Ο Μάρτιν είναι ένας ανήσυχος προλετάριος, που φιλοδοξεί να μορφωθεί και να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων, ώστε να γίνει η φωνή όσων δεν έχουν φωνή, των ανθρώπων της τάξης του. Η γνωριμία του με μια πλούσια κοπέλα, και ο κεραυνοβόλος έρωτας που γεννιέται ανάμεσά τους, θα τον φέρει σε τροχιά σύγκρουσης με την οικογένειά της, αλλά και με το κατεστημένο της εποχής του.
Διασκευή του ομότιτλου ημι-αυτοβιογραφικού κλασικού βιβλίου του Τζακ Λόντον και τοποθετημένο στην Νάπολη στα μέσα του 20oύ αιώνα, το Martin Eden του Πιέτρο Μαρσέλο έχει ως πρωταγωνιστή ένα διαχρονικό ήρωα που αγωνίζεται ενάντια στις κοινωνικές ανισότητες και ονειρεύεται να φτάσει πιο πέρα από εκεί που του επιτρέπει η λαϊκή καταγωγή του…
Ο πρωταγωνιστής Λούκα Μαρινέλι, τιμήθηκε με το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας, για τον ρόλο του Μάρτιν Ίντεν, ενώ στο Φεστιβάλ του Τορόντο, η ταινία απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Platform.
Σάββατο 5 Μαρτίου 2022
ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΕΞΟΧΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ * (2018)
Σκηνοθέτης: Tomáš Pavlíček Σενάριο: Tomáš Pavlíček, Lucie Bokšteflová Πρωταγωνιστούν: Ivana Chýlková, David Vávra, Tereza Voříšková, Michael Pitthan, Judit Bárdos, Διάρκεια: 77 λεπτά Είδος: κωμωδία, κοινωνική Χώρα: Τσέχικη Δημοκρατία
Μία οικογένεια αποφασίζει να πουλήσει το αγαπημένο εξοχικό της, καθώς κανένα από τα μέλη δεν το έχει επισκεφτεί εδώ και καιρό. Νοσταλγώντας πολλές στιγμές, η μητέρα προτείνει να μείνουν μία τελευταία μέρα, πριν η πώληση λάβει μέρος. Κατά τη διάρκεια του χρόνου που περνάνε μαζί, προκύπτουν κάποια θέματα μεταξύ της οικογένειας..
*Σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Τσεχικής Δημοκρατίας
*Ελεύθερη Είσοδος
Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2022 ΤΟ ΣΟΥΤΙΕΝ / THE BRA 2018
Ένα εμπορικό τρένο διασχίζει μια κοιλάδα στους πρόποδες του Καυκάσου. Ο Νουρλάν είναι ο μηχανοδηγός. Οδηγεί το τρένο διασχίζοντας ένα προάστιο του Μπακού, τα κτήρια είναι τόσο κοντά στις γραμμές που αναγκάζεται να περνά ξυστά. Κάθε φορά που το τρένο πλησιάζει, ο Αζίζ, ένα ορφανό παιδί, τρέχει με την σφυρίχτρα και ειδοποιεί τους κατοίκους να μαζέψουν τα πράγματά τους. Ό,τι δεν προλαβαίνουν να μαζέψουν, ο Νουρλάν τα συγκεντρώνει στο τέλος της διαδρομής. Την τελευταία μέρα πριν την συνταξιοδότησή του, βρίσκει σκαλωμένο στο τρένο ένα ιδιαίτερο σουβενίρ: ένα δαντελωτό, γαλάζιο σουτιέν. Η σκέψη του σουτιέν τον αναστατώνει και δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια. Η απέραντη μοναξιά τον οδηγεί να επιστρέφει στη γειτονιά, για να αναζητήσει την ιδιοκτήτριά του.
ΤΟ ΣΟΥΤΙΕΝ είναι μία ποιητική ταινία χωρίς διαλόγους, για την αναζήτηση του έρωτα και της ανθρώπινης ζεστασιάς.
31.1.22
Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2022 Aφιέρωμα στο σύγχρονο Σουηδικό κινηματογράφο
Προβολή 2 ταινιών με ελεύθερη είσοδο
Τhe girl who saved my life
Ώρα έναρξης: 19.15
Σουηδία, 2016
Σκηνοθεσία: Χογκίρ Χιρόρι
Διάρκεια: 79'
Nτοκιμαντέρ
Τον Αύγουστο του 2014, ο κινηματογραφιστής Χογκίρ Χιρόρι αφήνει την έγκυο γυναίκα του στη Σουηδία και επιστρέφει στην πατρίδα του, το Ιρακινό Κουρδιστάν, με σκοπό να καταγράψει ιστορίες των προσφύγων του πολέμου. Περισσότεροι από 1,4 εκατομμύρια άνθρωποι δραπετεύουν από την τρομοκρατία του Ισλαμικού Κράτους. Κάποια στιγμή του προσφέρεται η ευκαιρία να ταξιδεύσει με ελικόπτερο στα βουνά Σινγκάλ όπου εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι παγιδευμένοι χωρίς πρόσβαση σε νερό και φαγητό, περικυκλωμένοι από μαχητές του ISIS. Πηγαίνοντας προς το ελικόπτερο, βρίσκει ένα 11χρονο κορίτσι, τραυματισμένο και εγκαταλελειμμένο μέσα στην εξαντλητική ζέστη. Καθυστερεί βοηθώντας την και χάνει την πτήση. Αργότερα μαθαίνει ότι το ελικόπτερο κατέπεσε. Αρχίζει λοιπόν να ψάχνει να το κορίτσι και στην αναζήτηση του αυτή, συναντά πολλά άλλα θύματα του πολέμου που έχουν υποστεί κάθε είδους φρικαλεότητες από τον ISIS.
Drifters
Ώρα έναρξης: 21.00
Σουηδία, 2015
Σκηνοθεσία: Peter Grönlund
Διάρκεια: 92'
Κοινωνικό δράμα, θρίλερ
Η Μίνα, τοξικομανής και βαποράκι απειλείται από την σπιτονοικοκυρά της με έξωση. Στην απελπισία της θα βουτήξει τα χρήματα που ανήκουν σε έναν μεγαλέμπορο ναρκωτικών, αλλά παρ' όλα αυτά θα βρεθεί στον δρόμο. Τυχαία θα γνωρίσει την Κάτια, μια αλκοολική μητέρα που το παιδί της το έχουν πάρει οι κοινωνικές υπηρεσίες. Μαζί θα καταφύγουν σε ένα πάρκο με τροχόσπιτα, όπου ζουν και άλλοι άνθρωποι θέλοντας να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής τους..
Πρόσφατα χήρα, η Μαρλίνα ζει μόνη στην καρδιά των απομονωμένων λόφων του νησιού Σούμπα . Η εύθραυστη κατάσταση θρήνου στην οποία βρίσκεται, διακόπτεται, όταν ένας άντρας εμφανίζεται επάνω στην μοτοσυκλέτα του για να της ανακοινώσει όσα πρόκειται να συμβούν: σε 30 λεπτά μερικοί από τους φίλους του θα καταφτάσουν για να πάρουν τα ζώα της, να φάνε το φαγητό τους και να τους προσφέρει όλες τις "υπηρεσίες". Κανείς μοιάζει να μην υπολογίζει στην αντίσταση της. Για να υπερασπιστεί τον εαυτό της, η Μαρλίνα σκοτώνει αρκετούς από τους άντρες, ανάμεσα στους οποίους και τον αρχηγό τους . Αποφασισμένη να αποδοθεί δικαιοσύνη, ξεκινά ένα ταξίδι με τελικό προορισμό την εκδίκηση και τη χειραφέτηση . Όμως ο δρόμος είναι μακρύς, ειδικά όταν έχεις ένα ακέφαλο φάντασμα να σε κυνηγά.
