι …
Στο άκουσμα της
περιγραφής του νέου φιλμ της Βρετανίδας Σάλι Πότερ («Ορλάντο», «Μάθημα Τανγκό»)
οι οιωνοί μόνο καλοί δεν είναι. Η ιδέα των ταινιών δωματίου που βάζουν την
άρχουσα τάξη να σφαχτεί και λειτουργούν ως μια μεγαλοπρεπής σάτιρά της έχει
αρχίσει με τα χρόνια να χάνει τη δυναμική της, ίσως γιατί η άρχουσα τάξη
απέκτησε μεγαλύτερο θράσος και δεν έχει πολλά να κρύψει, οπότε το να την
παρακολουθείς από την κλειδαρότρυπα δεν είναι και τόσο σημαντικό.Το «Πάρτι», όμως, καταφέρνει να ξεπερνά
κάποια στερεότυπα του είδους χάρη στη βασική επιλογή της Πότερ να το κάνει
πρωτίστως αστείο και μετά σατιρικό, δίνοντάς του γρήγορο ρυθμό, τον οποίο
επιβάλλουν οι δεκάδες βιτριολικές ατάκες και συντηρεί η ορθότατα μικρή διάρκειά
του.Πίσω από το χιούμορ στέκουν πολύ
καλύτερα πια οι ιδεολογικές νύξεις, με τους καλεσμένους να είναι οι σκιές των
νεανικών αριστερών εαυτών τους, που ωστόσο νιώθουν ότι είναι ακόμη αριστεροί,
αλλά και οι ηλικιακές υστερίες ανθρώπων που βρίσκονται πια στη δύση της ζωής
τους και μοιάζουν πανικόβλητοι για το μέλλον που τους επιφυλάσσεται.Το μείγμα λειτουργεί, οι προφανείς θεατρικές
καταβολές της ιστορίας δεν αδυνατίζουν την κάμερα της Πότερ και το
αποχρωματισμένο περιβάλλον, σε συνδυασμό με τη βρετανικότητα των διαλόγων,
αναδεικνύει τη μικρότητα της χώρας όσο αυτή προσπαθεί να την κρύψει κάτω από
καλούς τρόπους. Τίποτα, πάντως, δεν θα δούλευε χωρίς τη στοχευμένη επιλογή του
καστ, καθώς η Κριστίν Σκοτ Τόμας, η Κλάρκσον, ο Σπαλ, η Μόρτιμερ και ο Μέρφι
υπενθυμίζουν ότι ακόμα και αν δεν λογίζονται ως σταρ με τα σημερινά δεδομένα,
είναι έξοχοι ηθοποιοί και ιδανικοί για ensemble ταινίες.
Διακρίσεις:Χρυσός
Φοίνικας στο 68ο Φεστιβάλ των Καννών.
Η ταινία έχει σκηνικό το Παρίσι, το οποίο
φιλοξενεί μια πανσπερμίας ανθρώπων, διαφορετικών πολιτισμών και κουλτούρας. Οι
αρχικές σκηνές, υποβάλλουν στον θεατή το υπαρκτό πρόβλημα στην πρωτεύουσα της
Γαλλίας, δείχνοντας ανθρώπους όλων των φυλών, που περιμένουν την έγκριση
παραμονής τους. Ο Ντιπάν, πρώην αντικαθεστωτικός στη Σρι Λάνκα, συμφωνεί με μια
γυναίκα και ένα ανήλικο κορίτσι να παραστήσουν την οικογένεια και να περάσουν
στην Ευρώπη με πλαστά διαβατήρια. Η ψευτοφαμίλια φτάνει στη Γαλλία, βρίσκει
κατάλυμα και δουλειά σε προάστιο του Παρισιού, αλλά, πάνω που ελπίζει σε ένα
νέο ξεκίνημα, έρχεται αντιμέτωπη με τη βία των τοπικών συμμοριών και εμπόρων
ναρκωτικών.
Το φιλμ του Ζακ
Οντιάρ κοιτάζει με βαθιά συμπάθεια και κατανόηση τους τρεις χαρακτήρες του και
κινηματογραφεί με απλότητα αλλά και με συναρπαστικό τρόπο την καινούρια τους
καθημερινότητα, δίχως να σε αφήνει να ξεχάσεις στιγμή τις συνθήκες της ζωής
τους και τα όσα τους καθορίζουν.