Τρυφερότητα και συγκίνηση, γέλιο και δάκρυ, σε μια συναισθηματικά γενναιόδωρη κινηματογραφική έκπληξη που ενθουσίασε μαζικά και δίκαια τη Γαλλία.
Με απόφαση του Δήμου, το κέντρο υποδοχής άστεγων γυναικών Envol πρόκειται να κλείσει. Οι κοινωνικοί λειτουργοί έχουν μόνο τρεις μήνες στη διάθεση τους για να επανεντάξουν στην κοινωνία, με κάθε τρόπο, τις γυναίκες που έχουν στη μέριμνά τους: πλαστογραφούν, καταφεύγουν στο ψέμα και προσπαθούν να βρουν οποιοδήποτε «μέσο» για να ανασταλεί η απόφαση. Για αυτό το διάστημα, τα πάντα επιτρέπονται, αρκεί οι γυναίκες να «σωθούν»!
Η ταινία ισορροπεί επιδέξια ανάμεσα στις δραματικές και τις κωμικές πτυχές αυτής της πολυπρόσωπης ιστορίας και αποφεύγει να την παρουσιάσει ως ένα feelgood παραμύθι επιτυχίας και ολοκλήρωσης, όχι μόνο γιατί η πορεία όλων αυτών των γυναικών είναι γεμάτη σκαμπανεβάσματα, πισωγυρίσματα, αποτυχίες και διαψεύσεις, αλλά κυρίως γιατί οι κωμικές στιγμές είναι οργανικά ενταγμένες σε μια αφήγηση που διαπνέεται από την ίδια τρυφερότητα και ανθρωπιά μιας ολοκληρωμένης προσέγγισης σε ένα ούτως ή άλλως σύνθετο ζήτημα.
Καθοριστική σημασία για τη φρεσκάδα και την αποτελεσματικότητα του εγχειρήματος του Πετί είχε σίγουρα η επιλογή των ηθοποιών του. Η απόφαση μάλιστα να ενσαρκώσουν τις υπαλλήλους του κέντρου επαγγελματίες ηθοποιοί και αντίστοιχα τις άστεγες να υποδυθούν γυναίκες που έχουν ζήσει αντίστοιχες εμπειρίες, δημιουργεί την κατάλληλη ερμηνευτική όσμωση ανάμεσα στα δύο «στρατόπεδα» κι ενισχύει την αίσθηση αυθεντικότητας και ειλικρίνειας της ταινίας.
Στα 19 του, ο Στράτος διέπραξε ένα έγκλημα πάθους. Πέρασε τη μισή του ζωή στη φυλακή, κάτω από την προστασία ενός αρχινονού του υποκόσμου, του Λεωνίδα. Μια μέρα, κατά τη διάρκεια μιας συμπλοκής ανάμεσα σε αντίπαλες συμμορίες, ο Λεωνίδας του έσωσε τη ζωή. Ο Στράτος αυτό δεν το ξέχασε ποτέ. Ελεύθερος πια, ο Στράτος δουλεύει τη νύχτα σε ένα αρτοποιείο, ενώ τη μέρα εκτελεί συμβόλαια θανάτου. Όλα του τα χρήματα τα δίνει στον Γιώργο, τον αδελφό του Λεωνίδα, που οργανώνει ένα παράτολμο σχέδιο απόδρασης για να βγάλουν τον Λεωνίδα από την φυλακή. Το μόνο πράγμα που απασχολεί τον Στράτο είναι να εξοφλήσει το χρέος του στον Λεωνίδα. Η μέρα της απόδρασης, η πιο σημαντική μέρα της ζωής του, πλησιάζει...
Η Εσπεράνθα, ισπανίδα τουρίστρια και η Τριστέσα, φοιτήτρια από τον Ισημερινό, γνωρίζονται σ’ ένα λεωφορείο με προορισμό την Κουένκα, όπου πηγαίνουν για διαφορετικούς λόγους. Στη διάρκεια της διαδρομής όμως, βρίσκονται ακινητοποιημένες εξαιτίας μιας εθνικής απεργίας. Επειδή έχουν αποκλειστεί οι δρόμοι, οι δυο κοπέλες αποφασίζουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους με ωτοστόπ. Αρχίζουν να γνωρίζονται καλύτερα μεταξύ τους, αλλά και να γνωρίζουν αρκετά πιο ουσιαστικά την χώρα του Ισημερινού και τους ανθρώπους της. Έτσι, ο προορισμός τους αποδεικνύεται πως βρίσκεται τελικά πολύ πιο μακριά απ’ όσο υπολόγιζαν.
*Σε συνεργασία με το Προξενείο του Ισημερινού και το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας.
Βορειοδυτική Αμερική, 1850. Ο πυρετός της χρυσοθηρίας έχει φέρει στην Καλιφόρνια τυχοδιώκτες από όλες τις φυλές των αποικιοκρατών: Αγγλοι, Ιρλανδοί, Ρώσοι, Ολλανδοί, Καναδοί, όλοι ταξιδεύουν από σταθμό σε σταθμό ψάχνοντας για χρυσάφι. Οταν ο Οτις «Cookie» Φίγκοβιτς, ένας ντροπαλός, καλοκάγαθος μάγειρας που προσλαμβάνεται από μία ομάδα άξεστων συμμοριτών για να τους μαγειρεύει, βρίσκει τον Κινγκ-Λου, έναν Κινέζο μετανάστη στο δάσος, τον προστατεύει και τον κρύβει, μία φιλία γεννιέται. Οι δυο τους ξανασυναντιούνται στο Ορεγκον, τον κομβικό σταθμό των ταξιδιωτών, όπου ο Βρετανός Διοικητής της περιοχής, αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού, υποδέχεται την πρώτη αγελάδα. Ο Cookie εύχεται να είχε λίγο από το γάλα για να μπορέσει να φτιάξει τα διάσημα μπισκότα του (από μαθητευόμενος ζαχαροπλάστης στη Βοστώνη άλλωστε πήρε και το παρατσούκλι του). Ο Κινγκ-Λου, το πιο επιδέξιο επιχειρηματικό μυαλό του διδύμου, τον μαθαίνει να κλέβει γάλα τα βράδια. Ο Cookie μαγειρεύει, μαζί πουλάνε τα μπισκότα στη λαϊκή αγορά του Ορεγκον σε ταξιδιώτες, τυχοδιώκτες, φτωχούς και πλούσιους και όλα πάνε καλά μέχρι που...
Η Κέλι Ράιχαρντ («Certain Women», «Meek’s Cutoff», «Wendy and Lucy») διασκευάζει, μαζί με τον πιστό συνεργάτη της Τζόναθαν Ρέιμοντ, το βιβλίο του ιδίου «The Half-Life» για να δώσει τη δική της εκδοχή για «τα χέρια που έχτισαν την Αμερική». Φιλόδοξοι τσαρλατάνοι, ιδιοτελείς χρυσοθήρες, πολιτικάντες και αριστοκράτες Ευρωπαίοι στρατιωτικοί εδραιώνουν, μέσα από το κυνήγι του φυσικού πλούτου αρχικά, τον αμερικανικό καπιταλισμό. Απέναντί τους, ο «Cookie» (η εργατική τάξη που ονειρεύεται απλά να ανοίξει τον φούρνο του) κι ο Κινγκ-Λου (έξυπνοι, εργατικοί μετανάστες που αποτελούν απειλή όταν προκόβουν). Ποιος έχει δικαίωμα πάνω στην πρώτη αγελάδα;
Η Ράιχαρντ παίρνει το χρόνο της (ίσως και λίγο παραπάνω από ό,τι χρειάζεται) για να στήσει την εικονογραφία μίας απάτητης φύσης που έκρυβε θησαυρούς κι ο άνθρωπος λεηλάτησε. H κάμερά της περιπλανιέται στα δάση, τα ξέφωτα και τα ρυάκια, χωρίς αποστάσεις, άμεσα και προσωπικά - όπως ακριβώς σκαλώνει και περιεργάζεται τα πρόσωπα των ηρώων της. Ακόμα κι ο τρόπος που οι ανθρώπινες φιγούρες περιπλανιούνται ανάμεσα στα φυλλώματα, παίζοντας με τον ήλιο και μπαινοβγαίνοντας στις σκιές, έχει μία διεισδυτική ομορφιά.
Ομως, όπως κάθε ταινία εποχής, έτσι κι εδώ, η ιστορία είναι παλιά, αλλά το μήνυμα σύγχρονο. Η Ράιχαρντ σκιαγραφεί αυτή την πρώτη μικροκοινωνία διακριτικά, αλλά αυστηρά. Ο ισχυρός θα διεκδικήσει με βία τη θέση του στο αμερικανικό όνειρο κι ο αδύναμος στρατιώτης/εργάτης/μετανάστης θα μείνει στο περιθώριο.
Η θέση όμως που η ίδια παίρνει απέναντι στα πράγματα είναι πανανθρώπινη, τρυφερή και, τελικά, άκρως πολιτική. Η ταινία ξεκινά με μία ρήση του Γουίλιαμ Μπλέικ: «Ο,τι για τα πουλιά, η φωλιά. Ο,τι για την αράχνη, ο ιστός. Για τον άνθρωπο, η φιλία». Η πραότητα και η καλοσύνη του «Cookie» (που στη σύγχρονη εποχή ονομάζεται αφέλεια) και η φιλία του εργάτη με τον μετανάστη στέκονται ως αντίπαλο δέος στον αδίστακτο οπορτουνισμό αυτής της χώρας.
*Η είσοδος στην αίθουσα θα επιτρέπεται μόνο για όσους έχουν πιστοποιητικό εμβολιασμού ή νόσησης*
8.7.20
Το 9ο SIMF είναι γεγονός!
Δελτίο Τύπου – Φεστιβάλ SIMF 2020
Το 9 ο κατά σειρά Φεστιβάλ SIMF (Summer Island Movie Festival) έρχεται για να δροσίσει τις θερινές μας βραδιές μεταξύ 20 και 25 Ιουλίου στην πόλη τη Σάμου. Ο θεσμός, ο οποίος φέτος περιλαμβάνει εκτός από ταινίες του κλασικού κινηματογράφου, μία συναυλία μουσικής, μία παρουσίαση βιβλίου και την καθιερωμένη βραδιά Ουρανογραφίας γίνεται σε συνδιοργάνωση της Κινηματογραφικής Λέσχης Σάμου με το Δήμο Ανατολικής Σάμου.
Όλες οι εκδηλώσεις θα λάβουν χώρα στον προαύλιο της πρώην Μαυρογενείου Σχολής στο Μαλαγάρι (εκτός από την Ουρανογραφία), στις 9.00μμ (προσέλευση μετά τις 8.30μμ) και με ελεύθερη είσοδο.
Προκειμένου να τηρηθούν τα μέτρα υγειονομικής προστασίας, το κοινό θα πρέπει να γνωρίζει τις οδηγίες που έχουν δοθεί για τα θεάματα από το Υπουργείο Πολιτισμού:
- Ο αριθμός των θέσεων είναι περιορισμένος (ως πληρότητα 75%). Για το λόγο αυτό θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας με βάση την ώρα προσέλευσης.
- Επιτρέπονται μόνο καθήμενοι σε όλες τις εκδηλώσεις.
- Κατά την είσοδο και την έξοδο από / προς τα καθίσματα θα πρέπει το κοινό να χρησιμοποιεί προστατευτική μη ιατρική μάσκα.
Πρόγραμμα εκδηλώσεων
20/07 ΟΥΡΑΝΟΓΡΑΦΙΑ στο μνημείο των Ιερολοχιτών στη Ζωοδόχο Πηγή «Παρατηρησιακή αστρονομία και Μυθολογία ουρανού», με τους Δημήτρη Τσιαγκλή και Αντώνη Παναγιώτου (Αναχώρηση 8.30μμ από το χώρο εκδηλώσεων στο Μαλαγάρι)
21/07 ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ “THE MAN WITH THE GOLDEN ARM”, με τους: Φρανκ Σινάτρα, Κιμ Νόβακ (Δράμα,νουάρ)
22/07 ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ Παρουσίαση του βιβλίου «Κάτω στο γιαλό» με διηγήματα των Νίτσας Κιάσσου και Έλσας Χίου, από το Σύλλογο Μουσικής και Πολιτιστικής Δημιουργίας «ΗΔΥΛΗ» με συμμετοχή της χορωδίας του συλλόγου. Ομιλήτριες: Άννα Ασημίνα, Τριβέλα Δήμητρα και οι συγγραφείς.
23/07 ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ “ΤΗΕ APPARTMENT”, με τους: Jack Lemmon, Sirley Maclein (ρομαντική κωμωδία)
24/07 ΣΥΝΑΥΛΙΑ: Μουσική Παρέα Σάμου και Ζβούρες - «Κέφια ρωμαίικα» με τη Μουσική Παρέα Σάμου (σάμπα-ρούμπα-μποσανόβα- σουίνγκ- ρεμπέτικα –λαϊκά - τσα τσα - αρχοντορεμπέτικα) - Το σχήμα «Ζβούρες» από το Καρλόβασι σε δικές του συνθέσεις
25/07 ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ «PΑΤΗ OF GLORY» , με τον Kirk Douglas σε σκηνοθεσία Stanley Kubrick (αντιπολεμικό)
Διακρίσεις: Γερμανικό κινηματογραφικό βραβείο καλύτερης
ταινίας μεγάλου μήκους
Γερμανικό
κινηματογραφικό βραβείο καλύτερου Α γυναικείου ρόλου
*Σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Γκαίτε. Με ελεύθερη είσοδο.
Η Χάννα Άρεντ (14 Οκτωβρίου 1906 – 4 Δεκεμβρίου
1975) ήταν Γερμανίδα πολιτική επιστήμονας και φιλόσοφος αναλαμβάνει να καλύψει
για το αμερικανικό περιοδικό «New Yorker» τη δίκη του ναζί εγκληματία
Άντολφ Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ και
σοκάρει τους πάντες με τη θαρραλέα, αντισυμβατική προσέγγισή της. Η προσπάθειά
της να απαντήσει στα ερωτήματα που έθεσαν τα εγκλήματα του ναζισμού, αλλά και η
έντονη θέλησή της να τοποθετηθεί πάνω στο θέμα της προσωπικής ηθικής ευθύνης σε
καιρούς που η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της, είχε ως αποτέλεσμα το βιβλίο «Ο
Αϊχμαν στην Ιερουσαλήμ - Η κοινοτοπία του κακού», φράση για την οποία («η
κοινοτοπία του κακού») έγινε γνωστή σε όλον τον κόσμο.