Μιλώντας για τις
δεύτερες ευκαιρίες και για τα υλικά που χτίζουν μια οικογένεια ή ενώνουν τους
ανθρώπους το «Dheepan» είναι ένα βαθιά γοητευτικό, τεταμένο, συγκινητικό μα
ποτέ γλυκερό δράμα, που σε παρασύρει ολοκληρωτικά. Ο Οντιάρ αφηγούμενος την
διαπεραστική ιστορία τριών ανθρώπων που ζητούν απλά την ένταξη, μιλά για κάτι που
αποτελεί πλέον μια απτή πραγματικότητα για ολόκληρη την Ευρώπη, για ολόκληρο
τον δυτικό κόσμο. Το όνειρο χιλιάδων ανθρώπων για έναν «παράδεισο», ή έστω μια
διαφυγή από την κόλαση και την διάψευση αυτής της ελπίδας Γιατί ο παράδεισος
υπάρχει μόνο στα όνειρά μας και οι σκοτεινές γωνιές της πιο επικίνδυνης
ζούγκλας μοιάζουν να υπάρχουν παντού, κάτω από άλλες συνθήκες μα με τους ίδιους
κανόνες. Τον νόμο του ισχυρού, της επιβίωσης, της ωμής κοινωνικής ή σωματικής
βίας.
Συναρπαστικό από
την αρχή ως το τέλος το «Dheepan» μοιάζει σαν φιτίλι που καίγεται οδηγώντας μας
σχεδόν νομοτελειακά σε κάτι αναπόφευκτο. Ένα ξέσπασμα που ίσως μοιάζει να
βγαίνει εκτός κλίματος αυτής της βαθιά ανθρωπιστικής ιστορίας μα που κάθε άλλο
παρά ανατρέπει την ισορροπία της κατασκευής του φιλμ. Αντίθετα προσφέρει
τον καταλύτη που μοιάζει απαραίτητος για να οδηγήσει το φιλμ στο βαθιά
ικανοποιητικό φινάλε του.
Διακρίσεις: Βραβεία
της επιτροπής του φεστιβάλ των Καννών, βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ξένης ταινίας,
Βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου Καλύτερου κινηματογραφιστή.
Η Ζένια και ο Μπόρις βρίσκονται στα πρόθυρα του
διαζυγίου. Αυτός με τη νεαρή, έγκυο φιλενάδα του κι εκείνη με έναν πλούσιο,
αρκετά μεγαλύτερό της σε ηλικία. Οι συνεχείς καβγάδες επηρεάζουν τη σχέση με
τον 12χρονο γιο τους Αλιόσα, ο οποίος μια μέρα εξαφανίζεται μυστηριωδώς.
Τρία χρόνια μετά το Βραβείο Σεναρίου που απέσπασε με
το «Λεβιάθαν», o Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ έφυγε από το πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών με
το Βραβείο της Επιτροπής στις αποσκευές του, έχοντας προλάβει να βυθίσει την
ηλιόλουστη Κρουαζέτ στην καταχνιά της τραγικής και αδιέξοδης ιστορίας την οποία ακολουθεί με το «Χωρίς
Αγάπη». Στην πέμπτη κατά σειρά σκηνοθετική του απόπειρα, ο Ρώσος δημιουργός
στέκεται πιο αμείλικτος από ποτέ απέναντι στους χαρακτήρες του. Αφουγκράζεται
τις ενδελεχείς συζητήσεις τους και φανερώνει τις πιο απόκρυφες σκέψεις τους,
ξεγυμνώνοντας συνεχώς τις παθογένειες που διάβρωσαν τις σχέσεις τους.
Επικεντρώνεται με τόση προσήλωση στις προσωπικές τους εμμονές που όταν τελικά ο
μικρός Αλιόσα εξαφανίζεται, ακόμα και ο θεατής φαντάζει πιθανό να έχει ξεχάσει
την ύπαρξη του νεαρού αγοριού. Έτσι, αυτό που ξεκινάει ως ένα μπεργκμανικής
υφής οικογενειακό δράμα με καλογραμμένους διαλόγους και στιβαρές ερμηνείες
μετατρέπεται σταδιακά σε ένα βραδυφλεγές θρίλερ μυστηρίου το οποίο διαθέτει
έναν εσωτερικό ρυθμό ικανό να καθηλώσει. Ο τρόπος που ο Ζβιάγκιντσεφ και ο
μόνιμος συνεργάτης τους στην διεύθυνση φωτογραφίας Μίκαηλ Κρίχμαν
εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες και εξερευνούν τα μονοπάτια της οπτικής
αφήγησης είναι πραγματικά για σεμινάριο. Από το ευρηματικό ντεκουπάζ μέχρι τα
αψεγάδιαστα κάδρα και την αργόσυρτη κίνηση της κάμερας, η εικόνα έχει ρόλο πρωταγωνιστή
και είναι εκείνη που κατευθύνει την δραματουργία και δημιουργεί την πνιγερή
ατμόσφαιρα που αρμόζει σε μια τόσο θλιβερή ιστορία. Κάπου στο ενδιάμεσο και
κατά την προσφιλή του συνήθεια, ο Ρώσος σκηνοθέτης εξαπολύει τα βέλη του προς
το διεφθαρμένο Ρωσικό κράτος και την εκστρατεία παραπληροφόρησης που διεξήγαγε
στο πλαίσιο του πολέμου με την Ουκρανία, χωρίς όμως αυτή την φορά να
ενσωματώνει τα πολιτικά του σχόλια με την ίδια αρμονία που το είχε καταφέρει
στις προηγούμενες δουλειές του.