Η Margarethe Von
Trotta, έχοντας ήδη κάνει δύο biopic για τον κινηματογράφο, μεταφέροντας στο
σινεμά τη ζωή της Rosa Luxemburg και της Hildegard von Bingen, επιστρέφει με
μία ακόμη βιογραφική ταινία για την Hannah Arendt (Χάννα Άρεντ) για την οποία,
ακόμη κι αν κάποιος δεν γνωρίζει τίποτα, σίγουρα θα μάθει πολλά, και θα
παρασυρθεί από το πάθος, τη διανοητική και συναισθηματική ένταση στην
εξαιρετική ερμηνεία της Barbara Sokuwa, η οποία κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο
Διακρίσεις: Στο
φεστιβάλ του Βερολίνου κέρδισε το Guild Film Prize.
Η Τζάνετ, πολιτικός της αντιπολίτευσης, μόλις έχει
γίνει υπουργός Υγείας στη σκιώδη κυβέρνηση του κόμματός της και διοργανώνει στο
σπίτι της ένα πάρτυ. Στη συνάθροιση παρευρίσκονται ο σύζυγός της Μπιλ, η φίλη
της Έιπριλ με τον ιδιόρρυθμο σύντροφό της Γκότφριντ, που είναι θεραπευτής, η
καθηγήτρια Μάρθα με τη σύντροφό της Τζίνι, που είναι σεφ, και τον τραπεζίτη
Τομ, ο οποίος λέει πως η σύζυγός του Μαριάν θα έρθει αργότερα .Όσο βρίσκεται
στην κουζίνα, η Τζάνετ μιλά στο κινητό με την παράλληλη σχέση της, ενώ ο Τομ
πηγαίνει στο μπάνιο, παίρνει κοκαΐνη και βγάζει ένα όπλο από το σακάκι …
Στο άκουσμα της
περιγραφής του νέου φιλμ της Βρετανίδας Σάλι Πότερ («Ορλάντο», «Μάθημα Τανγκό»)
οι οιωνοί μόνο καλοί δεν είναι. Η ιδέα των ταινιών δωματίου που βάζουν την
άρχουσα τάξη να σφαχτεί και λειτουργούν ως μια μεγαλοπρεπής σάτιρά της έχει
αρχίσει με τα χρόνια να χάνει τη δυναμική της, ίσως γιατί η άρχουσα τάξη
απέκτησε μεγαλύτερο θράσος και δεν έχει πολλά να κρύψει, οπότε το να την
παρακολουθείς από την κλειδαρότρυπα δεν είναι και τόσο σημαντικό.Το «Πάρτι», όμως, καταφέρνει να ξεπερνά
κάποια στερεότυπα του είδους χάρη στη βασική επιλογή της Πότερ να το κάνει
πρωτίστως αστείο και μετά σατιρικό, δίνοντάς του γρήγορο ρυθμό, τον οποίο
επιβάλλουν οι δεκάδες βιτριολικές ατάκες και συντηρεί η ορθότατα μικρή διάρκειά
του.Πίσω από το χιούμορ στέκουν πολύ
καλύτερα πια οι ιδεολογικές νύξεις, με τους καλεσμένους να είναι οι σκιές των
νεανικών αριστερών εαυτών τους, που ωστόσο νιώθουν ότι είναι ακόμη αριστεροί,
αλλά και οι ηλικιακές υστερίες ανθρώπων που βρίσκονται πια στη δύση της ζωής
τους και μοιάζουν πανικόβλητοι για το μέλλον που τους επιφυλάσσεται.Το μείγμα λειτουργεί, οι προφανείς θεατρικές
καταβολές της ιστορίας δεν αδυνατίζουν την κάμερα της Πότερ και το
αποχρωματισμένο περιβάλλον, σε συνδυασμό με τη βρετανικότητα των διαλόγων,
αναδεικνύει τη μικρότητα της χώρας όσο αυτή προσπαθεί να την κρύψει κάτω από
καλούς τρόπους. Τίποτα, πάντως, δεν θα δούλευε χωρίς τη στοχευμένη επιλογή του
καστ, καθώς η Κριστίν Σκοτ Τόμας, η Κλάρκσον, ο Σπαλ, η Μόρτιμερ και ο Μέρφι
υπενθυμίζουν ότι ακόμα και αν δεν λογίζονται ως σταρ με τα σημερινά δεδομένα,
είναι έξοχοι ηθοποιοί και ιδανικοί για ensemble ταινίες.
Διακρίσεις:Χρυσός
Φοίνικας στο 68ο Φεστιβάλ των Καννών.
Η ταινία έχει σκηνικό το Παρίσι, το οποίο
φιλοξενεί μια πανσπερμίας ανθρώπων, διαφορετικών πολιτισμών και κουλτούρας. Οι
αρχικές σκηνές, υποβάλλουν στον θεατή το υπαρκτό πρόβλημα στην πρωτεύουσα της
Γαλλίας, δείχνοντας ανθρώπους όλων των φυλών, που περιμένουν την έγκριση
παραμονής τους. Ο Ντιπάν, πρώην αντικαθεστωτικός στη Σρι Λάνκα, συμφωνεί με μια
γυναίκα και ένα ανήλικο κορίτσι να παραστήσουν την οικογένεια και να περάσουν
στην Ευρώπη με πλαστά διαβατήρια. Η ψευτοφαμίλια φτάνει στη Γαλλία, βρίσκει
κατάλυμα και δουλειά σε προάστιο του Παρισιού, αλλά, πάνω που ελπίζει σε ένα
νέο ξεκίνημα, έρχεται αντιμέτωπη με τη βία των τοπικών συμμοριών και εμπόρων
ναρκωτικών.
Το φιλμ του Ζακ
Οντιάρ κοιτάζει με βαθιά συμπάθεια και κατανόηση τους τρεις χαρακτήρες του και
κινηματογραφεί με απλότητα αλλά και με συναρπαστικό τρόπο την καινούρια τους
καθημερινότητα, δίχως να σε αφήνει να ξεχάσεις στιγμή τις συνθήκες της ζωής
τους και τα όσα τους καθορίζουν.
Μιλώντας για τις
δεύτερες ευκαιρίες και για τα υλικά που χτίζουν μια οικογένεια ή ενώνουν τους
ανθρώπους το «Dheepan» είναι ένα βαθιά γοητευτικό, τεταμένο, συγκινητικό μα
ποτέ γλυκερό δράμα, που σε παρασύρει ολοκληρωτικά. Ο Οντιάρ αφηγούμενος την
διαπεραστική ιστορία τριών ανθρώπων που ζητούν απλά την ένταξη, μιλά για κάτι που
αποτελεί πλέον μια απτή πραγματικότητα για ολόκληρη την Ευρώπη, για ολόκληρο
τον δυτικό κόσμο. Το όνειρο χιλιάδων ανθρώπων για έναν «παράδεισο», ή έστω μια
διαφυγή από την κόλαση και την διάψευση αυτής της ελπίδας Γιατί ο παράδεισος
υπάρχει μόνο στα όνειρά μας και οι σκοτεινές γωνιές της πιο επικίνδυνης
ζούγκλας μοιάζουν να υπάρχουν παντού, κάτω από άλλες συνθήκες μα με τους ίδιους
κανόνες. Τον νόμο του ισχυρού, της επιβίωσης, της ωμής κοινωνικής ή σωματικής
βίας.
Συναρπαστικό από
την αρχή ως το τέλος το «Dheepan» μοιάζει σαν φιτίλι που καίγεται οδηγώντας μας
σχεδόν νομοτελειακά σε κάτι αναπόφευκτο. Ένα ξέσπασμα που ίσως μοιάζει να
βγαίνει εκτός κλίματος αυτής της βαθιά ανθρωπιστικής ιστορίας μα που κάθε άλλο
παρά ανατρέπει την ισορροπία της κατασκευής του φιλμ. Αντίθετα προσφέρει
τον καταλύτη που μοιάζει απαραίτητος για να οδηγήσει το φιλμ στο βαθιά
ικανοποιητικό φινάλε του.
Διακρίσεις: Βραβεία
της επιτροπής του φεστιβάλ των Καννών, βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ξένης ταινίας,
Βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου Καλύτερου κινηματογραφιστή.
Η Ζένια και ο Μπόρις βρίσκονται στα πρόθυρα του
διαζυγίου. Αυτός με τη νεαρή, έγκυο φιλενάδα του κι εκείνη με έναν πλούσιο,
αρκετά μεγαλύτερό της σε ηλικία. Οι συνεχείς καβγάδες επηρεάζουν τη σχέση με
τον 12χρονο γιο τους Αλιόσα, ο οποίος μια μέρα εξαφανίζεται μυστηριωδώς.
Τρία χρόνια μετά το Βραβείο Σεναρίου που απέσπασε με
το «Λεβιάθαν», o Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ έφυγε από το πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών με
το Βραβείο της Επιτροπής στις αποσκευές του, έχοντας προλάβει να βυθίσει την
ηλιόλουστη Κρουαζέτ στην καταχνιά της τραγικής και αδιέξοδης ιστορίας την οποία ακολουθεί με το «Χωρίς
Αγάπη». Στην πέμπτη κατά σειρά σκηνοθετική του απόπειρα, ο Ρώσος δημιουργός
στέκεται πιο αμείλικτος από ποτέ απέναντι στους χαρακτήρες του. Αφουγκράζεται
τις ενδελεχείς συζητήσεις τους και φανερώνει τις πιο απόκρυφες σκέψεις τους,
ξεγυμνώνοντας συνεχώς τις παθογένειες που διάβρωσαν τις σχέσεις τους.
Επικεντρώνεται με τόση προσήλωση στις προσωπικές τους εμμονές που όταν τελικά ο
μικρός Αλιόσα εξαφανίζεται, ακόμα και ο θεατής φαντάζει πιθανό να έχει ξεχάσει
την ύπαρξη του νεαρού αγοριού. Έτσι, αυτό που ξεκινάει ως ένα μπεργκμανικής
υφής οικογενειακό δράμα με καλογραμμένους διαλόγους και στιβαρές ερμηνείες
μετατρέπεται σταδιακά σε ένα βραδυφλεγές θρίλερ μυστηρίου το οποίο διαθέτει
έναν εσωτερικό ρυθμό ικανό να καθηλώσει. Ο τρόπος που ο Ζβιάγκιντσεφ και ο
μόνιμος συνεργάτης τους στην διεύθυνση φωτογραφίας Μίκαηλ Κρίχμαν
εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες και εξερευνούν τα μονοπάτια της οπτικής
αφήγησης είναι πραγματικά για σεμινάριο. Από το ευρηματικό ντεκουπάζ μέχρι τα
αψεγάδιαστα κάδρα και την αργόσυρτη κίνηση της κάμερας, η εικόνα έχει ρόλο πρωταγωνιστή
και είναι εκείνη που κατευθύνει την δραματουργία και δημιουργεί την πνιγερή
ατμόσφαιρα που αρμόζει σε μια τόσο θλιβερή ιστορία. Κάπου στο ενδιάμεσο και
κατά την προσφιλή του συνήθεια, ο Ρώσος σκηνοθέτης εξαπολύει τα βέλη του προς
το διεφθαρμένο Ρωσικό κράτος και την εκστρατεία παραπληροφόρησης που διεξήγαγε
στο πλαίσιο του πολέμου με την Ουκρανία, χωρίς όμως αυτή την φορά να
ενσωματώνει τα πολιτικά του σχόλια με την ίδια αρμονία που το είχε καταφέρει
στις προηγούμενες δουλειές του.
Ξεκαρδιστική κωμωδία εποχής βασισμένη στο διήγημα
της Τζέιν Ώστιν «Lady Susan» που δημοσιεύθηκε το 1871.Στην Αγγλία του τέλους
του 18ου αιώνα η χήρα Σούζαν Βέρνον, μια δυναμική και όμορφη γυναίκα,
εγκαθίσταται στην έπαυλη των πεθερικών της και σχεδιάζει πώς θα εξασφαλίσει
έναν καλό γαμπρό τόσο για τον εαυτό της όσο και για τη νεαρή κόρη της
Εμβληματική φωνή
της αγγλικής λογοτεχνίας του 18ου αιώνα, η Τζέιν Όστιν (1775-1817) εξέδωσε
μόλις τέσσερα μυθιστορήματα κατά τη διάρκεια της ζωής της, ενώ τρία ακόμα
εκδόθηκαν μετά το θάνατό της. Τελευταίο ήταν το «Λαίδη Σούζαν», γραμμένο το
1794 ως επιστολικό μυθιστόρημα και με σαφή διάθεση να υπονομεύσει παιχνιδιάρικα
μια σειρά στερεοτύπων της ρομαντικής λογοτεχνίας. Αυτή η ανάλαφρη, υπόγεια
χιουμοριστική διάθεσή της άλλωστε, συνδυασμένη με το ρομαντικό στοιχείο και τη
λεπτή κοινωνική κριτική είναι που έχτισαν τη διαχρονική φήμη της Βρετανής
συγγραφέα, της οποίας τα έργα διασκευάζονται επανειλημμένα έως σήμερα στη μικρή
και τη μεγάλη οθόνη.
Έχοντας ζήσει
χρόνια στη Βαρκελώνη και εργαστεί ως δημοσιογράφος, ηθοποιός και ατζέντης, ο
σπουδαγμένος στο Χάρβαρντ Αμερικανός Γουίτ Στίλμαν κέρδισε μια οσκαρική
υποψηφιότητα πρωτότυπου σεναρίου για το γουντιαλενικό ντεμπούτο του
«Metropolitan» το 1990. Στα επόμενα χρόνια σκηνοθέτησε άλλες τρεις ταινίες
(«Barcelona», «The Last Days of Disco», «Damsels in Distress»), για να επιστρέψει
με μια ιδιότυπη ταινία εποχής. Τη διασκευή της «Λαίδης Σούζαν», με τίτλο
δανεισμένο από ένα διήγημα που η 14χρονη
Όστιν έγραψε σε έντονα σατιρικό τόνο προς τέρψη της οικογένειάς της.
Χωρίς να απομακρυνθεί από τον επιτυχημένο
τρόπο με τον οποίο σχετικά πρόσφατα οι Ανγκ Λι («Λογική και Ευαισθησία») και
Τζο Ράιτ («Περηφάνια και Προκατάληψη») μετέφεραν έργα της Όστιν στην οθόνη, ο
Στίλμαν υιοθετεί ένα ακόμα πιο σαρκαστικό ύφος, απόλυτα ταιριαστό με το πνεύμα
του πρωτότυπου κειμένου.
Για την Όστιν, όλο το παιχνίδι (κοινωνικών διαφορών,
ανδροκρατούμενης λογικής και καταπιεσμένων γυναικών, κομψών λόγων και
«κοφτερών» υπονοουμένων) είναι στημένο πάνω στις λεπτομέρειες και τις λεπτές
αποχρώσεις, με τον Στίλμαν να αποδεικνύεται ένας εξαίρετος κινηματογραφικός παίκτης
του, από τον «μουσικό» αφηγηματικό ρυθμό ως τα χρώματα των κοστουμιών και την
κίνηση των ηθοποιών/χαρακτήρων στο χώρο.
Διακρίσεις :
Καλύτερη
Σκανδιναβική ταινία της χρονιάς Nordic Film Council.
Βραβείο καλύτερου
σεναρίου στο Φεστιβάλ Tribeca
Ο καλόκαρδος γίγαντας Φούσι έχει πια πατήσει για
τα καλά τα σαράντα και ακόμα δεν έχει το κουράγιο να ενηλικιωθεί, καθώς
εξακολουθεί να ζει στο πατρικό του μαζί με τη μητέρα του. Κινείται σχεδόν σαν
υπνωτισμένος μέσα σε μια καθημερινότητα όπου η ρουτίνα κυριαρχεί. Οταν μια
γυναίκα γεμάτη ζωντάνια, ένα τραγούδι της Ντόλι Πάρτον και ένα οκτάχρονο
κοριτσάκι εμφανιστούν αναπάντεχα στη ζωή του, θα αναγκαστεί να ρισκάρει και να
βιώσει στ' αλήθεια όσα του προσφέρει η ζωή.
Η τέταρτη μεγάλου
μήκους ταινία του Ισλανδού σκηνοθέτη Νταγκούρ Κάρι («Nói Albinói», «Dark
Horse»), ενός δημιουργού με ιδιαίτερη αδυναμία στους περιθωριακούς χαρακτήρες,
δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας: Το σινεμά βρίθει από ποικίλου ύφους ιστορίες
ενηλικίωσης ενηλίκων που αρνούνται πεισματικά να μεγαλώσουν, ακόμα κι έτσι,
όμως, η «Καρδιά Βουνό» καταφέρνει να ηχεί στο μεγαλύτερο μέρος της αυθεντική,
κυρίως επειδή έχει την... καρδιά της στη θέση της.
Ο ήρωας της είναι
μια κλασική περίπτωση άνδρα που μοιάζει να μην πέρασε ποτέ πραγματικά το
κατώφλι της ενηλικίωσης και των ευθυνών που αυτή συνεπάγεται. Έχοντας κλείσει
τα σαράντα, ο παχύσαρκος και αντικοινωνικός Φούσι παραμένει εξαρτημένος από τη
μητέρα του, χτίζει μοντέλα μαχών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο σαλόνι τους και
αντιμετωπίζει στωικά την ανιαρή δουλειά του μεταφέροντας αποσκευές στο
αεροδρόμιο, όπου πέφτει διαρκώς θύμα εξευτελισμού από τους συναδέλφους του, ενώ
οι μοναδικές του έξοδοι είναι τα μοναχικά του δείπνα σε ένα ταϊλανδέζικο
εστιατόριο όπου παραγγέλνει πάντα το ίδιο πιάτο και οι βόλτες με το αμάξι,
συντροφιά με τον αγαπημένο του ραδιοφωνικό σταθμό.
Η γνωριμία του με
τη Σιόφν, μια φαινομενικά έξω καρδιά γυναίκα που συναντά στα μαθήματα χορού που
δέχεται απρόθυμα ως δώρο γενεθλίων από τη μητέρα του και τον εραστή της,
αποτελεί το σεναριακό εύρημα για τη βίαιη έξοδο του Φούσι από την αναπόδραστη
ρουτίνα του και την πορεία του προς μια καθυστερημένη ενηλικίωση, καθώς εκείνη
αποδεικνύεται συναισθηματικά ασταθής, κυκλοθυμική, καταθλιπτική και εν τέλει
μάλλον περισσότερο απροσάρμοστη από εκείνον.
Η μετ’ εμποδίων
σχέση τους αποπνέει μια αφοπλιστική τρυφερότητα και αυθεντική συγκίνηση, καθώς
ο Φούσι βρίσκει σε αυτήν την αφορμή να φροντίσει για πρώτη φορά με τη σειρά του
κάποιον άλλο, ο οποίος το έχει ανάγκη ενδεχομένως περισσότερο από εκείνον, έστω
κι αν δεν καταφέρνει ποτέ να απογειωθεί σε μια πραγματικά εκκεντρική ιστορία
αγάπης (όπως για παράδειγμα έκανε ανεπανάληπτα το «Χτυπημένος από Έρωτα» του Πολ Τόμας Αντερσον, που αναπόφευκτα
έρχεται φευγαλέα στο μυαλό).
Με διακριτικό,
υπόγειο χιούμορ, μινιμαλιστική αισθητική, έμφυτη συμπάθεια για τους ιδιότροπους
ήρωές του και την τόλμη να θίγει τις ανθρώπινες προκαταλήψεις (η αντιμετώπιση
της κατάθλιψης της Σιόφν από το αφεντικό της, η αθώα σχέση του Φούσι με τη
βαριεστημένη οκτάχρονη κόρη του γείτονά του που προκαλεί ένα σχεδόν αβάσταχτο
σασπένς για το πώς μπορεί να εκληφθεί από τον περίγυρό του), το φιλμ αποτελεί
χαρακτηριστικό δείγμα ενός σύγχρονου ισλανδικού σινεμά που αρέσκεται σε
φευγάτες, ιδιοσυγκρασιακές κομεντί που ενίοτε φλερτάρουν με έναν άγριο
ρεαλισμό.
Κι αν κάποιες
φορές ο Κάρι ολισθαίνει σε μία κάποια σχηματοποίηση και προβλέψιμη εξέλιξη της
λεγόμενης γλυκόπικρης συνομοταξίας, την ίδια στιγμή δεν χάνει ποτέ την επαφή
του με την πραγματικότητα, χτίζοντας το πειστικό πορτρέτο ενός εσωστρεφούς
καλοκάγαθου γίγαντα που δειλά δειλά αρχίζει να γνωρίζει πραγματικά τον κόσμο
γύρω του. Ολα αυτά, βέβαια, δεν θα ήταν τα ίδια χωρίς την εκπληκτική ερμηνεία
του Γκούναρ Γιόνσον, στο χαμηλωμένο βλέμμα και τα διστακτικά χαμόγελα του
οποίου συνοψίζονται η στωικότητα και η ανομολόγητη δίψα μιας ολόκληρης ζωής.
Θανάσης Πατσαβός
11.2.19
Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2019
ΤΖΑΝΓΚΟ, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΣΟΥΙΝΓΚ / DJANGO (2017)
Σκηνοθεσία: Ετιέν Κομάρ
Σενάριο: Ετιέν Κομάρ, Αλέξις Σαλάτκο
Πρωταγωνιστούν: Ρεντά Κατέμπ, Σεσίλ ντε Φρανς
Κατηγορία: Μουσική, βιογραφική
Xώρα: Γαλλία
Διάρκεια: 117’
Διακρίσεις: Επίσημο άνοιγμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου
του Βερολίνου 2017. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, ο τσιγγάνος
Τζάνγκο Ράινχαρτ χορεύει το Παρίσι με τη
σουίνγκ μουσική του, ενώ την ίδια στιγμή οι τσιγγάνοι της Ευρώπης καταδιώκονται
από τους Ναζί. Όταν η Γερμανική προπαγάνδα του ζητάει να πάει στο Βερολίνο για
συναυλίες, συναισθάνεται τον κίνδυνο και αποφασίζει να διαφύγει στην Ελβετία.
Η βιογραφική
ταινία για τον ιδιοφυή κιθαρίστα της τζαζ Τζάνγκο Ράινχαρντ δραματοποιεί την
περίοδο κατά την οποία ο γεννημένος στο Βέλγιο Τσιγγάνος βιρτουόζος βρισκόταν
στο απόγειο της καριέρας του στο κατεχόμενο από τους Γερμανούς Παρίσι, το 1943,
και προσπάθησε, με τη βοήθεια της Γαλλίδας ερωμένης, φίλης και φανατικής
θαυμάστριας της τέχνης του Λουίζ Λε Κλερκ να διαφύγει με την οικογένειά του ‒
σε μια παρατεταμένη σεκάνς που συνδυάζει ελαφρά περιπέτεια με τη Μελωδία της
Ευτυχίας. Στο επίκεντρο παραμένει η νομαδική, ρευστή προσωπικότητα ενός
αυθεντικού καλλιτέχνη, δύσκολου να δαμαστεί, γνήσια απρόθυμου να περιοριστεί
στην κανονικότητα μιας συνεπούς καριέρας, ειδικά σε τόσο ακραίες περιστάσεις,
και μάλιστα απέναντι σε εχθρούς που θεωρούσαν τη μουσική του «μαϊμουδίστικη»
και τον ίδιο, άκακο διασκεδαστή. Ένθεν
και ένθεν, ο Ετιέν Κομάρ, παραγωγός του Ενώπιον θεών και ανθρώπων, που
σκηνοθετεί για πρώτη φορά, επισημαίνει την ελάχιστα ουμανιστική στάση των
Γάλλων δωσίλογων απέναντι στη μανία των ναζί να μαντρώσουν τους Ρομά και να
τους ξαποστείλουν σε στρατόπεδα και επιμένει στη συνθετική μαεστρία και στην
εκτελεστική δεινότητα του Ράινχαρντ. Το μουσικό κομμάτι της ταινίας είναι
απολαυστικό, μια βουτιά στην πρωτοποριακή, σουίνγκ χρήση της κιθάρας με ένα
groove πρωτόγνωρο και μεταδοτικό, που όσο κρατά, δεν θες να τελειώσει ‒ κι
ευτυχώς, ο Κομάρ δεν τσιγκουνεύεται τη διάρκεια και την ένταση στα κομμάτια, με
πλάνα που εστιάζουν στο «παιχτικό» τμήμα και στο πάθος που συνεπαίρνει τον
καλλιτέχνη. Η νομαδική του φύση, ο έρωτας και η σχέση του με συναδέλφους,
οικογένεια και γνωστούς εκτυλίσσονται μάλλον τυπικά, περισσότερο σαν διάλειμμα
στη μουσική του παρά σαν δράμα που εξιτάρει.
Διακρίσεις:Η ταινία
κέρδισε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονάχου 2014 το Βραβείο Κοινού και της
Καλύτερης Παραγωγής.
*Η ταινία προβάλλεται σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Γκαίτε. Η είσοδος είναι δωρεάν.*
Μαθήματα αρχαίου
δράματος και κοινωνικής αλληλεγγύης σε μια εύκολων λύσεων κωμωδία με άρωμα Κεν
Λόουτς.
Να μια ιδέα που
θα άρεσε στον Κεν Λόουτς: Απολυμένη ηθοποιός από το θέατρο όπου δούλευε χρόνια,
η 36χρονη Άννα βρίσκεται στην ουρά του γραφείου ευρέσεως εργασίας και από εκεί
επικεφαλής μιας ομάδας ανέργων, οι οποίοι, αντί να παρακολουθήσουν μαθήματα
πληροφορικής, αναγκάζονται να κάνουν πρόβες για το ανέβασμα της «Αντιγόνης». Η
ετερόκλητη προλεταριακή ομάδα, η κοινωνική πίεση που δημιουργεί έριδες, αλλά
και αφορμές για εκδήλωση αλληλεγγύης, ένας σκοπός που ενώνει και μια μάχη που
σημασία έχει να δοθεί κι όχι απαραίτητα να κερδηθεί...
Ο Όλιβερ Χάφνερ
δεν είναι ούτε ο Λόουτς ούτε ο μόνιμος σεναριογράφος του, Πολ Λάβερτι, γι’ αυτό
και δυσκολεύεται να ξεφύγει από τα εύκολα σχήματα τόσο όσον αφορά στην πλοκή
όσο και στους «δειγματοληπτικούς» χαρακτήρες (ανάμεσά τους και ο χύμα Ελληνάρας
Δημήτρης Στεφανίδης του cool Αδάμ Μπουσδούκου). Όμως η ματιά του απέναντι στους
losersήρωές του είναι ζεστή και ο
ρεαλισμός των καταστάσεων ελεγχόμενος, ενώ η Καταρίνα Μαρί Σούμπερτ δίκαια
απέσπασε υποψηφιότητα για το βραβείο α΄ γυναικείου ρόλου της Γερμανικής
Ακαδημίας Κινηματογράφου.
ΧρήστοςΜήτσης
28.1.19
Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2019
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ
ΕΛΑΦΙΟΥ / THEKILLINGOFASACREDDEER (2017)
Διακρίσεις: Η ταινία έλαβε το βραβείο σεναρίου στο 70ό φεστιβάλ
των Καννών, ενώ ήταν υποψήφια και για τον Χρυσό Φοίνικα.
Ο Στίβεν είναι ένας διαπρεπής καρδιοχειρουργός,
παντρεμένος με την Ανα, μία καταξιωμένη οφθαλμίατρο. Είναι ευκατάστατοι και
ζουν ευτυχισμένοι με τα δύο τους παιδιά, τη δεκατετράχρονη Κιμ και τον
δωδεκάχρονο Μπομπ. O Στίβεν έχει αναπτύξει φιλική σχέση με τον Μάρτιν, ένα
δεκαεξάχρονο αγόρι, ορφανό από πατέρα, το οποίο μοιάζει να έχει υπό την
προστασία του. Τα πράγματα παίρνουν ολέθρια τροπή όταν ο γιατρός συστήνει τον
Μάρτιν στην οικογένεια του, αναστατώνοντας τον κόσμο τους, ενώ ο ίδιος καλείται
να επιλέξει ανάμεσα σε μια ασύλληπτη θυσία και τον κίνδυνο να χάσει τα πάντα.
Υπάρχει μια σκηνή
στην διάρκεια του φιλμ στην οποία ένας από τους χαρακτήρες λέει στον άλλο μετά
από μια βίαιη πράξη του: «είναι συμβολικό, είναι μια μεταφορά». Ακόμη κι αν δεν
το είχε κάνει σαφές, ή ακόμη κι αν η κόρη του ήρωα δεν είχε κάνει στο σχολείο
μια εργασία για την οποία πήρε άριστα με θέμα την Ιφιγένεια, πάλι θα είχαμε
αντιληφθεί ότι (κι) αυτή η ταινία του Λάνθιμου μιλά για περισσότερα από όσα
αντανακλά η επιφάνειά της.
Η ενοχή, η
εκδίκηση, η έννοια του καθήκοντος, της ευθύνης, της θυσίας, η δυναμική ή η
εντροπία της πυρηνικής οικογένειας, το σκοτάδι ως δομικό στοιχείο της
ανθρώπινης φύσης, είναι αναμφίβολα οι βασικές θεματικές του φιλμ, στο οποίο
ένας πετυχημένος καρδιοχειρουργός καλείται να πάρει μια πολύ σκληρή απόφαση,
όταν η συμπεριφορά ενός αγοριού το οποίο έχει πάρει υπό την προστασία του,
απειλεί ολόκληρη την οικογένειά του.
Το φιλμ ξεκινά σε
μαύρο, με μια μπαρόκ, υποβλητική μουσική για να συνεχίσει με ένα κοντινό σε μια
ανοιχτή καρδιά στο χειρουργικό τραπέζι. Και με μια τέτοια αρχή δεν μπορείς παρά
να περιμένεις την ένταση μόνο να ανέβει, κάτι που συμβαίνει με (συγχωρήστε μας
το λογοπαίγνιο) χειρουργική ακρίβεια και με μια τόσο μεγαλόπνοη διάθεση που δεν
μπορείς παρά να σκεφτείς τον Κιούμπρικ ή τον Τζόναθαν Γκλέιζερ στον τρόπο που ο
Λάνθιμος σκηνοθετεί την αρχιτεκτονική των χώρων, των χαρακτήρων και της
ιστορίας του.
Το «Ιερό Ελάφι»
θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα απόλυτα πετυχημένο κι ανατριχιαστικό θρίλερ
εκδίκησης, ή ένα ξεκάθαρο genre film, αφού οι κανόνες του είδους υπηρετούνται
(κάθε τόσο) με απόλυτη επιτυχία και συχνά η ένταση είναι σχεδόν ασφυκτική. Ομως
καθώς αυτή είναι μια ταινία του Γιωργου Λάνθιμου σε ένα σενάριο του Ευθύμη
Φιλίππου, δυο γιατροί μπορεί να συγκρίνουν τα ρολόγια τους και να ρωτά ο ένας
τον άλλο σε πόσο βάθος είναι αδιάβροχα, ο πατέρας να ανακοινώνει σε ένα πάρτι
ότι η κόρη του μόλις είχε την πρώτη της περίοδο και η αγαπημένη ερωτική στάση
του ζευγαριού να είναι η «ολική αναισθησία».
Το φλερτ με το
«παράλογο ή το μπανάλ όμως, μοιάζει εδώ να είναι με κάποιο τρόπο η «σύνδεση με
τα προηγούμενα», ο τρόπος του Λάνθιμου να κρατήσει ενθαρρυντικά το χέρι του
σινεμά του (κι όσων το αγαπούν) πριν το αφήσει ελεύθερο να εξερευνήσει
καινούριες ενδιαφέρουσες περιοχές. Και τα βήματα της τέχνης του προς τα μπρος,
μοιάζουν στην πραγματικότητα εδώ, με αληθινά άλματα.
Δεν υπάρχει
αμφιβολία ότι το «The Killing of a Sacred Deer» είναι ένα εντυπωσιακό φιλμ που
κατορθώνει να συνθέσει τα πιο απροσδόκητα στοιχεία (από το μεταφυσικό μέχρι το
pulp κι από το υπαρξιακό έως την σάτιρα και την μαύρη κωμωδία), να δώσει στους
πρωταγωνιστές του την ευκαιρία να αναδυθούν από τους ρόλους τους με εξαιρετικές
ερμηνείες, αλλά δείχνει να βασίζεται περισσότερο απ΄όσο θα χρειαζόταν στην
φόρμα (την μουσική, τις κινήσεις της κάμερας, τις γωνίες) για να στηρίξει ένα
δράμα που θα έπρεπε να έχει κάτι περισσότερο από τον αντίκτυπο μιας αρχαίας
τραγωδίας όπως αυτή στην οποία αναφέρεται.
Κι αν αυτό δεν
συμβαίνει -τουλάχιστον στο επίπεδο που θα έκανε το φιλμ αληθινά μια αληθινά
συγκλονιστική εμπειρία- ίσως έχει να κάνει με την απροθυμία του Φιλίππου και
του Λάνθιμου να σταθούν απέναντι στους χαρακτήρες και τις πράξεις τους τους με
την σαφήνεια που το κάνει π.χ. ο Ευριπίδης σε μια άλλη ιστορία που περιλαμβάνει
ένα «ιερό ελάφι», αφήνοντας τους θεατές τους να γεμίσουν τα κενά με αμφιβολία
και αβεβαιότητα. Το οποίο βεβαίως μπορεί να είναι εδώ, ακριβώς το ζητούμενο.
Διακρίσεις:
Bραβείο
καλύτερης ταινίας, κατηγορία Horizons, στο Φεστιβάλ Καννών και πολλές ακόμα βραβεύσεις και
σε διάφορα φεστιβάλ.
Ένας νεαρός δικηγόρος, μια παντρεμένη εισαγγελέας και
ένας μεσήλικας δικαστής συναντιούνται επανειλημμένα στην αίθουσα του
δικαστηρίου όπου, σε μια σειρά συνεδριάσεων, εκδικάζεται η υπόθεση ενός
ηλικιωμένου τραγουδοποιού ο οποίος κατηγορείται ότι με ένα επαναστατικό
τραγούδι του παρακίνησε έναν εργάτη στην αυτοκτονία.
Επιχειρώντας να ακτινογραφήσει την περίπλοκη, ετερογενή και απείρως
ενδιαφέρουσα κοινωνική πραγματικότητα της χώρας του, ίσως την πλέον
συναρπαστική του ανατολικού ημισφαιρίου, ο 28άχρονος Ινδός Τσαϊτάνια Ταμάν
κάνει την ιδανική σεναριακή επιλογή. Τοποθετεί την κάμερά του στην αίθουσα ενός
δικαστηρίου όπου ένας νεαρός δικηγόρος, μια παντρεμένη εισαγγελέας και ένας
μεσήλικας δικαστής συναντιούνται επανειλημμένα σε μια σειρά συνεδριάσεων.
Αντικείμενό τους η υπόθεση ενός ηλικιωμένου τραγουδοποιού, ο οποίος
κατηγορείται ότι με ένα επαναστατικό τραγούδι του παρακίνησε έναν εργάτη στην
αυτοκτονία. Από μόνο του, το θέμα της ταινίας προσφέρει άφθονο πληροφοριακό
υλικό για την οικονομική, εργασιακή, νομική και πολιτική κατάσταση της
σύγχρονης Ινδίας. Αναχρονιστικοί νόμοι, αστυνομική αυθαιρεσία, διοικητική γραφειοκρατία
και μια έντονη ταξική ανισότητα που εκτείνεται μέχρι και στη γλώσσα (ή
διάλεκτο) συνεννόησης κυριαρχούν μέσα κι έξω από τη δικαστική αίθουσα. Η
ακίνητη ως επί το πλείστον και σχεδόν πάντα σε γενικό πλάνο κάμερα του Ταμάν
εντάσσει σταθερά τους ανθρώπους στο «διαδραστικό» περιβάλλον τους,
αποτυπώνοντας τη χαοτική αυτή αλήθεια με ένα ψύχραιμο, σχεδόν ντοκιμαντερίστικο
τρόπο. Δεν στέκεται όμως μόνον εδώ. Προχωρώντας πολύ βαθύτερα, ο σκηνοθέτης
γεμίζει τη λιτή, αποστασιοποιημένη πλοκή του με πλήθος διακριτικών, ευφυέστατων
όμως λεπτομερειών, που κάνουν αυτό το κοινωνικό ταμπλό μια απολαυστική
κινηματογραφική εμπειρία.Χωρίς συναισθηματικά
κρεσέντα, η ταινία ακολουθεί τους βασικούς ήρωες της στην καθημερινότητα τους,
παίζοντας με τις αντιθέσεις επίσημο-ανεπίσημο, σοβαρό-ασήμαντο,
φαίνεσθαι-είναι, τραγικό-κωμικό. Τα εσωτερικά των σπιτιών, η καθημερινή
ρουτίνα, οι τετριμμένες συζητήσεις κουβαλούν ένα αόρατο, μα ουσιαστικό
κοινωνικό βάρος που προσδίδει βάθος στους χαρακτήρες και τη δυνατότητα στο
θεατή να κατανοήσει μια επιφανειακά ακατανόητη καθημερινότητα.
